I SA/Kr 124/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek (spr.) Sędziowie: WSA Michał Niedźwiedź WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym (w trybie uproszczonym) w dniu 15 marca 2024 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 listopada 2023 r. nr 0113-KDIPT2-3.4011.416.2023.4.IR w przedmiocie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia 1. Oddala skargę w całości, 2. zarządza zwrot z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz Skarżącego kwoty 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu nadpłaconego wpisu Postanowieniem z 24 listopada 2023 r. znak 0113-KDIPT2-3.4011.416.2023. 4.IR, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) utrzymał w mocy własne postanowienie z 20 września 2023 r. nr 0113-KDIPT2-3.4011.416.2023.3.SJ o pozostawieniu wniosku A. S. (dalej: Skarżący) w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że Skarżący zwrócił się o wydanie interpretacji indywidualnej, a w ramach stanu faktycznego wskazał, że prowadził jednoosobową działalność gospodarczą, którą następnie 15 lipca 2022 r. przekształcił w jednoosobową spółkę kapitałową – N. sp. z o.o. (dalej: Spółka). Zyski osiągane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie były wypłacane i zostały wykazane w bilansie jako kapitał własny. Skarżący złożył 4 lipca 2022 r. pisemne oświadczenie, że część tych zysków z lat ubiegłych zostanie mu wypłacona w przyszłości przez Spółkę. W konsekwencji zyski te zostały przeksięgowane z kapitału własnego na zobowiązanie długoterminowe względem Skarżącego i jako takie zostały wykazane w bilansie otwarcia Spółki. W świetle tak przedstawionego stanu faktycznego Skarżący zadał pytanie, czy wypłata zysków z lat ubiegłych przedstawionych w opisie stanu faktycznego, osiągniętych w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej, przeksięgowanych z kapitału własnego na zobowiązania i wypłaconych po przekształceniu jednoosobowej działalności gospodarczej w sp. z o.o. będzie podlegała u Skarżącego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych? Zdaniem Skarżącego taka wypłata nie będzie stanowiła dla niego przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, przychodu z zysków kapitałowych ani przychodu z innych źródeł, a zatem w konsekwencji będzie neutralna podatkowo. Dyrektor KIS wezwał Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku, poprzez doprecyzowanie stanu faktycznego i wskazanie podstawy prawnej przesunięcia środków (wartości) z kapitału własnego (podstawowego) na zobowiązania długoterminowe – zobowiązania wobec obecnego właściciela w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej. W odpowiedzi Skarżący raz jeszcze powołał okoliczności przedstawione we wniosku dotyczące złożenia oświadczenia o przeksięgowaniu niewypłaconych zysków z lat ubiegłych na zobowiązania, na podstawie którego wystawiony został tzw. dowód wewnętrzny, o którym mowa w art. 20 ust. 2 ustawy o rachunkowości. Zdaniem Dyrektora KIS, przedstawiony przez Skarżącego stan faktyczny jest niewystarczający, aby merytorycznie ustosunkować się do zadanego pytania. Pomimo wezwania, Skarżący nie powołał podstawy prawnej powstania opisanego przez siebie zobowiązania, tzn. konkretnego przepisu pozwalającego na ustanowienie zobowiązania Skarżącego jako przedsiębiorcy w stosunku do siebie, czyli Skarżącego jako osoby prywatnej. W odpowiedzi na wezwanie Skarżący wskazał przepis prawa bilansowego, który dotyczy prowadzenia ksiąg rachunkowych oraz sporządzania sprawozdań finansowych. Tymczasem dla oceny skutków podatkowych danego zdarzenia gospodarczego w pierwszej kolejności ma znaczenie jaką podstawę prawną ma dane zdarzenie, kwestią wtórną jest prawidłowe odzwierciedlenie tego zdarzenia w prowadzonej ewidencji rachunkowej. Tymczasem wątpliwości budzi fakt, czy w świetle art. 353 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm. – dalej: k.c.) stronami tej samej relacji prawnej, tzn. wierzycielem i dłużnikiem może być ta sama osoba fizyczna występująca z jednej strony jako prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą, a z drugiej jako osoba prywatna. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze od powyższego postanowienia Skarżący zarzucił naruszenie: 1/ art. 14b § 3 w zw. z art. 14g § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm. – dalej: O.p.) poprzez pozostawienie bez rozpoznania wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej przy błędnym stwierdzeniu, że wniosek ten zawiera braki uniemożliwiające wydanie indywidualnej interpretacji, w sytuacji gdy wezwanie do uzupełnienia wniosku było niezasadne wobec kompletności wniosku z 29 maja 2023 r., wezwanie do uzupełnienia wniosku z 28 sierpnia 2023 r. było wadliwe, a mimo to Skarżący pismem z 3 września 2023 r. (doręczonym 5 września 2023 r.) skutecznie odpowiedział na wezwanie z 28 września 2023 r. (tj. w terminie odpowiedział na wezwanie zgodnie z jego literalną treścią); 2/ art. 169 § 1 O.p. poprzez przyjęcie, że wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej z 29 maja 2023 r. nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, co niezasadnie skutkowało wezwaniem Skarżącego do uzupełnienia wniosku pismem z 28 sierpnia 2023 r. (które było wadliwe w swej konstrukcji) oraz pozostawieniem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpoznania; 3/ art. 120 w zw. z art. 14h O.p. przez wydanie postanowienia niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w szczególności prowadzącego do pozostawienia wniosku z 29 maja 2023 r. o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpoznania oraz naruszenia zasady równości i powszechności opodatkowania wyrażonej w art. 84 oraz art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 ze zm.); 4/ art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. przez wydanie postanowienia w sposób naruszający zasadę zaufania obywateli do organów podatkowych; 5/ art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 124 w zw. żart. 125 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez działanie organu w sposób naruszający zasadę zaufania do organów podatkowych, naruszający zasadę równości i praworządności oraz naruszający wymogi prawne jakie powinno spełniać wydane Postanowienie, polegające na braku należytego i prawidłowego wyjaśnienia stanowiska zajętego przez organ i nieodniesienie się do wszystkich przedstawionych w zażaleniu zarzutów; 6/ art. 2a O.p. w zw. z art. 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2023 r. poz. 221 ze zm. – dalej: u.p.p.) poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść Skarżącego powstałych w sprawie wątpliwości co do treści normy prawnej (art. 14b § 3 w zw. art. 14g O.p.); 7/ art. 8 w zw. z art. 10 ust. 1 u.p.p. poprzez pominięcie zasady, z której wynika, że organ kieruje się w swoich działaniach zasadą zaufania do przedsiębiorcy, zakładając, że działa on zgodnie z prawem, uczciwie oraz z poszanowaniem dobrych obyczajów i przyjęcie, że działanie podatnika polegające na przeksięgowaniu w jednoosobowej działalności gospodarczej środków z kapitału własnego na zobowiązania (opodatkowanych wcześniej zgodnie z prawem) jest wątpliwe; 8/ zasady wynikającej z art. 14 u.p.p., zgodnie z którą organ bez uzasadnionej przyczyny nie odstępuje od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym; tymczasem w analogicznym stanie faktycznym i prawnym Dyrektor KIS wydał pozytywne interpretacje indywidualne, które utworzyły spójną i konsekwentną linię interpretacyjną (por. interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 16 września 2021 r., 0112- KDWL.4011.102.2021.l.TW; pismo Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 30 marca 2022 r., 0112-KDIL2-2.4011.60.2022.1.AA; pismo Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 7 sierpnia 2023 r., 0114-KDIP2-1.4010.329.2023.3.MW; pismo Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 22 listopada 2022 r., 0114-KD1P3-1.4011.852.2022.3 .EC; pismo Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 15 listopada 2023 r., 0113-KDrPT2-3.4011.693.2023.1.GG); 9/ art. 34 ust. 16 u.p.p. poprzez stwierdzenie, że do postępowania w zakresie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm. – dalej: k.p.a.) w ogóle nie znajdują zastosowania; 10/ naruszenie art. 353 § 1 k.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie równocześnie w sytuacji, gdy organ ustawowo nie był kompetentny do dokonywania analizy przedstawionego mu stanu faktycznego przez pryzmat regulacji prawa cywilnego. Mając na uwadze powyższe zarzuty wniesiono o uwzględnienie skargi w całości i uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z 20 września 2023 r., jak również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Dyrektor KIS wniósł w odpowiedzi na skargę o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii, czy prawidłowe było pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, z uwagi na fakt nieuzupełnienia braków formalnych tego wniosku, w zakresie wyczerpującego przedstawienia opisu stanu faktycznego. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Użyte w ww. przepisie ustawowe określenie "wyczerpująco" należy rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle precyzyjnie, wszechstronnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ interpretacyjny na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi. Opis ten powinien więc zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji. Wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego musi być identyfikowane poprzez uwzględnienie problemu prawnego o charakterze podatkowym, którego wyjaśnieniu ma służyć wydana interpretacja indywidualna. Innymi słowy, to przez pryzmat budzących u wnioskodawcy wątpliwości interpretacyjnych wyrażonych na tle materialnoprawnych przepisów prawa podatkowego, trzeba postrzegać zakres niezbędnych informacji, jakie muszą znaleźć się we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2018 r. sygn. akt l FSK 498/16 – powoływane orzeczenia dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli wniosek jest w tym względzie niepełny, a organ interpretacyjny nie ma w tym zakresie wiedzy, to wydana interpretacja nie może realizować jednego z zasadniczych celów tej instytucji, tj. funkcji ochronnej wynikającej z art. 14k O.p. Wyczerpująco przedstawiony (zaistniały bądź przewidywany) stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2023 r. sygn. akt II FSK 2107/20 i podane tam orzecznictwo oraz J. Brolik, Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, LexisNexis 2013, str. 125). W postępowaniu o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie prowadzi się postępowania dowodowego. Dyrektor KIS może jednak wezwać wnioskodawcę do sprecyzowania wniosku, w celu doprowadzenia tego wniosku do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego zgodnie z art. 14b § 3 O.p. Nie może on bowiem przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę. Jedyną zatem możliwością ingerencji w przedstawiony przez wnioskodawcę opis stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego jest uprawnienie do wezwania wnioskodawcy w oparciu o art. 14h w związku z art. 169 O.p. do uzupełnienia jego opisu, w sytuacji gdy nie pozwala on na niebudzące wątpliwości zastosowanie przepisów materialnego prawa podatkowego. Opisanie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego warunkuje możliwość spełnienia przez interpretację indywidualną jej podstawowej funkcji, tj. funkcji gwarancyjnej i wyznacza zakres ochrony prawnej związanej z tym rozstrzygnięciem. Ochrona prawna, o której mowa w art. 14k-14nb O.p., realizuje się bowiem w przypadku, gdy wnioskodawca zastosował się do uzyskanej interpretacji indywidualnej, a więc rozpoznał skutki podatkowe zaistniałej po jego stronie sytuacji faktycznej wskazane w interpretacji indywidualnej, a rzeczywiście zaistniała po jego stronie sytuacja faktyczna jest tożsama ze stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym opisanym we wniosku o wydanie interpretacji. Ocena tej "tożsamości" jest możliwa, gdy stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe zostały opisane w sposób niepozostawiający wątpliwości, jakie konkretne okoliczności tworzą ten stan faktyczny lub to zdarzenie przyszłe. Znaczenie sposobu przedstawienia stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej potwierdza między innymi treść art. 14g § 1 O.p., w myśl którego, wniosek niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. pozostawia się bez rozpatrzenia. W ocenie Sądu należy zgodzić się z Dyrektorem KIS, że opis stanu faktycznego zawarty we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zawiera istotny brak uniemożliwiający ocenę stanowiska prawnego Skarżącego, a udzielona przez Skarżącego odpowiedź tego braku nie usunęła. Do obowiązków organu interpretacyjnego w ramach udzielanych indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego bezsprzecznie należy ustalenie odpowiedniego przedmiotu opodatkowania. Sąd zgadza się z Dyrektorem KIS, że przedstawione przez Skarżącego informacje nie były wystarczające i nie pozwalały na jednoznaczne ustalenie tego przedmiotu i udzielenie odpowiedzi na zadane we wniosku pytanie. Pytanie Skarżącego dotyczyło opodatkowania czynności prawnej, co do której Dyrektor KIS powziął uzasadnione wątpliwości. Nie wiadomo bowiem, jak należy potraktować złożone przez Skarżącego oświadczenie, że część zysków wypracowanych w ubiegłych latach w ramach działalności gospodarczej, zostanie mu wypłacona w przyszłości przez Spółkę, która jeszcze w dniu złożenia tego oświadczenia nie istniała. Nie jest bowiem znana podstawa prawna powstałego opisanego przez Skarżącego zobowiązania długoterminowego, czyli zobowiązania Spółki wobec Skarżącego. W konsekwencji nie jest możliwe udzielenie odpowiedzi, czy czynność taka podlega opodatkowaniu, czy też jest neutralna podatkowo. Za wystarczającą podstawę powstania zobowiązania długoterminowego nie można uznać takiego a nie innego sposobu zaksięgowania kwot. Po pierwsze, przepisy podatkowe nie uzależniają powstania zobowiązań podatkowych od sposobu księgowania. Po drugie, jak słusznie zauważył Dyrektor KIS, odzwierciedlenie danego zdarzenia w prowadzonej ewidencji rachunkowej jest kwestią wtórną i nie przesądza o prawidłowości zakwalifikowania danej czynności przez podatnika. Tym bardziej nie sanuje też ewentualnych błędów i uchybień w tym zakresie, dlatego to podstawa prawna danego zdarzenia, a nie sposób jego zaksięgowania ma kluczowe znaczenie dla ustalenia jego skutków podatkowych. Poczynienie samodzielnych ustaleń przez Dyrektora KIS w tym zakresie wykraczałoby poza jego kompetencje. Jego obowiązkiem jest bowiem wyłącznie ocena prawna stanowiska wnioskodawcy dokonywana na podstawie stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji. W realiach rozpatrywanej sprawy koniecznym było natomiast poznanie podstawy prawnej do żądania przez Skarżącego świadczenia pieniężnego od Spółki. Dopiero po udzieleniu wyczerpującej odpowiedzi, z której wynikałoby jaka czynność prawna doprowadziła do powstania wierzytelności Skarżącego wobec Spółki, możliwa byłaby odpowiedź, czy realizacja spełnienie świadczenia na rzecz Skarżącego jest neutralna podatkowo, czy też będzie podlegało opodatkowaniu. Wiąże się to bezpośrednio z podstawą prawną powstałego zobowiązania. Na obecnym etapie Dyrektor KIS dysponuje jedynie informacją, że w księgach podatkowych Spółki widnieje zobowiązanie wobec Skarżącego, nie wiadomo jednak na podstawie jakiej czynności prawnej powstało. Nie można zatem jednoznacznie wskazać, jaka jest jego podstawa prawna. Na podstawie informacji zawartych we wniosku o wydanie interpretacji oraz udzielonej odpowiedzi na wezwanie do jego uzupełnienia zasadnie można stwierdzić, że istnieją poważne wątpliwości co do skuteczności opisanego przez Skarżącego stosunku zobowiązaniowego zawartego pomiędzy Skarżącym – jako osobą prywatną a Skarżącym – jako osobą prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą, gdyż w świetle art. 353 § 1 k.c. stronami tej samej relacji prawnej, tzn. wierzycielem i dłużnikiem nie może być ta sama osoba. W powyższej kwestii wypowiadały się również sądy administracyjne wskazując, że "przedsiębiorstwo osoby fizycznej jako zespół mienia nie może być dłużnikiem wobec osoby, która jest właścicielem, bowiem zobowiązanie polega na tym, że muszą być dwie strony tego stosunku (art. 353 § 1 k.c.). Dłużnikiem może być tylko osoba, która ma zdolność do czynności prawnych. Osobą tą może być przedsiębiorca w rozumieniu art. 431 k.c., nie może natomiast być przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55(1) k.c. Oznacza to, że skoro nie ma drugiej strony stosunku zobowiązaniowego nie może powstać dług pomiędzy przedsiębiorcą, a jego przedsiębiorstwem" (por. wyrok NSA z 25 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 452/16). "Nie jest możliwe powstanie stosunku zobowiązaniowego pomiędzy osobą fizyczną będącą właścicielem przedsiębiorstwa a tym przedsiębiorstwem, które nie ma odrębnej od właściciela osobowości ani zdolności zaciągania zobowiązań" (por. wyrok NSA z 14 października 2016 r., sygn. akt II FSK 2453/14). Nie można zgodzić się z twierdzeniem Skarżącego, że Dyrektor KIS przekroczył swoje uprawnienia poprzez dokonanie analizy przedstawionego stanu faktycznego przez pryzmat regulacji prawa cywilnego. Przede wszystkim wyraźnie wskazano w zaskarżonym postanowieniu, że legalności dokonanych przez Skarżącego transakcji nie jest kwestionowana. Został on jedynie wezwany do prawnego zakwalifikowania tych transakcji, czyli podania podstawy prawnej powstałego zobowiązania, czego Skarżący nie dokonał. Ponadto uwzględnienie przy wydawaniu interpretacji indywidualnych regulacji prawa cywilnego jest nie tylko dopuszczalne ale często konieczne. Ustalenie zakresu zobowiązania podatkowego zależy bowiem od źródła powstania danego zdarzenia na gruncie innych przepisów, w tym Kodeksu cywilnego, dlatego cywilnoprawna kwalifikacja danego zobowiązania jest często punktem wyjścia dla oceny jego skutków podatkowych. Bezzasadny był również zarzut naruszenia art. 2a O.p., który stanowi, że niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. Przepis ten dotyczy nieusuwalnych wątpliwości co do treści przepisów. Nie ma natomiast zastosowania do wątpliwości wynikających z niedostatecznie jasnego stanu faktycznego, a z takimi właśnie wątpliwościami mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Jak wskazano powyżej, ewentualne niejasności stanu faktycznego są usuwane w drodze wyjaśnień wnioskodawcy, a nie prawnych domniemań. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych, wyrażonej w art. 121 § 1 O.p. Fakt, że Dyrektor KIS odmówił oceny stanowiska prawnego Skarżącego, pomimo że ten przedstawił stan faktyczny w sposób niepełny, a następnie – pomimo wyraźnego wezwania – nie sprecyzował niejasności, nie świadczy o prowadzeniu postępowania w sposób wadliwy, czy nie budzący zaufania do organów podatkowych. Przedstawione przez Dyrektora KIS stanowisko nie narusza też wbrew zarzutom Skarżącego spójnej i konsekwentnej linii interpretacyjnej. Przywołane w skardze interpretacje indywidualne również nie świadczą o zasadności powyższego zarzutu. Częściowo dotyczą one zupełnie innych stanów faktycznych, np. opodatkowania zysku wypłaconego wspólnikom spółki z o.o. podatkiem dochodowym od osób prawnych. Fakt, że w niektórych sytuacjach uznano przedstawiony przez wnioskodawców stan faktyczny za wystarczający nie oznacza, że w niniejszej sprawie w razie powzięcia wątpliwości Dyrektor KIS winien wydać merytoryczną odpowiedź pomimo, że Skarżący wątpliwości tych nie usunął. Za niezasadne uznać należy twierdzenia Skarżącego, że w sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy u.p.p. oraz k.p.a. W art. 14h O.p. w sposób wyczerpujący wskazano przepisy, które należy odpowiednio stosować przy wydawaniu interpretacji indywidualnej. Tworzą one łącznie z przepisami zawartymi w Dziale II Rozdziale 1a O.p. kompletną regulację prawną, mającą zastosowanie przy wydawaniu indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Podsumowując, Sąd podziela stanowisko Dyrektora KIS, że wobec niewskazania przez Skarżącego podstawy prawnej przesunięcia środków z kapitału własnego na zobowiązania długoterminowe, a następnie wobec nieuzupełnienia wniosku w powyższym zakresie, zaistniały przesłanki do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, stosownie do art. 14g w zw. z art. 169 § 1 O.p. Wobec powyższego Sąd skargę oddalił, przyjmując za podstawę rozstrzygnięcia art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.).