I SA/Kr 1268/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 czerwca 2014r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: I zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, II ustanowić dla skarżącego adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek K.D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zarządzeniem z dnia 17 października 2014r. Referendarz sądowy WSA w Krakowie pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania, gdyż pomimo wezwania skarżący nie złożył wniosku w przewidzianej ustawowo formie urzędowego formularza. Do sprzeciwu od tego zarządzenia skarżący dołączył uzupełniony formularz, wyjaśniając, że nie był świadomy swojego zaniedbania w tym zakresie. Jak wynika z uzasadnienia wniosku, zawartego w nim "oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach", akt sprawy oraz przesłanych dokumentów i oświadczeń K.D. samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe a mieszka w domu będącym własnością osób trzecich. Nie ponosi kosztów zamieszkania, gdyż w zamian świadczy użyczającym usługi dozoru mienia oraz drobnych napraw i pomocy w utrzymaniu nieruchomości. Jego miesięczne wydatki na wyżywienie i utrzymanie to kwota ok. 750 zł, powiększona dodatkowo o koszty przejazdów komunikacją publiczną i wydatki na lekarstwa (po 100zł). Skarżący oświadczył, że z braku stałego źródła zarobkowania pieniądze na utrzymanie uzyskuje ze zbierania złomu, wyprzedaży narzędzi oraz drobnych pożyczek od krewnych i przyjaciół. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). W przypadku osób fizycznych prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z wniosku skarżącego wynika, że wnosił on o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, a to o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu wniosku skarżącego uznał, iż istnieją podstawy do jego uwzględnienia w całości. Strona w sposób wyczerpujący i dokładny wykazała, że jej sytuacja majątkowa jest na tyle trudna, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przedstawione przez skarżącego okoliczności, a zwłaszcza fakt uzyskiwania nieregularnego i niskiego dochodu z tytułu dorywczych zajęć, brak jakichkolwiek oszczędności, czy wartościowych przedmiotów lub nieruchomości, zdaniem Sądu jednoznacznie wskazują, że poniesienie przez skarżącego pełnych kosztów niniejszego postępowania byłoby niemożliwe. Skarżący zaznaczył, że korzysta z pomocy rodziny i znajomych, zajmuje nieodpłatnie lokal mieszkalny, co oznacza, że nie jest w stanie samodzielnie, z uzyskiwanych dochodów zaspokoić podstawowych potrzeb życiowych. Miesięczne koszty utrzymania (opał, media, wyżywienie itp.) skarżący oszacował na kwotę nieprzekraczającą 1000 zł, co oznacza, że uzyskiwany nieregularnie dochód w całości konsumowany jest na bieżące, podstawowe potrzeby życiowe. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 260 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.