I SA/Kr 1268/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk Sędziowie: NSA Grażyna Jarmasz (spr.) NSA Józef Michaldo Protokolant: Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2005r sprawy ze skargi M.G na postanowienie Izby Skarbowej z dnia 6 czerwca 2003r Nr [...] w przedmiocie pozostawienia zażalenia bez rozpatrzenia - skargę oddala- Izba Skarbowa postanowieniem z [...] stycznia 2003r. numer [...] nałożyła na M. G.karę porządkową w wysokości 1000 zł za nie stawienie się osobiście bez uzasadnionej przyczyny. W dniu [...] maja 2003r. pełnomocnik M. G. doradca podatkowy S. C. wniósł zażalenie na to postanowienie, które, jak stwierdzono, zostało doręczone skarżącej wraz z pismem Izby Skarbowej z [...] maja 2003r. sygn. akt [...]. Zażaleniem tym wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia ze względu na naruszenie przepisów art. 159 § 1 pkt 5 w/w ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie spełnienie wymogów wezwania, jakie doręczono M. G.określonych w tym przepisie, jak nie wskazanie terminu, do którego żądanie powinno być spełnione. Natomiast w wezwaniu posłużono się sformułowaniem ogólnym "dzień roboczy", bez należytego podania dnia godziny i miejsca. Tak więc kara porządkowa nie mogła być nałożona, tym bardziej, że żaląca się musiała sprawować opiekę nad chorym dzieckiem. Postanowieniem z [...] czerwca 2003r. nr [...] Izba Skarbowa przywołując jako podstawę rozstrzygnięcia art.228 §1 pkt 2 oraz art. 239 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 137, poz.926 ze zm./ stwierdziła, że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia przewidzianym w art. 236 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym postanowiono ten środek zaskarżenia pozostawić bez rozpatrzenia. I na to postanowienie została wniesiona skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, w której pełnomocnik skarżącej, żądając uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, stwierdził iż narusza ono przepisy art. 214 w związku z art. 219 i art. 159 § 1 pkt 5 w/w ustawy Ordynacja podatkowa. Podniesiono, że skarżąca nie wiedziała, że została ukarana, jak też nie wiedziała za co. O tej czynności dowiedziała się w trakcie przesłuchania w Izbie Skarbowej. Kara ta została ściągnięta przez Urząd Skarbowy w B. jakkolwiek komornik na zapytanie telefoniczne nie potrafił udzielić odpowiedzi, za co została ściągnięta kwota 1000 zł. Po uzyskaniu informacji podczas przesłuchania natychmiast złożono prośbę o doręczenie pisma, o którym mówił urzędnik Izby Skarbowej, a --.Izba wysyłając pismo nie dała żadnego listu przewodniego, tylko samą decyzję. Na decyzji było napisane, że stronie przysługuje wniesienie zażalenia w terminie 7 dni od daty doręczenia. W ocenie skarżącej, biorąc pod uwagę późniejsze zachowanie Izby Skarbowej, nastąpiło błędne pouczenie strony. Strona wystąpiła z zażaleniem w podanym terminie. W tym miejscu powołano się na art. 214 ustawy Ordynacja podatkowa, że strona stosując się do błędnego pouczenia nie może sobie szkodzić. Zdaniem skargi Izba winna powiadomić stronę, że jest to tylko odpis, a skoro tego nie zrobiła, to strona zachowała się zgodnie z przepisami. Powtórzone zostały zarzuty z zażalenia dotyczące nieprawidłowości w sporządzeniu samego już wezwania do stawienia się, które zdaniem skarżącej powodują, iż nałożenie kary porządkowej pozbawione jest jakiejkolwiek podstawy prawnej. Skoro więc wezwanie organu podatkowego do osobistego stawiennictwa było nieprawidłowe, a nałożenie kary porządkowej było bezzasadne, wobec tego wniesiono o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie. Podniesiono, że doręczenie postanowienie nakładające karę porządkową nastąpiło prawidłowo przy spełnieniu wymogów z art. 150 ustawy Ordynacja podatkowa. Odnosząc się do stwierdzeń skargi Izba podała, że pismem z dnia [...] kwietnia 2003r. M.G. wystąpiła o przesłanie jej decyzji o nałożeniu kary porządkowej, co też uczyniono przy piśmie z dnia[...] maja 2003r. numer [...] w którym zaznaczono, że w załączeniu przesyła się kserokopię postanowienia wcześniej już doręczonego. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2005r. pełnomocnik skarżącej, jako uzupełnienie skargi, podniósł, że zwraca uwagę na istotną w tej sprawie kwestię doręczenia postanowienia i podając, że w tej sprawie zaistniały pewne wątpliwości, co do sposobu doręczenia i jego skuteczności wobec strony. M. G. nie posiada skrzynki pocztowej w miejscu zamieszkania, więc listonosz nie mógł zostawić w niej awiza. Wobec tego doręczenie nie było skuteczne. Listy były doręczane na prywatny adres, kiedy to żadne przepisy nie nakładają na osoby fizyczne obowiązku posiadania skrzynek pocztowych. Zdaniem pełnomocnika korespondencję należało doręczać na adres firmy, którą skarżąca prowadzi. Przywołane zostało i streszczone orzeczenie WSA w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 1588/04, stwierdzające, że " dla uznania pisma za doręczone adresatowi w sposób zastępczy konieczne są dowody, że poczta próbowała je doręczyć. W tym celu na zwrotce muszą być odpowiednie adnotacje.". W związku z tym, że M. G. nie posiadała i nie posiada w miejscu zamieszkania skrzynki pocztowej należy uznać dokonane doręczenie za nieskuteczne, tym bardziej, że nie próbowano dokonać doręczenia w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej. Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jednak wobec wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2004r. ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ oraz ustawy 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270/ w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1211/ została ona rozpatrzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zgodnie z tymi przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga na uwzględnienie nie zasługuje. Zgodnie z przepisem art. l ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. 153, poz.1269/ rolą tego sądu jest badanie rozstrzygnięcia administracyjnego, a więc także podatkowego, pod względem jego zgodności z prawem. Przepis art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa / Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm./, przywołany w zaskarżonym postanowieniu w związku z art. 239 tej ustawy jako podstawa prawna, stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia przewidzianego prawem środka zaskarżenia, w tym przypadku zażalenia. . W niniejszej sprawie, wobec stwierdzenia przez organ odwoławczy w postępowaniu wstępnym, iż zażalenie zostało wniesione po upływie przewidzianego prawem dla tego środka odwoławczego, siedmiodniowego terminu z art. 236 § 2 pkt 1 w/w ustawy Ordynacja podatkowa, był on zobowiązany i uprawniony do stwierdzenia tego faktu w drodze postanowienia. W ocenie Sądu postanowienie to nie narusza prawa, jako że doręczenie postanowienia o nałożeniu kary porządkowej zostało doręczone skarżącej zastępczo i skutecznie. Bowiem jak wynika z relacji doręczyciela, zawartej w zwrotnym potwierdzeniu odbioru postanowienia, z powodu niemożności doręczenia przesyłki tak adresatowi tj. zgodnie z art. 148 ustawy Ordynacja podatkowa, jak również pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu tj. zgodnie z art. 149 tej ustawy, przesyłkę pozostawiono w Urzędzie Pocztowym w B, a zawiadomienie o tym fakcie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej. Nastąpiło to [...] stycznia 2003r. Wobec nie odebrania przesyłki przez skarżącą w terminie siedmiu dni, przesyłkę zwrócono nadawcy, do którego nadeszła [...] stycznia 2003r. Tak więc doręczenie zastępcze nastąpiło z upływem dnia [...] stycznia 2003r. w myśl przepisu art. 150 omawianej ustawy. Zaś zażalenie na postanowienie o nałożeniu kary porządkowej zostało wniesione za pośrednictwem poczty w dniu [...] maja 2003, a więc z uchybieniem wyznaczonego dla tej czynności 7 dniowego terminu. Wywody skargi eksponujące fakt doręczenia przedmiotowego postanowienia dopiero przy piśmie Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2003r. nie znajdują uzasadnienia w aktach sprawy. Właśnie z tego pisma wynika, że załącznikiem do tego niego była kserokopia postanowienia. Odnosząc się do zarzutów skargi, że doręczenie to winno nastąpić tylko w miejscu prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej, należy stwierdzić, że stanowisko to nie znajduje podstaw prawnych w przepisach regulujących tak doręczenie właściwe, jak i zastępcze. Przepis art. 150 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym nastąpiło doręczenie przesyłki skarżącej, ma także zastosowanie do sytuacji, gdy dokonuje się doręczenia adresatowi osobiście, do rąk. Jeśli więc ten sposób miał miejsce w sprawie, a organ miał podstawy do przyjęcia, że doręczenie jest skuteczne, nie było potrzeby uruchamiania innego sposobu doręczenia. Podnoszona w uzupełnieniu skargi okoliczność nie posiadania przez skarżącą skrzynki pocztowej nie zasługuje na uwzględnienie. Została podana dopiero w dwa lata po wniesieniu skargi do Sądu, wcześniej w toku postępowania także nie była podnoszona, nie jest niczym poparta oprócz pisemnego stwierdzenia pełnomocnika skarżącej. Oczywistym jest także, że nie mógł się do niej odnieść organ podatkowy wobec posłużenia się tym argumentem dopiero na etapie postępowania sądowego. Wobec tego zasadnie i zgodnie z obowiązującymi przepisami Izba Skarbowa stwierdziła uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. W związku z powyższym, skoro zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.