I SA/Kr 1251/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zając Sędziowie: WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk WSA Maria Zawadzka (spr.) Protokolant Krystyna Mech po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2004r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 kwietnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2002 r. skargę oddala Decyzją z dnia [...].2002 roku nr. [...], Przewodniczący Zarządu Gminy Ł. na podstawie art. 6 ust.7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr. 9 poz.84 z 2002 roku/, art. 207 Ordynacji podatkowej /Dz.U. nr. 137 poz.926 z późn.zm./ oraz Uchwały Rady Gminy Ł. nr [...] z dnia [...].2001 roku w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie gminy Ł. na 2002 rok, postanowił ustalić P. K. podatek od nieruchomości za 2002 roku w kwocie [...] zł. Z dokumentów podatkowych Urzędu Gminy w Ł. wynika, iż P. K. na postawie umowy sprzedaży z dnia [...].1998 roku Rep. A [...], nabył od Skarbu Państwa prawo wieczystego użytkowania gruntu o powierzchni 1,82 ha wraz ze znajdującymi się na nich budynkami i budowlami stanowiącymi odrębną nieruchomość. W dniu [...].2002 roku, w ramach obowiązku wynikającego z treści art.6 ust.6 ustawy i podatkach i połach lokalnych, skarżący złożył w Urzędzie Gminy w Ł. wykaz nieruchomości, w którym podał: – powierzchnię gruntów związaną z działalnością gospodarczą - 1.282,65 m2 – powierzchnię budynków pozostałych – 1.873 m2 – budowle o wartości 15.560,00 zł – powierzchnie gruntów związanych z działalnością gospodarczą – 2.434,35 m2 – nieużytki – 12.610 m2 W dniu [...].2002 roku organ I instancji dokonał oględzin przedmiotowych nieruchomości, a dane dotyczące posiadania gruntów, porównał z zapisami w ewidencji gruntów, prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w S.. Następnie w dniu [...].2002 roku skarżący złożył Urzędowi skorygowaną deklarację w sprawie podatku od nieruchomości, w której w miejsce poprzednio wykazanych nieużytków o powierzchni 12.610 m2 wykazał powierzchnię 15.765,65 m2. Na podstawie dokumentów zebranych w trakcie przeprowadzonego postępowania organ podatkowy ustalił podatek od nieruchomości za 2002 rok, przyjmując za podstawę do dokonania wymiaru podatku: – budynki związane z działalnością gospodarczą – 3.155,65 m2 – budowle o wartości – 15.560 zł – grunty związane z działalnością gospodarczą – 5.590 m2 – pozostałe grunty – 12.610 m2 W odwołaniu od powyższej decyzji P. K. domagał się jej uchylenia, zarzucając, iż została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz proceduralnego: poprzez: – błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 3 ust.4 i art. 5 ust.1 pkt.2 oraz art.6 ust.1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – błąd w ustaleniach faktycznych, służących za podstawę rozstrzygnięcia – błędną ocenę zebranego materiału dowodowego – naruszenie przepisów art. 180, 181, 187, 192, 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Skarżący podniósł, iż od początku jego działalności, proces decyzyjny Urzędu opierał się na takiej dowolności, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym każda następna decyzja zawiera inne rozstrzygnięcia, a w konsekwencji na przestrzeni dwóch lat nastąpił kilkakrotny wzrost podatku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 19 kwietnia 2002 roku nr. [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt.1 Ordynacji podatkowej, utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż zgodnie z treścią art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawą wymiaru podatków i świadczeń, są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Grunty o powierzchni 1,82 ha, w dniu ich nabycia przez skarżącego, wykazane były w ewidencji gruntów i budynków, jako użytki kopalne, oznaczone symbolem "K". Na wniosek P. K. Starostwo Powiatowe w S., decyzją z dnia [...].2000 roku, dokonało zmian w kwalifikacji gruntów, wykazując ich część o powierzchni 12.610 m2, jako grunty zadrzewione i zakrzewione – oznaczone symbolem "Lz", a pozostałą część o powierzchni 5.590 m2, jako inne tereny zabudowane, oznaczone symbolem "Bi". W myśl przepisów art.5 ust.3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, za grunty związane z działalnością gospodarczą, uważa się grunty zabudowane i niezabudowane, będące w posiadaniu przedsiębiorcy. Mając na uwadze fakt, iż skarżący jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność podatkową, organ podatkowy miał pełne podstawy do tego, aby całość gruntów, będących w jego posiadaniu, opodatkować według stawki podatkowej, przewidzianej dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą określoną w art.5 ust.1 pkt.6 powołanej ustawy. Organ podatkowy uznał, jednak, iż grunty o powierzchni 12.610 m2, zakwalifikowane jako zadrzewione i zakrzewione, nie mają rzeczywistego związku z prowadzona przez skarżącego działalnością gospodarczą i opodatkował je według stawki określonej w art.5 ust.1 pkt.7 lit.c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przewidzianej dla tzw. pozostałych gruntów. Grunty o powierzchni 5.590 m2, wykazane w ewidencji jako inne tereny zabudowane, opodatkowano, według stawki przewidzianej dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Nadto organ podatkowy ustalił, iż ogólna powierzchnia posiadanych przez skarżącego budynków wynosi 3.155,65 m2. Budynki te, zdaniem organów podatkowych, pomimo tego, że znajdowały się w odbudowie, przebudowie i modernizacji nie straciły związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, a jedynie okresowo nie były do niej wykorzystywane. Okoliczność ta nie jest jednak wystarczającą przesłanką do uznania, że przebudowywane budynki nie mają związku z działalnością gospodarczą i do ich opodatkowania, według stawki podatkowej od pozostałych budynków, określonej w art.5 ust.1 pkt.4 powołanej ustawy. Dlatego organ podatkowy II instancji uznał, iż sposób opodatkowania na 2002 rok budynków i gruntów jest prawidłowy. Również pozostałe zarzuty skarżącego, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego są nietrafne. Organ I instancji wykazał się znajomością przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w tym definicji "budynku" i właściwie je zastosował, a przeprowadzone postępowanie nie wykazało, aby część budynków gospodarczych została wyłączona na cele mieszkalne. Prawidłowo także organ podatkowy I instancji przyjął, iż w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 6 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, jak również nie stwierdzono naruszania przez niego zasad określonych w ordynacji podatkowej. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. K. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, podnosząc te same zarzuty, co poprzednio w stosunku do decyzji organu I instancji, a więc poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 3 ust.4 i art. 5 ust.1 pkt.2 oraz art.6 ust.1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak również błąd w ustaleniach faktycznych, służących za podstawę rozstrzygnięcia i błędną ocenę zebranego materiału dowodowego. Dodatkowo skarżący podniósł, iż gdy zakupił przedmiotową nieruchomość, stan techniczny budynków był bardzo zły i nie odpowiadał definicji budynku w rozumieniu art.3 ust.4 powołanej ustawy. Przed Sądem skarżący dodatkowo powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2003 roku sygn. akt. III RN 71/02, jako nową okoliczność w sprawie. W odpowiedzi na odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawą wymiaru podatków i świadczeń, są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. P. K. jest właścicielem gruntów o powierzchni 1,82 ha, które w dniu ich nabycia przez skarżącego, wykazane były w ewidencji gruntów i budynków, jako użytki kopalne, oznaczone symbolem "K". Na wniosek skarżącego Starostwo Powiatowe w S., decyzją z dnia [...].2000 roku, dokonało zmian w kwalifikacji gruntów, wykazując ich część o powierzchni 12.610 m2, jako grunty zadrzewione i zakrzewione – oznaczone symbolem "Lz", oraz pozostałą część o powierzchni 5.590 m2, jako inne tereny zabudowane, oznaczone symbolem "Bi". Zgodnie z uchwałą 5 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2001 roku, sygn. FPK 3/00, w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 1997 roku grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegające podatkowi od nieruchomości, są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawkami podatkowymi określonymi w art. 5 ust.1 pkt. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu powyższej uchwały Sąd wyjaśnił, iż obowiązujące od dnia 1 stycznia 1997 roku zmiany art. 5 powołanej ustawy, zawarte w nowelizacji z dnia 6 grudnia 1996 roku, wprowadzają nowe pojęcie gruntu związanego z działalnością gospodarczą. Przepis art. 5 ust.3 stanowi, iż "za grunty związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty zabudowane i niezabudowane, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, w szczególności: – grunty pod budynkami produkcyjnymi, magazynowymi, administracyjnymi, socjalnymi i hotelowymi – grunty pod budowlami i urządzeniami – grunty zajęte na drogi wewnętrzne i place manewrowe, place składowe, zieleńce oraz tereny, na których są lub mają być realizowane zadania inwestycyjne – grunty wyłączone na cele nierolnicze i nieleśne: na skutek prowadzonej działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna albo na podstawie ostatecznej działalności administracyjnej, oraz do czasu przywrócenia tym gruntom charakteru rolniczego i nieleśnego Podane powyżej wyliczenie jest jedynie przykładowe, a więc intencją ustawodawcy było objęcie wszystkich posiadanych przez przedsiębiorcę nieruchomości, jako związanych z działalnością gospodarczą. Analizy art. 5 nie można prowadzić w oderwaniu od innych przepisów ustawy, a w szczególności art. 3 ust. 1 określającego podmiot opodatkowania, z którego wynika zasada rozgraniczająca zakres przedmiotowy podatków obciążających grunty. Zgodnie z nią podatkowi od nieruchomości podlegają jedynie grunty nie objęte przepisami ustawy o podatku rolnym lub leśnym oraz grunty wprawdzie objęte tymi przepisami, lecz związane gruntów prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza gruntów leśna. Należy też zauważyć, iż określając przedmiot opodatkowania, ustawodawca użył w art. 3 określenia "grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" – innego niż w art. 5 ust.3 "grunty związane gruntów działalnością gospodarczą". O tym, że przedsiębiorca może posiadać grunty podlegające podatkowi rolnemu lub leśnemu i w związku z tym w ogóle niepodlegające podatkowi od nieruchomości, przekonuje także wnioskowanie a contrario z przepisu art. 5 ust. 3 pkt 4 omawianej ustawy, który w przeciwnym wypadku byłby zbędny. Rozpoznanie konkretnej sprawy musi być poprzedzone ustaleniem, czy grunty nie są objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym oraz, gdyby nawet były objęte tymi przepisami – czy nie spełniają jednego z kryteriów przepisu art. 3 ust. 1 pkt. 4 ustawy, uzasadniającego opodatkowanie podatkiem od nieruchomości. Jest to zgodne z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2003 roku sygn. akt. III RN 71/02. Dla celów ustalenia, czy grunty wymienione w art. 3 ust.1 pkt.4 ustawy, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż rolnicza lub leśna, Sąd Najwyższy w uzasadnieniu powołanego wyroku w pełni podzielił pogląd wyrażony w powołanej powyżej uchwale składu pięciu sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2001 roku sygn. akt. FPK 3/00. Po takim ustaleniu należy stwierdzić, iż wszystkie grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegające podatkowi od nieruchomości, są w obecnym stanie prawnym związane z działalnością gospodarczą. Z przeprowadzonego postępowania wynika, iż skarżący nie posiada gruntów, które podlegałyby podatkowi rolnemu lub też leśnemu, zatem, w świetle powyższych rozważań, organy podatkowe miały pełne podstawy do tego, aby całość gruntów będących w posiadaniu skarżącego, jako przedsiębiorcy opodatkować, według stawki podatkowej, określonej w art. 5 ust. 1 pkt. 6 ustawy. Organy podatkowe zastosowały jednak korzystniejszą dla skarżącego stawkę, dla gruntów zakwalifikowanych, jako zadrzewione i zakrzewione o powierzchni 12.610 m2, uznając, iż nie mają one rzeczywistego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Pozostałe grunty o powierzchni 5.590 m2, wykazane w ewidencji jako zabudowane, słusznie zostały opodatkowane według stawki przeznaczonej dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Rozpoznając sprawę oparto się na art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz U Nr 153 poz 1271 ze zm./ stanowiącym, że sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe Wojewódzkie Sądy Administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z powyższych względów Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz.U. nr. 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.