I SA/Kr 1243/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Bogusław Wolas (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 czerwca 2021 r., nr: [...], w przedmiocie odmowy zmiany decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz E. J. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. ostateczną decyzją z 2 stycznia 2020 r., nr [...], ustalił E. J. ("skarżący", "strona", "podatnik") - właścicielowi zabudowanej nieruchomości gruntowej tj. działki nr [...] w obrębie 12, jednostka ewidencyjna Śródmieście o powierzchni 460 m2, położonej w K. przy ul. [...] - wysokość podatku od nieruchomości za rok 2020 w kwocie 44 251,00 zł. Dla budynków o pow. użytkowej 1 833,22 m2 zastosowano stawkę podatkową przewidzianą dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz dla budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (23,90 zł za 1 m2 powierzchni użytkowej), natomiast powierzchnię działki opodatkowano z zastosowaniem stawki przyjętej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków (0,95 zł za 1 m2 powierzchni). W dniu 25 września 2020 r. podatnik złożył korekty deklaracji podatku od nieruchomości wskazujące na zaistnienie zmian co do sposobu wykorzystywania ww. przedmiotu opodatkowania - w związku z faktem rozwiązania za porozumieniem stron z dniem 14 marca 2020 r. umowy najmu nr [...] r. z 1 czerwca 2013 r. zawartej z najemcą - K. R. Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...] w K. a skarżącym oraz w związku z podpisaniem kolejnej umowy najmu nr [...] r. z 9 lipca 2020 r. zawartej pomiędzy skarżącym a ww. najemcą, której przedmiotem jest najmem lokalu mieszkalnego o pow. 60,00 m2, w którym będzie mieściła się siedziba ww. Spółki. Tym samym Podatnik zainicjował postępowanie w trybie nadzwyczajnym, związane ze zmianą decyzji ostatecznej na podstawie art. 254 Ordynacji podatkowej. Z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków wynika, że E. J. jest właścicielem działki nr [...] w obrębie 12, jednostka ewidencyjna Śródmieście o pow. 460,00 m2, zabudowanej budynkiem, którego funkcja użytkowa w ewidencji budynków określona jest jako mieszkalna. Powyższe dane znajdują potwierdzenie w treści wpisów ujawnionych w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości. Decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] w sprawie o [...] z 7 maja 2012 r. zatwierdzono projekt budowlany i udzielono skarżącemu pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dla inwestycji pn.: "Przebudowa związana ze zmianą sposobu użytkowania części parteru i piwnic. IV p. i poddasza budynku mieszkalnego wielorodzinnego z przeznaczeniem na hostel wraz z rozbudową wewnętrznej instalacji: wod-kan-c.o. i elektrycznej oraz budową wentylacji mechanicznej jako I Etap inwestycji dla zamierzenia budowlanego pn.: zmiana sposobu użytkowania budynku mieszkalnego wielorodzinnego na hostel przy ul. [...] w K., położonym na działce nr [...] obr.12 - Śródmieście". Na mocy decyzji, obiekt budowlany zakwalifikowano do kategorii "XIII/XIV", która, zgodnie z załącznikiem do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, obejmuje pozostałe budynki mieszkalne oraz budynki zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego, jak: hotele, motele, pensjonaty, domy wypoczynkowe, schroniska turystyczne. Podatnik przedłożył do akt sprawy dokument "Inwentaryzacja budynku usługowego na dz. nr [...] obręb 12, Śródmieście przy ul. [...] w K. wykonana celem obliczenia powierzchni zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych" sporządzony przez firmę A. zawierając opis techniczny budynku. Natomiast z danych wpisanych do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że E. J. jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą: E. J. K. E. , ul. [...], [...] (NIP [...]), o przeważającej działalności (kod PKD) 68.20.Z Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi. W powyższej ewidencji znajdują się dwa wpisy dotyczące firmy pod nazwą E. J. K. E.. Pierwszy wpis dotyczy działalności prowadzonej przez skarżącego pod nazwą E. J. K. E. w okresie 21 września 1998 r. do dnia jej zawieszenia tj. 15 stycznia 2020 r., a następnie wykreślenia z ewidencji 24 stycznia 2020 r. Drugi wpis dotyczy działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego pod nazwą E. J. K. E. w okresie 20 kwietnia 2020 r. do dnia jej zawieszenia 11 września 2020 r. Ponadto z danych ujawnionych w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością pod nazwą K. R. Spółka z o.o. z siedzibą w K. przy ul. [...], której jest jedynym wspólnikiem i Prezesem Zarządu. Mając na uwadze powyższe ustalenia organ I instancji powziął uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości złożonych przez podatnika korekt deklaracji i przeprowadził postępowanie mające na celu ustalenie faktycznej funkcji użytkowej i przeznaczenia stanowiącego przedmiot opodatkowania budynku. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego Prezydent Miasta K. decyzją z 29 grudnia 2020 r. nr [...], mając na uwadze przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, uwzględniając poczynione w sprawie ustalenia faktyczne j.w., stwierdził, że nie zachodzą podstawy do zmiany ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z 2 stycznia 2020 r. nr [...] w sprawie ustalenia E. J. wysokości podatku od nieruchomości za rok 2020. Zdaniem organu podatkowego, wbrew zapisom ujawnionym w ewidencji gruntów i budynków - poświadczającym mieszkalny charakter nieruchomości, w rzeczywistości pełnią one funkcję hotelową, co wyklucza możliwość opodatkowania ich preferencyjną stawką podatkową, przewidzianą dla budynków służących zaspokajaniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych ludzi. Jednocześnie - w ocenie organu - brak jest podstaw do objęcia nieruchomości stawkami podatku właściwymi dla budynków pozostałych oraz gruntów pozostałych, gdyż związane są one z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. W tym zakresie organ stwierdził, że czynnikiem przesądzającym o tym, że przedmiotowe nieruchomości znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy, jest okoliczność wprowadzenia nieruchomości do środków trwałych prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Przemawia to za uznaniem, że przedmiotowe nieruchomości wchodzą w skład majątku przedsiębiorstwa, co dowodzi istnienia związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Pogląd powyższy zaprezentowany został przede wszystkim w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15. Nie bez znaczenia - w ocenie organu - pozostaje również fakt, że choć przejściowo nieruchomości nie są fizycznie zajmowane przez podmiot świadczący usługi hotelarskie, to cechy techniczne budynku sprawiają, że mogą być one w każdym momencie wykorzystywane na ten cel. Zdaniem Prezydenta Miasta K. okoliczność związania z prowadzeniem działalności gospodarczej podatnika, nieruchomości niespełniających kryteriów określonych dla lokali mieszkalnych w rozumieniu u.p.o.l, przesądza o opodatkowaniu tych nieruchomości według stawek najwyższych. W odwołaniu E. J. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) przepisów k.p.a. poprzez dokonanie niezasadnych i niepełnych ustaleń faktycznych w sprawie polegających na błędnym i nieuzasadnionym przyjęciu, że w nieruchomości prowadzona jest działalność gospodarcza, w okresie po 14 marca 2020 r., 2) naruszenie art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 6 ust. 3 oraz ust. 8 u.p.o.l. poprzez brak ich prawidłowego zastosowania. Przedstawiając powyższe zarzuty wniesiono o zmianę zaskarżonej decyzji i uwzględnienie wniosku o zmianę decyzji lub o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. Odwołujący podniósł, że w nieruchomości, której dotyczy decyzja zaprzestano prowadzenia działalności hotelowej (i w ogóle gospodarczej). Organ pomimo posiadania w tym zakresie dowodów - takich jak: rozwiązanie umowy najmu, przedłożone przez Podatnika formularze IN-1 (z których wynika, że w budynku przy ul. [...] w K. w okresie od 14 marca 2020 r. do 8 lipca 2020 r. nie była prowadzona działalność gospodarcza, a następnie od 9 lipca 2020 r. prowadzona działalność została ograniczona do powierzchni 60 m2), danych ewidencyjnych budynku, z których wynika funkcja mieszkaniowa budynku - nie dokonał zmiany ostatecznej decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości za 2020 r. W ocenie odwołującego organ l instancji w sposób niezasadny wskazuje, że zmiana sposobu wykorzystania nieruchomości nie powoduje zasadności zmiany sposobu opodatkowania. Za niezwykle istotny (a czego organ l instancji nie wziął pod uwagę) podatnik uznał fakt wprowadzenia - ze względu na obostrzenia związane ze stanem epidemii - ograniczeń w działalności hotelarskiej, które spowodowały, że przez znaczny okres 2020 r. działalność hotelarska nie mogła być prowadzona. Odwołujący wskazał, że nieruchomość przy ul. [...] w K. z wyłączeniem 60 m2 służy na cele mieszkaniowe i służy obecnie zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych właściciela nieruchomości. Po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 17 czerwca 2021 r., nr: [...], utrzymało w mocy decyzję orangu I instancji, podzielając w pełni stanowisko organu I instancji i uznając, że nie zachodzą podstawy do zmiany ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z 2 stycznia 2020 r., nr [...], w sprawie ustalenia skarżącemu wysokości podatku od nieruchomości za rok 2020. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 1 - art. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. 2019 r. póz. 1170 z późn. zm., dalej jako "u.p.o.l.") oraz art. 254 § 1, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. 2020 r. poz. 1325 z późn., dalej jako "o.p."). Organ odwoławczy przyjął ustalenia faktyczne organu I instancji za własne. Uwzględniając powyższe, Kolegium stwierdziło, że budynek położony przy ul. [...] w K. nie jest budynkiem mieszkalnym i pomimo rozwiązania umowy najmu nr [...] z 1 czerwca 2013 r. i zawarcia nowej umowy najmu nr [...] r. z 9 lipca 2020 r. (obejmującej jedynie 60 m2 powierzchni) nie służy obecnie zaspokajaniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych i bytowych podatnika, czy jego najbliższej rodziny, gdyż zamiarem podatnika jest wznowienie w budynku działalności hotelarskiej. Podobnie, nie może być mowy o funkcji zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych przez klientów hotelu. Osoby korzystające z usług hotelowych w trakcie swojego pobytu w hotelu korzystają z zakwaterowania, które jest krótkotrwałe, przejściowe i służące realizacji celów turystycznych, rekreacyjnych lub służbowych i nie realizują potrzeb mieszkaniowych, które można określić mianem podstawowych. Skoro więc ze stanu faktycznego wynika, że budynek, po definitywnym zakończeniu remontu (przebudowy) budynku i przeznaczeniu na prowadzenie działalności hotelowej, przestał być budynkiem mieszkalnym, to sam fakt okresowego niewykorzystywania obiektu w działalności gospodarczej (który ma charakter przejściowy), nie pozwala na uznanie danego budynku za mieszkalny, a tym samym zastosowania wobec niego stawki podatkowej przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. Jak słusznie wskazał organ l instancji zastosowanie preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości, wymaga spełnienia przez ten obiekt dwóch przesłanek - posiadania walorów technicznych wymaganych dla budynku (lokalu) mieszkalnego oraz rzeczywistego spełniania przez niego funkcji mieszkaniowych. W analizowanej sprawie te przesłanki nie zostały spełnione. Za również trafne Kolegium uznało stanowisko organu l instancji, że brak jest podstaw do zastosowania w analizowanej sprawie stawek podatku właściwych dla budynków pozostałych oraz gruntów pozostałych. Zgodnie z definicją gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Kolegium wskazało przy tym na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19 (Dz. U. 2021 r. poz. 401) oraz orzecznictwo sądów administracyjnych, po ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego, z których wynika, że związek gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu nieruchomości w działalności gospodarczej. Kolegium stwierdziło, że przedmiotowe nieruchomości znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy, ich charakter i przeznaczenie świadczą o tym, że mają służyć do realizacji gospodarczych celów przedsiębiorcy, a budynek został wprowadzony do ewidencji środków trwałych prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Powyższe przemawia za stwierdzeniem, że nie stanowią one składnika majątku osobistego podatnika, lecz wchodzą w skład majątku przedsiębiorstwa, co dowodzi istnienia związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. W związku z powyższym, pomimo, że przejściowo nieruchomości (z uwagi na ograniczenia w prowadzeniu działalności hotelarskiej) nie były fizycznie zajmowane przez podmiot świadczący usługi hotelarskie, to z uwagi na cechy techniczne budynku oraz fakt, że najemca nie usunął wyposażenia i w każdym momencie mogą one być ponownie wykorzystywane do świadczenia usług hotelarskich nie ustał ich związek z działalnością gospodarczą. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podatnik zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania , a to: art. 7 w zw. z art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., art. 122 oraz art. 128, 194 § 3 o.p. poprzez: brak uwzględnienia okoliczności, że pandemia wirusa COVlD-19 wymusiła na skarżącym zmianę wykorzystania nieruchomości wobec zaprzestania świadczenia usług hotelowych (działalności gospodarczej) i w konsekwencji nieuzasadnione nałożenie obowiązku wyższego opodatkowania, błędne przyjęcie, że obiekt przeznaczony na działalność hotelową uniemożliwia wykorzystywanie go jako lokalu mieszkalnego dla zaspokajania potrzeb mieszkaniowych właściciela, błędne uznanie, że nie nastąpiły przesłanki zmiany okoliczności faktycznych mające wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego w rozumieniu art. 6 ust. 8 u.p.o.l; - jak i naruszenie art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 194 § 3 o.p., bowiem organ oparł się na ustaleniach z okresu nieadekwatnego dla stanu faktycznego niniejszej sprawy; art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l przez błędną wykładnię i założenie, iż budynek skarżącego "nie nadaje się do zamieszkania", § 92 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez błędne uznanie, że obiekt nie posiada kuchni ani aneksu kuchennego, art. 254 § 1 o.p. podatkowej oraz art. 6 ust. 3 oraz ust. 8 u.p.o.l poprzez brak ich prawidłowego zastosowania. Skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości, zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona, jednakże nie co do wszystkich zgłoszonych w niej zarzutów. Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy kwestii czy organy podatkowe zasadnie uznały, że skarżący w badanym okresie – 2020 r. - wykorzystywał przedmiotowy budynek hotelu przy ul. [...] w całości do prowadzenia działalności gospodarczej i w związku z tym powinien zapłacić podatek od nieruchomości według podwyższonych stawek w kwocie ustalonej przez organy w zaskarżonych decyzjach tj. 44 251 zł. Zdaniem organów chwilowe niewykorzystywanie nieruchomości stanowiącej hotel na cele gospodarcze, przy deklarowanej przez podatnika woli powrotu do prowadzenia tej działalności po epidemii COVID-19, nie powoduje automatycznie, że budynek ten uzyskuje status budynku mieszkalnego, gdyż potencjalnie nadal jest hotelem. Natomiast skarżący wskazuje, że w okresie epidemii, w związku z zakazem prowadzenia tego typu działalności, został zmuszony do zaprzestania działalności a nieruchomość wykorzystywał, poza 60 m2 wynajętymi spółce skarżącego na siedzibę spółki, na zaspokajanie własnych potrzeb mieszkaniowych. W zaistniałym sporze Sąd przyznał rację stanowisku skarżącego w zakresie jak poniżej. Na wstępie rozważań należy zwrócić uwagę, że zaskarżona w przedmiotowej sprawie decyzja została wydana w trybie art. 254 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Zgodnie z powołanym przepisem decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Powyższy przepis przewiduje odstępstwo od zasady trwałości ostatecznej decyzji wydanej w postępowaniu podatkowym, wyrażonej w art. 128 Ordynacji podatkowej i umożliwia organowi, który wydał decyzję ostateczną ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, jej zmianę. Jak zatem wynika z powołanego przepisu zmiana decyzji ostatecznej może być dokonana przy spełnieniu łącznie dwóch przesłanek: po doręczeniu decyzji musi nastąpić zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego, skutki wystąpienia tych okoliczności muszą być uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Analizując zatem ww. przesłanki wskazać należy, że: Prezydent Miasta K. ostateczną decyzją z 2 stycznia 2020 r., nr [...], ustalił skarżącemu wysokość podatku od nieruchomości gruntowej tj. działki nr [...] w obrębie 12, jednostka ewidencyjna Ś. o powierzchni 460 m2, położonej w K. przy ul. [...] za rok 2020 w kwocie 44 251,00 zł. Po doręczeniu tej decyzji, 25 września 2020 r. skarżący złożył korekty deklaracji w zakresie podatku od ww. nieruchomości za 2020 r., wskazując na zmianę okoliczności faktycznych w sprawie tj. zmianę faktycznego wykorzystywania tej nieruchomości (za wyjątkiem 60 m2) z hotelarskiej na mieszkaniową na własne potrzeby. W ocenie Sądu przeprowadzone w tym zakresie postępowanie wyjaśniające organu I instancji dało podstawy do uznania, że w okresie od 24 stycznia 2020 r. do 19 kwietnia 2020 r. skarżący nie wykorzystywał przedmiotowej nieruchomości dla celów gospodarczych tj. prowadzenia hotelu, bowiem w tym okresie nie prowadził w ogóle działalności gospodarczej. Z danych dostępnych w CEiDG wynika bowiem, że E. J. jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą: E. J. K. E., ul. [...], [...] (NIP [...]), o przeważającej działalności (kod PKD) 68.20.Z Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi. Pierwszy wpis w ewidencji dotyczy działalności prowadzonej przez skarżącego pod nazwą E. J. K. E. z datą jej rozpoczęcia w dniu 21 września 1998 r. do dnia jej zawieszenia tj. 15 stycznia 2020 r., a następnie wykreślenia z ewidencji w dniu 24 stycznia 2020 r. Drugi wpis dotyczy działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego pod nazwą E. J. K. E. z datą jej rozpoczęcia w dniu 20 kwietnia 2020 r. oraz datą jej zawieszenia w dniu 11 września 2020 r. W zaistniałej sytuacji podatek od nieruchomości za 2020 r. z podwyższoną stawką dla prowadzenia działalności gospodarczej w okresie od 24 stycznia 2020 r. do 19 kwietnia 2020 r. został naliczony w zawyżonej wysokości, zatem w tym zakresie wydana decyzja jest nieprawidłowa. Stawką podatku obowiązującą w tym okresie powinna być stawka przewidziana dla nieruchomości niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast w okresie od początku stycznia 2020 r. do 23 stycznia 2020 r. oraz w okresie od 20 kwietnia 2020 r. do końca roku 2020 brak jest podstaw do podważenia decyzji organu w zakresie sposobu wyliczenia wymiaru podatku. W tym kontekście wyjaśnienia wymaga, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19, zweryfikowaniu uległo dotychczasowe stanowisko przyjęte w orzecznictwie sądów administracyjnych, że sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub osobę prowadzącą działalność gospodarczą, przesądza o związku tej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. NSA zauważył w wyroku z 19 sierpnia 2021 r., sygn. akt III FSSK 3960/21 (publik. CBOSA, Lex nr 3229020), że zawarta w sentencji tego wyroku wypowiedź Trybunału odnosi się do gruntów, budynków i budowli będących w posiadaniu wszystkich przedsiębiorców lub innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, bez względu na formę prawną. Zdaniem NSA, związek ten powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu nieruchomości w działalności gospodarczej. Grunty, budynki i budowle, będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą lub mogą służyć do prowadzenia działalności gospodarczej tego podmiotu, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Sąd w niniejszym składzie popiera w całości powyższe stanowisko ujęte w tezę do tego wyroku: Fakt zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej nie powoduje utraty statusu przedsiębiorcy przez podatnika i nie może mieć w związku z tym wpływu na wysokość podatku. Związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni czy też potencjalny, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. O tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność ta jest w danym obiekcie faktycznie i w danym czasie prowadzona. Wobec powyższego w badanej sprawie nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania określone w art. 6 ust. 3 u.p.o.l. Co do drugiej przesłanki zmiany decyzji ostatecznej na podstawie art. 254 § 1 o.p., to wyjaśnić należy, że regulacje prawne określające okoliczności mające wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego za dany okres wskazane zostały m.in. w przepisach ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z art. 6 ust. 3 u.p.o.l., jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Natomiast stosownie do postanowień art. 6 ust. 8 u.p.o.l., jeżeli w ciągu roku podatkowego nastąpiło wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub zaistniało zdarzenie, o którym mowa w ust. 3, organ podatkowy dokonuje zmiany decyzji, którą ustalono ten podatek. Podsumowując, w ocenie Sądu, w sprawie ziściły się wszystkie przesłanki do zmiany decyzji ostatecznej na podstawie art. 254 § 1 o.p. we wskazanym przez Sąd zakresie. Ponownie rozpoznając sprawę SKO w K. weźmie pod uwagę powyższe stanowisko Sądu oraz uwzględni umowę najmu lokalu o pow. 60 m2 na siedzibę spółki skarżącego. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019, poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art. 200, art. 205 § 2 w zw. z art. 209 p.p.s.a. Na koszty postępowania w kwocie 697 zł złożyły się: uiszczony wpis od skargi w wysokości 200 zł; koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł, określone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265) i opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa (17,00 zł).