I SA/Kr 1247/14

|Sygn. akt I SA/Kr 1247/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 grudnia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Sędziowie: WSA Maja Chodacka, WSA Stanisław Grzeszek, Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2014 r., sprawy ze skargi P.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania - skargę oddala - Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadził postępowanie egzekucyjne w stosunku do majątku P.K. Organ egzekucyjny ustalił, iż P.K. jest właścicielem samochodu ciężarowego marki O. nr rejestracyjny: [...] W dniu 19 stycznia 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wpisał do Rejestru Zastawów Skarbowych zastaw skarbowy na tym samochodzie a następnie wezwał zobowiązanego do wskazania miejsca parkowania lub garażowania samochodu objętego zastawem skarbowym, celem podjęcia czynności egzekucyjnych zmierzających do zrealizowania prawa wierzycieli wynikającego z ustanowionych zastawów skarbowych. Powyższe wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Również próby ustalenia miejsca parkowania pojazdu poprzez wizyty pod adresem rejestracyjnym dłużnika: K. były nieskuteczne. W dniu 17 marca 2014r. P.K. przedłożył na dzienniku podawczym Urzędu Skarbowego pismo informujące o pozostawieniu w pobliżu Urzędu Skarbowego przedmiotowego samochodu ciężarowego marki O. nr rejestracyjny: [...]Pismo to posiadało załącznik w postaci dowodu rejestracyjnego przedmiotowego pojazdu wraz z kluczykiem. W dniu 18 marca 2014 r. dokonano zajęcia przedmiotowej ruchomości. W dniu 17 marca 2014r. do Urzędu Skarbowego wpłynął również wniosek o wyłączenie spod egzekucji przedmiotowego samochodu, bowiem jak wskazano we wniosku samochód ten stanowi narzędzie do wykonywania przez zobowiązanego pracy zarobkowej i podlega wyłączeniu na mocy art. 8 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012r., poz. 1015 ze zm., powoływanej dalej jako "u.p.e.a."). Ponadto pismem z dnia 18 marca 2014r. zobowiązany zwrócił się o zwrot przedmiotowego samochodu. We wniosku tym stwierdzono również, że przedmiotowy samochód stanowi jedyne narzędzie do wykonywania pracy przez zobowiązanego. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego P.K. wskazał jednoznacznie, że mieszka w Z. pod adresem ul. K. Na podstawie tego oświadczenia Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał się niewłaściwym do prowadzenia dalszego postępowania i za pismem z dnia 27 marca 2014r. przekazał sprawę do Naczelnika Urzędu Skarbowego jako organu egzekucyjnego właściwego terytorialnie do prowadzenia dalszego postępowania. Rozpoznając wniosek zobowiązanego z 18 marca 2014r. o zwrot zajętego samochodu, postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2014r. nr [...]Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił P.K. wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o zwrot przedmiotowego samochodu ciężarowego. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny stwierdził, że uregulowania zawarte w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewidują instytucji zwrotu zajętej ruchomości na wniosek dłużnika. W zażaleniu na to postanowienie zarzucono organowi rażące naruszenie prawa procesowego, a to art. 61 § 1 i § 3 i art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 267, powoływanej dalej jako "k.p.a.") i art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § l i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 18 i art. 42 u.p.e.a. przez przyjęcie, że kwestia zwolnienia z egzekucji tego samochodu była już przedmiotem rozpoznania, które zakończyło się wydaniem w dniu 25 marca 2014r. postanowienia o odmowie zwolnienia spod egzekucji samochodu marki O. podczas gdy powyższa okoliczność nie stoi na przeszkodzie złożenia przez zobowiązanego wniosku o zwrot zajętej rzeczy przez przeprowadzenie postępowania w trybie art. 42 u.p.e.a. mówiącym o możliwości ustanowienia zabezpieczenia pieniężnego w postępowaniu dotyczącym egzekucji należności pieniężnej gdzie osoba, która żąda wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego, może wpłacić do depozytu organu egzekucyjnego kwotę, na jaką zostały one oszacowane, albo na kwotę równą należności pieniężnej łącznie z kosztami egzekucyjnymi. Podkreślono, że organ egzekucyjny nawet nie dostrzegł art. 42 u.p.e.a. oraz swojego stanowiska nie uzasadnił w kontekście tej regulacji. Wskazano, że powyższy tryb nie uniemożliwia złożenia takowego wniosku przez zobowiązanego. Ponadto w zażaleniu stwierdzono, że zajęty samochód służył zobowiązanemu m.in. do "przewożenia ułomnego dziecka – K.K.". Do zażalenia dołączono dokumenty potwierdzające stan zdrowia dziecka. Postanowieniem z dnia 27 maja 2014r. nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej wutrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Wskazując na treść art. 61a § l k.p.a. organ odwoławczy przychylił się do zapatrywania Naczelnika Urzędu Skarbowego . Dodatkowo wyjaśniono, że powołany w zażaleniu przepis art. 42 u.p.e.a. nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Dotyczy on bowiem sytuacji, gdy osoba, która żąda wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego wpłaci do depozytu organu egzekucyjnego kwotę, na jaką zostały oszacowane, albo kwotę równą należności pieniężnej łącznie z kosztami egzekucyjnymi. Osobą, uprawnioną do żądania wyłączenia spod egzekucji może być jedynie osoba trzecia, nie będąca zobowiązanym. Przepis art. 42 u.p.e.a. odnosi się wyłącznie do osoby trzeciej, która wpłaci do depozytu określoną kwotę. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pełnomocnik strony powtórzył w istocie zarzuty sformułowane wcześniej w zażaleniu, akcentując, że fakt pozbawienia zobowiązanego rzeczy niezbędnej ze względu na ułomność fizyczną członka jego rodziny (art. 8 § 1 pkt 13 u.p.e.a.) do transportowania syna i niechęć przyjęcia zabezpieczenia pieniężnego jest dowodem rażącego naruszenia prawa. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że wbrew twierdzeniu organu, przepis art. 42 u.p.e.a. nie określa, że osobą uprawnioną na podstawie tego przepisu może być wyłącznie osoba trzecia dla zobowiązanego i nie może nią być sam zobowiązany. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, iż skarżącemu przekazano sporny samochód pod dozór już w czerwcu 2014r. a nadto we wrześniu 2014r. umorzono prowadzone przeciwko zobowiązanemu postępowania egzekucyjne, jednakże zobowiązany zaskarżył i te rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu wyjaśniono dodatkowo, że we wniosku z dnia 18 maja 2014r. zobowiązany wnosił o zwrot przedmiotowego samochodu, powołując się na wykorzystywanie go do działalności gospodarczej i przewożenia ułomnego fizycznie dziecka. We wniosku tym nie wspomniano o jakiejkolwiek deklaracji wpłacenia do depozytu organu egzekucyjnego określonej kwoty, w kontekście złożenia wniosku o wyłączenie samochodu spod egzekucji. Stąd organ egzekucyjny nie mógł się domyślać, że zobowiązanemu chodziło o "zwrot" samochodu, w związku ze złożeniem wniosku o wyłączenie spod egzekucji samochodu i w postanowieniu nie ustosunkował się do treści art. 42 u.p.e.a. To czy zobowiązany posiadał legitymację prawną do złożenia wniosku o wyłączenie spod egzekucji zajętego samochodu wykaże postępowanie administracyjne prowadzone w tym zakresie przez organ egzekucyjny. Dyrektor Izby Skarbowej wydał bowiem w dniu 23 czerwca 2014r. postanowienie uchylające postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego odmawiające zwolnienia spod egzekucji zajętego samochodu, wskazując, że organem właściwym do rozpatrzenia tej sprawy jest nowy organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego .Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę §na kwalifikację przedmiotowego wniosku. We wniosku zobowiązany wyraźnie wnosił o "wyłączenie spod egzekucji" samochodu marki O.. Dokonana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego kwalifikacja wniosku jako zwolnienie spod egzekucji nie była zgodna z wolą strony, co wyraźnie wskazano w zażaleniu, skargach: na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego i bezczynność tego organu. W związku z powyższym tut. organ odwoławczy nakazał organowi pierwszej instancji rozpatrzenie wniosku strony po dokonaniu właściwej kwalifikacji. W kolejnych pismach procesowych strony rozwijały argumentację służącą uzasadnieniu zajmowanego stanowiska a skarżący nadto wniósł o przeprowadzenie szeregu dowodów w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Ten ostatni wniosek Sąd wyłączył do odrębnego rozpoznania stosownie do wskazań Uchwały 7 Sędziów NSA z dnia 7 kwietnia 2008r. sygn. II FPS 1/08 stanowiącej, iż wniosek o wymierzenie organowi grzywny, wymieniony w art. 55 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. jest pismem wszczynającym odrębne postępowanie w rozumieniu art. 63 p.p.s.a., od którego na podstawie art. 230 § 1i 2 p.p.s.a. pobiera się wpis sądowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, a także okoliczność, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze - stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jego wyeliminowania z porządku prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaznaczyć na wstępie należy, iż przedmiotem rozstrzygnięcia Sadu stała się jedynie skarga, jaką złożył P.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 maja 2014r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z 17 kwietnia 2014r. odmawiające wszczęcia postępowania w przedmiocie wniosku o zwrot samochodu zajętego w czasie trwającego postępowania egzekucyjnego. Sąd – będąc związany granicami skargi, wyznaczającymi i określającymi przedmiot postępowania sądowo-administracyjnego – nie był więc ani zobowiązany ani nawet upoważniony do zajmowania stanowiska w przedmiocie licznych zarzutów, jakie odnośnie prowadzonego postępowania egzekucyjnego formułował skarżący a raczej działający w jego imieniu pełnomocnik. Zarzuty te nie mogły też mieć wpływu na wynik rozstrzygnięcia sprawy zaskarżonej skargą P.K. skoro jej przedmiotem – jak wcześniej wspomniano – było jedynie zbadanie prawidłowości i legalności konkretnego postanowienia. Przechodząc do kwestii merytorycznych wskazać należy, iż stosownie do art. 61 § 1 i 3 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu a datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej jednakże gdy żądanie, wszczęcia postępowania administracyjnego zostanie wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (art. 61a § 1 k.p.a.). Przepisy te znalazły zastosowanie w sprawie poprzez regulację art. 18 u.p.e.a. stanowiącego, iż w przypadku gdy przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Artykuł 61a § 1 k.p.a. przewiduje zatem dwie przesłanki uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy do organu administracji publicznej zostanie wniesione tego rodzaju żądanie. Pierwsza z tych przesłanek ma miejsce w sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną postępowania. Natomiast druga ma miejsce w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte przez organ z innych uzasadnionych przyczyn. W przedmiotowej sprawie organy obu instancji powołały się na drugą przesłankę wskazując, że uregulowania zawarte w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewidują instytucji zwrotu zajętej ruchomości na wniosek dłużnika. Konstatacji tej nie można odmówić słuszności. W istocie bowiem w całej ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji brak jest przepisu statuującego prawo zobowiązanego do wystąpienia do organu egzekucyjnego z wnioskiem o zwrot zajętej rzeczy (ruchomości). Jeżeli natomiast chodzi o uprawnienia zobowiązanego związane z szerokorozumianym nieprowadzeniem egzekucji co do pewnych składników majątkowych ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ustanawia w art. 8 katalog składników, które z mocy samego prawa wyłączone są spod egzekucji. Ponadto w art. 13 § 1 przewiduje możliwość zwolnienia z egzekucji na wniosek zobowiązanego i z uwagi na ważny jego interes określonych składników majątkowych, jeżeli zobowiązany uzyskał na to zgodę wierzyciela. Decyzję w tym względzie wydaje organ egzekucyjny po rozpatrzeniu wniosku zobowiązanego. Przepisy art. 38 – 42 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczą natomiast uprawnień osoby trzeciej, która nie jest zobowiązanym i która żąda wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji. Wynika to bezpośrednio z treści tych przepisów. Art. 38 w § 1 stanowi bowiem, że; "kto nie będąc zobowiązanym, rości sobie prawo do rzeczy lub prawa majątkowego, z którego prowadzi się egzekucję administracyjną może wystąpić do organu egzekucyjnego .... z żądaniem ich wyłączenia spod egzekucji, przedstawiając lub powołując dowody na poparcie swego żądania". Kolejne przepisy tej części ustawy zawierają uszczegółowienie przysługujących takiej osobie praw i sposobu przeprowadzenia postępowania związanego z rozpoznaniem złożonego wniosku. Taki charakter ma także art. 42 ustawy, którego brak zastosowania bezpodstawnie zarzucał skarżący. Stanowi on, że "w postępowaniu dotyczącym egzekucji należności pieniężnej osoba, która żąda wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego może wpłacić do depozytu organu egzekucyjnego kwotę, na jaką zostały one oszacowane albo kwotę równą należności pieniężnej łącznie z kosztami egzekucyjnymi". Jednoznacznie więc określa kolejne z uprawnień "osoby nie będącej zobowiązanym" jako "osoby, która żąda wyłączenia rzeczy z egzekucji" roszcząc sobie prawa do tej rzeczy. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w każdym przypadku gdy mowa jest o osobie przeciwko, której prowadzi się egzekucję używa określenia "zobowiązany". Takiego określenia zabrakło zaś w treści art. 42 u.p.e.a. natomiast użyto pojęcia o zasadniczo odmiennym zakresie znaczeniowym, co jednoznacznie przesądza o braku możliwości skorzystania z dobrodziejstwa tego przepisu przez zobowiązanego. Reasumując, zasadnie odmówiono wszczęcia postępowania w przedmiocie rozpoznania nieznanego ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wniosku o zwrot zajętej rzeczy ruchomej. Zasadnie też organ odwoławczy uznał, że podstawą wniosku o zwrot zajętej rzeczy ruchomej nie mógł być – w okolicznościach sprawy – przepis art. 42 u.p.e.a. jak również trafnie orzekł o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji mimo, iż ten do możliwości zastosowania powoływanego przez skarżącego przepisu się nie odniósł skoro treść pierwotnego wniosku w żaden sposób do tego nie obligowała. Wnioskodawca na art. 42 u.p.e.a. się nie powoływał i nie sugerował również chęci wpłacenia do depozytu kwoty równej dochodzonej należności pieniężnej wraz z kosztami egzekucyjnymi. Odnosząc się do dalszych wniosków sformułowanych w skardze i pismach procesowych, za bezpodstawny uznać należy wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonych postanowień z uwagi na zaistnienie przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepis ten stanowi o stwierdzeniu nieważności decyzji/postanowienia, które wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa lub bez podstawy prawnej. Rozstrzygając tę kwestię zauważyć na wstępie należy, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją szczególną, godzącą w zasadę trwałości decyzji administracyjnej. Zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności musi być oczywiste i organ administracyjny ma obowiązek to wykazać w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości. W orzecznictwie sadowym reprezentowany jest pogląd, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa decydują łącznie trzy przesłanki: - oczywistość naruszenia prawa, - charakter przepisu który został naruszony, - oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, a więc skutki jakie wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu tzn. taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa (por wyrok SN z 8 kwietnia 1994 r. III ARN13/94, OSN 1994, nr 3, poz. 36, wyrok NSA z 27 lutego 2009 r., II OSK 257/08 nie publ.). W badanej sprawie skutki opisane wyżej nie wystąpiły zwłaszcza, że – jak wyżej wykazywano – zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie organu I instancji zostały wydane w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu i w oparciu o właściwe zastosowanie obowiązujących przepisów. Skoro więc Sąd nie stwierdził zwykłego naruszenia przepisów prawa materialnego czy procedury nie mógł też stwierdzić, że doszło do kwalifikowanego "rażącego" naruszenia prawa. Nie można też uznać by zaskarżony akt wydany został bez podstawy prawnej. Na podstawy jego wydania wskazano wyżej zaś okoliczność wydania rozstrzygnięcia w momencie gdy zawieszone było postępowanie egzekucyjne została błędnie oceniona przez skarżącego. Zawieszenie postępowania egzekucyjnego oznacza wstrzymanie czynności związanych bezpośrednio z prowadzoną w jego ramach egzekucją nie wpływa jednak na możliwość a czasem i konieczność rozstrzygnięcia określonych kwestii a w szczególności wniosków których rozstrzygnięcie nie może czekać do czasu podjęcia postępowania. Do takich należy zapewne zaliczyć wnioski o wyłączenie spod zajęcia egzekucyjnego pewnych składników majątkowych istotnych z uwagi na uwarunkowania zdrowotne czy ekonomiczne zobowiązanego czy osoby trzeciej. Należy bowiem mieć na uwadze, że z mocy art. 18 u.p.e.a. przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają odpowiednie a nie bezpośrednie zastosowanie. Końcowo wyjaśnić jeszcze należy przyczyny dla których Sąd oddalił wnioski dowodowe strony skarżącej. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W badanej sprawie, zaoferowane przez pełnomocnika skarżącego dowody nie posiadały waloru "istotności" dla rozstrzyganej sprawy a wręcz nie miały dla jej rozstrzygnięcia żadnego znaczenia. Związane były z ogólnymi formułowanymi przez pełnomocnika zarzutami dotyczącymi wadliwości postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec P.K. których to kwestii – jak wcześniej wskazano – Sąd nie obejmował ani swym badaniem ani wydanym rozstrzygnięciem. W tym stanie rzeczy, ponieważ zawarte w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak było okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach nie orzeczono gdyż stosownie do treści art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W związku z oddaleniem skargi, przepisy szczególne art. 200 i 201 p.p.s.a. nie mają w sprawie zastosowania.