I SA/Kr 1272/08

Sygn. akt I SA/Kr 1272/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 marca 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędzia: WSA Maria Zawadzka, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2010 r., sprawy ze skargi L. O., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 18 sierpnia 2008 r. Nr [...], w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata K. M. – Z. kwotę 292, 80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote 80/100) w tym VAT w kwocie 52,80 zł. (pięćdziesiąt dwa złote 80/100) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Pismem wniesionym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w dniu 6 maja 2008r. L. O. zwrócił się o odroczenie terminu płatności zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz rozłożenie jej na raty. Pismem z dnia 8 maja 2008r., organ podatkowy I instancji wezwał L. O. do uzupełnienia braków formalnych podania (poprzez m. in. określenie dokładnej daty, do jakiej skarżący domaga się odroczenia, wskazania i udokumentowania środków, z jakich raty miałyby być spłacane oraz wykazania okoliczności uzasadniających żądanie wniosku) w terminie siedmiu dni od daty otrzymania przedmiotowego wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 13 maja 2007r. Wnioskodawca nie uzupełnił wskazanych braków podania w zakreślonym terminie, wobec czego Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 26 maja 2008r. znak: [...], wydanym w trybie art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej pozostawił jego podanie bez rozpatrzenia Przedmiotowe postanowienie zostało doręczone skutecznie w dniu 30 maja 2008r. wraz z pouczeniem o możliwości, sposobie i terminie do wniesienia zażalenia. L. O. złożył na to rozstrzygnięcie zażalenie z dnia 10 czerwca 2008r. (nadane w urzędzie pocztowym w dniu 16 czerwca 2008r.). Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2008r. nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem 7-dniowego terminu określonego w art. 236 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zgodnie z powołanym przepisem, zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, przy czym termin do wniesienia zażalenia jest terminem ustawowym zawitym. Uchybienie terminu zawitego powoduje, że dokonanie czynności (tu: wniesienie zażalenia) jest prawnie bezskuteczne. Organ odwoławczy stwierdził uchybienie tego terminu, wskazując, iż wobec doręczenia postanowienia w dniu 30 maja 2008r. termin upłynął w dniu 6 czerwca 2008r. Organ dodał, że w postanowieniu zawarto prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie do wniesienia zażalenia. Tymczasem zażalenie zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 17 czerwca 2008r., czyli po upływie zakreślonego terminu. Uchybienie terminu oznacza brak możliwości merytorycznego rozpatrzenia zażalenia i zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego to uchybienie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zakwestionował stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej i zażądał uchylenia wydanego postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. W treści skargi ponadto zwrócił się z prośbą o przywrócenie uchybionego terminu i zaznaczył, iż brak jego dochowania spowodowany był leczeniem przewlekłej choroby. Dyrektor Izy Skarbowej w odpowiedzi na skargę podtrzymał w całości stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. Na wstępie należy zauważyć, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p. p. s. a."). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję bądź postanowienie, jeśli stwierdzi, że wydano je z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p. p. s. a. Należy również podkreślić, że zgodnie z art. 134 § 1 p. p. s. a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że postanowienie będące przedmiotem skargi nie narusza prawa. Przedmiotem badania w niniejszej sprawie było postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w toku postępowania podatkowego, gdyż za takie uznać należy postanowienie o pozostawieniu podania (wniosku) bez rozpoznania, wydane w oparciu o art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej. Termin do wniesienia zażalenia na postanowienia wydane w postępowaniu podatkowym został określony w art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Skarżący, wobec otrzymania postanowienia w dniu 30 maja 2008r. (data ta wynika z potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej znajdującego się w aktach sprawy) powinien był złożyć zażalenie najpóźniej w dniu 6 czerwca 2008r. Złożenie zażalenia w dniu 17 czerwca 2008r. oznaczało uchybienie wymaganego 7-dniowego terminu. Dodać należy, iż nie są w tym wypadku istotne powody uchybienia terminu, które skarżący podał w treści skargi (stan zdrowia, leczenie przewlekłej choroby). Okoliczności te podlegają badaniu jedynie w wypadku złożenia wniosku o przywrócenie terminu, czego skarżący nie uczynił. W zażaleniu z dnia 10 czerwca 2008r. skarżący wnosił o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia 6 maja 2008r. natomiast nie wnosił o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. Skarżący, dopiero w skardze sądowej zawarł prośbę o przywrócenie terminu. Stosownie do art. 162 § 1 w zw. z § 2 Ordynacji podatkowej, strona może zwrócić się do organu właściwego w sprawie z prośbą o przywrócenie terminu, w którym powinna uprawdopodobnić przyczyny jego uchybienia. Przedmiotowe podanie należy wnieść w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania, należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W rozpoznawanej sprawie oznaczało to, że skarżący powinien był złożyć wraz z zażaleniem podanie do Dyrektora Izby Skarbowej o przywrócenie terminu do jego wniesienia ze wskazaniem okoliczności uprawdopodabniających brak winy w zaniedbaniu terminu np. z powołaniem się na leczenie wywołane przewlekłą chorobą. Skarżący nie dopełnił tych czynności. Wnioskowanie na etapie skargi sądowej o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia należy uznać za spóźnione i bezskuteczne. W tej sytuacji przedmiotem badania w niniejszej sprawie była jedynie okoliczność, czy zachowany został termin do wniesienia zażalenia. Jak wykazano powyżej, bezspornym jest, że termin ten został uchybiony. Zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, okoliczność ta obligowała organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego to uchybienie. Tym samym stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało wydane zgodnie z prawem. W związku z powyższym, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p. p. s. a. Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd określił w wysokości wynikającej z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 19 w związku z 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.).