I SA/Kr 1273/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi B. J., C. J. i J. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2005 r. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną od postanowienia tut. Sądu z dnia 24 listopada 2008r. Postanowieniem z dnia 13 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie skarżących B. J., C. J. i J .J. na postanowienie tut. Sądu z dnia 28 czerwca 2007 r. W dniu 16 kwietnia 2008 r. do Sądu wpłynęło zażalenie skarżących na powołane postanowienie, w którym uznali oni wskazane rozstrzygniecie za niezgodne z obowiązującym prawem krajowym i wspólnotowym rażąco naruszające podstawowe prawa człowieka. W konsekwencji skarżący zażądali uchylenia zaskarżonego postanowienia i wydania rozstrzygnięcia zgodnego z obowiązującym prawem. Postanowieniem z dnia 24 listopada 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie skarżących, gdyż pomimo wezwania nie uiścili oni należnego wpisu. W piśmie z dnia 13 grudnia 2008r. zatytułowanym: "kasacja" (nakreślonym na odwrocie karty nr 229) skarżący zażądali uchylenia postanowienia tut. Sądu z dnia 24 listopada 2008r. wskazując, iż zostało ono wydane niezgodnie z obowiązującym prawem krajowym i wspólnotowym rażąco naruszając podstawowe prawa człowieka. Jednocześnie postanowienie tut. Sądu z dnia 24 listopada 2008r. zostało zaskarżone w drodze zażalenia (karta 229). Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 września 2009r. oddalił to zażalenie skarżących nie dopatrując się naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia o odrzuceniu zażalenia przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego - wnoszone za pośrednictwem sądu pierwszej instancji. W rozpoznawanej sprawie postanowieniem z dnia 24 listopada 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie skarżących. Od powyższego postanowienia, mając na uwadze treść powyższych unormowań, przysługiwał środek zaskarżenia w postaci zażalenia, a nie skargi kasacyjnej. W konsekwencji z uwagi na niedopuszczalność wniesionego środka zaskarżenia Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na mocy art. 178 p.p.s.a. zgodnie, z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak też skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Na koniec wypada z całą mocą podkreślić, że jakkolwiek niniejszym postanowieniem odrzucono skargę kasacyjną z powodu jej niedopuszczalności (a zatem przyczyn formalnych) - to postanowienie tut. Sądu z dnia 24 listopada 2009r., którego dotyczyła ta skarga zostało już merytorycznie zweryfikowane przez Naczelny Sąd Administracyjny, czego owocem było orzeczenie z dnia 18 września 2009r. W tych okolicznościach obecne rozstrzygnięcie ma bardziej charakter porządkowy. Zgodnie z ustawową powinnością Sąd poucza skarżących o możliwości zaskarżenia niniejszego postanowienia w drodze zażalenia. Mając powyższe na uwadze pozostaje jedynie zaapelować do skarżących o dogłębne przemyślenie zamiaru zaskarżania kolejnych rozstrzygnięć Sądu. W pierwszej kolejności winni oni sobie bowiem odpowiedzieć na pytanie o motywację wszczęcia procedury weryfikacji. Jeżeli bowiem skarżący przekonani są o braku podstaw faktycznych i prawnych do wydania tego postanowienia droga postępowania zażaleniowego jest jak najbardziej zasadna. Jeżeli natomiast w przekonaniu skarżących bezzasadne było postanowienie tut. Sądu z dnia 24 listopada 2008r. to muszą sobie oni zdawać sprawę, że jak już wspomniano kwestia ta podlegała już kontroli instancyjnej. Powyższa konstatacja Sądu jest wynikiem całościowej lektury akt sprawy sądowoadministracyjnej, która to czynność doprowadzić musi do przekonania, że skarżący niejednokrotnie wykorzystują przysługujące im środki zaskarżenia tylko i wyłącznie z tego powodu, iż jest to dopuszczalne w świetle przepisów prawa. Nie odmawiając w żadnym razie konstytucyjnego prawa obywatela do instancyjnej kontroli zapadłych rozstrzygnięć należy jedynie przypomnieć, że treść kierowanych do stron postępowania odpisów orzeczeń (jako że są to tylko odpisy wbrew zapatrywaniu skarżących nie są i nie mogą być podpisywane) są na tyle czytelne, że nawet przeciętny obywatel jest w stanie w sposób należyty pojąć zawarte w nich rozstrzygniecie oraz dołączone pouczenie. Tymczasem aktywność procesowa skarżących skłania do wniosku, iż często nie dostrzegają oni sensu podstawowych instytucji prawnych. Kierowane do Sądu pisma mają nie tylko jednolitą formę, lecz także zawartość, którą trudno jednak nazwać nawet treścią. Skarżący każdorazowo powołują się na niesprecyzowane naruszenie prawa krajowego i wspólnotowego rażąco naruszające podstawowe prawa człowieka. Co oczywiste, sformułowany w ten sposób odformalizowany impuls inicjuje kolejne postępowania wpadkowe prowadzące jednak w zdecydowanej większości do negatywnych dla skarżących rozstrzygnięć. W tym miejscu Sąd pragnie odwołać się do zdrowego rozsądku i przywoływanych w kolejnych pismach podstawowych praw człowieka. Jakkolwiek dozwolone – bezmyślne wszczynanie postępowań sądowych prowadzi w konsekwencji do niepotrzebnego wydłużenia rozpoznawania innych spraw rozpoznawanych tak w sądach administracyjnych jak i powszechnych.