I SA/Kr 1215/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 16 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. G. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu w sprawie ze skargi L. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. postanawia oddalić wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. W dniu 14 sierpnia 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga L. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. Pismem z dnia 12 września 2008 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego należnego od skargi w kwocie 3.105 zł w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca wniosła o zwolnienie jej z kosztów sądowych, który to wniosek został pozostawiony bez rozpoznania postanowieniem referendarza sądowego z dnia 5 grudnia 2008 r. Przedmiotowe postanowienie nie zostało skutecznie zaskarżone. W związku z tym kolejnym pismem z dnia 10 lutego 2009 r. skarżąca L. G. została ponownie wezwana o uiszczenie wpisu sądowego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało prawidłowo doręczone skarżącej w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270, z późn. zm.) w dniu 2 marca 2009 r., poprzez dwukrotne awizowanie przesyłki, tj. w dniu 13 lutego 2009 r. i 23 lutego 2009 r. (dowód w aktach sprawy). Ostatni dzień wyznaczonego terminu upływał więc w poniedziałek, 9 marca 2009 r. Ponieważ pomimo wezwania skarżąca nie uiściła wpisu od skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2009 r., działając na podstawie art. 220 § 3 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę odrzucił. Pismem z dnia 1 czerwca 2009 r. L. G. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, iż wezwanie zostało dwukrotnie awizowane i nie podjęte w terminie, ponieważ w tym okresie była chora i nie mogła odebrać przesyłki. Na dowód powyższego skarżąca przedłożyła trzy zaświadczenia lekarskie, obejmujące okresy: od 26 stycznia do 8 lutego 2009 r., od 9 do 22 lutego 2009 r. oraz od 23 lutego do 22 marca 2009 r. O wezwaniu do uiszczenia wpisu dowiedziała się dopiero z postanowienia o odrzuceniu jej skargi. Równocześnie skarżąca uiściła przedmiotowy wpis (dowód – potwierdzenie realizacji przelewu przez [...] Bank. z 1 czerwca 2009 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 z późn. zm.) przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym możliwe jest wówczas, gdy strona nie dokonała tej czynności bez swojej winy. Zgodnie zaś z art. 87 § 2 cytowanej ustawy w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktryny i orzecznictwa, brak winy strony w dokonaniu czynności procesowej ma miejsce wtedy, gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu i gdy strona nie może usunąć tej przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się zatem z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć (np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.). Za taką przeszkodę nie można uznać podnoszonych przez skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków fiskalnych skargi okoliczności niepodjęcia przesyłki w terminie z uwagi na chorobę. Z dołączonych do wniosku kserokopii zaświadczeń lekarskich wynika, że L. G. pomimo stwierdzonej choroby mogła chodzić. Świadczy o tym zapis o treści "2" w rubryce nr 12 "Wskazania lekarskie". W odnoszącej się do niego legendy wskazano bowiem pod poz. 5, że oznaczenie "2" dotyczy zalecenia, iż chory może chodzić. Ta okoliczność, zdaniem Sądu świadczy o tym, że skarżąca miała możliwość podjęcia awizowanej dwukrotnie przesyłki, gdyż jej choroba nie wykluczała możliwości normalnego funkcjonowania i załatwiania bieżących spraw życia codziennego. Samo dwukrotne awizowanie korespondencji sądowej z adnotacją "adresata nie zastano" świadczy o tym, że skarżąca swobodnie opuszczała mieszkanie w okresach wskazanych na zaświadczeniach lekarskich. Nadto gdyby - będąc chorą - skarżąca pozostawała w domu, pracownik poczty nie miałby żadnych problemów z osobistym doręczeniem przesyłki. Poza tym z przedłożonych zaświadczeń lekarskich wynika także, że skarżąca nie przebywała we wskazanym okresie w szpitalu (niewypełniona rubryka nr 11). Z tych powodów orzekający w niniejszej sprawie Sąd uznał twierdzenia skarżącej za niewiarygodne, gdyż przy zachowaniu minimum staranności i dbałości o własne interesy była w stanie podjąć korespondencję i dokonać zapłaty żądanego wpisu od skargi, zwłaszcza że jak wynika z załączonego potwierdzenia realizacji przelewu, L. G. korzysta z bankowości internetowej, mając do niej dostęp w mieszkaniu o każdej porze dnia. Działania skarżącej należy ocenić więc w kategoriach zawinionego zaniedbania, które nie może stanowić przesłanki przywrócenia terminu. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 z późn. zm.).