I SA/Kr 1232/16

|Sygn. akt I SA/Kr 1232/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 stycznia 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędziowie: WSA Paweł Dąbek, WSA Waldemar Michaldo (spr.), Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 9 stycznia 2017 r., sprawy ze skargi "T" P. G. Sp.komandytowa w P., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 31 sierpnia 2016 r. Nr [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, , - s k a r g ę o d d a l a - Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku I. Sp. z o.o. na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] do [...] i od [...] do [...]. Zawiadomieniami z dnia 22 lipca 2015 r. i z dnia 7 października 2015 r. nr od [...] do [...] i od [...] do [...] dokonano zajęcia wierzytelności w "T" P.G. sp. k. z siedzibą w P. W toku postępowania egzekucyjnego w działaniach ww. dłużnika zajętej wierzytelności stwierdzono bezpodstawne uchylanie się od przekazania zajętej wierzytelności. W związku z powyższym organ egzekucyjny w dniu 15 grudnia 2015 r. skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego wniosek o przeprowadzenie kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego. W wyniku przeprowadzonej w dniach 11 stycznia 2016 r. – 29 stycznia 2016 r. kontroli w T. P.G. sp.k. (dłużnika zajętej wierzytelności) potwierdzono bezpodstawne uchylanie się od przekazania zajętej wierzytelności należnej dłużnikowi I. sp. z o.o. Dłużnik zajętej wierzytelności odmówił przekazania zajętej kwoty ze względu na wyłączenie z egzekucji z mocy prawa, jako obejmującej środki pochodzące z programu finansowego z użyciem środków publicznych na podstawie art. 8 § 1 pkt 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z zawartą umową o dofinansowanie "T" P.G. sp.k. otrzymała dofinansowanie ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach działania 4.4 "Nowe inwestycje o wysokim potencjale innowacyjnym" Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013. Według treści umowy otrzymana zaliczka może być wydatkowana wyłącznie na wydatki wskazane we wniosku o płatności kwalifikujące się do objęcia wsparciem. Wszelkie inne płatności dokonane z rachunku zaliczkowego będą uznane za koszty niekwalifikowane i beneficjent będzie zobowiązany je zwrócić wraz z odsetkami. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stwierdził, że dłużnik zajętej wierzytelności – "T" P.G. sp.k. nie miał podstaw do odmowy przekazania zajętej wierzytelności w sposób wskazany przez organ egzekucyjny, gdyż zapłata wynagrodzenia poprzez przekazanie go organowi egzekucyjnemu w żaden sposób nie pozostaje w sprzeczności z umową o dofinansowanie, a wręcz przeciwnie - będzie stanowić część jej realizacji objawiającej się uregulowaniem wynagrodzenia przysługującego I.sp. z o.o. W dniu 1 czerwca 2016 r. Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wydał postanowienie znak: [...] , w którym określił, że w związku z dokonanymi w dniach 25 września 2015 r. i 12 października 2015 r. zajęciami wierzytelności pieniężnej dłużnika I. projekt sp. z o.o. wysokość kwoty nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu przez dłużnika zajętej wierzytelności - T. P.G. sp.k. wynosi: 230.650,50 zł. Postanowienie I instancji doręczono stronie w dniu 6 czerwca 2016 r. W dniu 23 czerwca 2016 r. (data stempla pocztowego) T. P.G. sp. k. wniosła zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2016r. znak: [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 134, art. 141 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23) oraz art. 17, art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 poz. 599). Organ wskazał, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 1 czerwca 2016 r. zostało doręczone stronie w dniu 6 czerwca 2016 r., czego dowodem jest widniejąca na zwrotnym potwierdzeniu odbioru postanowienia data, podpis i pieczęć spółki. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż w myśl art. 141 § 2 k.p.a. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. W związku z powyższym 7-dniowy termin do wniesienia zażalenia w przedmiotowej sprawie zaczął biec od dnia 7 czerwca 2016 r. i upłynął z dniem 13 czerwca 2016 r. Organ zażaleniowy przypomniał następnie, iż w dniu 23 czerwca 2016 r. (data stempla pocztowego na kopercie), a więc po upływie terminu do wniesienia zażalenia, strona wniosła zażalenie na przedmiotowe postanowienie. Siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia jest terminem ustawowym, którego uchybienie pociąga ujemne skutki procesowe. Merytoryczne rozpatrzenie sprawy nie było zatem możliwe. Organ jednocześnie zaznaczył, że strona nie złożyła wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. W związku z brakiem ww. wniosku, nie było możliwym zbadanie kwestii przywrócenia terminu do złożenia zażalenia. Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 sierpnia 2016 r. T. P. G. spółka komandytowa wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się jego uchylenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 142 § 2 k.p.a. w zw. z 134 k.p.a. przez uznanie, że strona uchybiła terminowi do złożenia zażalenia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem nie doszło do rozpoznania złożonego zażalenia. Strona argumentowała, że organ błędnie uznał, wbrew dyspozycji art. 142 § 2 k.p.a., że 7-dniowy termin do złożenia zażalenia upłynął w dniu 13 czerwca 2016 r. Strona skarżąca wskazała, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem interesu strony oraz z naruszeniem art. 8 k.p.a. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W świetle treści wskazanego przepisu oraz przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie korzystając z dyspozycji art. 119 pkt 3 p.p.s.a. mógł z urzędu rozpoznać przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu tzn. czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że jest ono prawidłowe, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Mając na uwadze, że postępowanie w ramach którego wniesiono zażalenie jest postępowaniem prowadzonym w przedmiocie określenia wysokości kwoty nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu przez dłużnika zajętej wierzytelności, a zatem postępowaniem prowadzonym w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.) dalej w skrócie u.p.e.a.- wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 18 ww. ustawy jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art.71a §9 in fine u.p.e.a. na postanowienie w sprawie wysokości nieprzekazanej kwoty przysługuje zażalenie. Powyższa regulacja koreluje z treścią art. 17 §1 u.p.e.a. zgodnie z którą, o ile przepisy przywołanej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Podobnie jak w analogicznej regulacji art.141 §1 i 2 k.p.a. wskazany termin siedmiodniowy ma charakter zawity i nie może być przedłużony. Zatem warunkiem skuteczności czynności procesowej - w niniejszej sprawie wniesienia zażalenia na postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Rozpoznanie przez organ II instancji zażalenia wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowiłoby rażące naruszenie prawa, oznaczałoby bowiem weryfikację w postępowaniu zażaleniowym postanowienia, które jest ostateczne. W przypadku, gdy w ramach postepowania egzekucyjnego w toku czynności wstępnych okaże się, że zażalenie zostało wniesione po terminie, organ II instancji zobowiązany jest wydać postanowienie na podstawie art. 134 k.p.a. i art.144 k.p.a. w zw. z art.18 u.p.e.a. o uchybieniu terminu do jego wniesienia (na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego). Jak wynika z akt administracyjnych badanej sprawy, postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 1 czerwca 2016 r. zostało odebrane przez stronę skarżącą w dniu 6 czerwca 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 1 i 2 akta administracyjnych). Siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia liczony zgodnie z wymogami art.57 k.p.a. w zw. z art. z art.18 u.p.e.a. upływał zatem dla skarżącej Spółki z dniem 13 czerwca 2016r. Postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zawierało prawidłowe pouczenie o warunkach skutecznego wniesienia zażalenia. Tymczasem przedmiotowe zażalenie, jak wynika z daty stempla pocztowego (k. 5 akt administracyjnych), zostało nadane przez Spółkę w urzędzie pocztowym w dniu 23 czerwca 2016r., a zatem z uchybieniem ustawowego siedmiodniowego terminu przewidzianego do dokonania tej czynności. Stwierdzić należy, że Dyrektor Izby Skarbowej dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, co do dnia doręczenia stronie postanowienia oraz co do dnia nadania za pośrednictwem publicznego operatora pocztowego zażalenia na to postanowienie. Organ zażaleniowy dodatkowo słusznie zauważył, że w zażaleniu nie zawarto wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Jako niezasadne należy ocenić zarzuty skargi, w tym naruszenia art. 8 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie organ wydał rozstrzygnięcie na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego i w oparciu o właściwe podstawy prawne. Jak już zaznaczono powyżej, rozpoznanie przez organ odwoławczy zażalenia wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowiłoby rażące naruszenie prawa, skutkując stwierdzeniem nieważności takiego postanowienia. Oznaczałoby bowiem weryfikację w postępowaniu zażaleniowym postanowienia, które jest ostateczne. Co do podnoszonego w skardze zarzutu naruszenia art. 142 § 2 k.p.a., zauważyć należy, że przepis ten nie zawiera takiej jednostki redakcyjnej. Podsumowując stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a zatem skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.