I SA/Kr 1274/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.) Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo WSA Jarosław Wiśniewski Protokolant: Tomasz Famulski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2018 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w S. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa z dnia 28 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu I. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Instytucję Organizującą Konkurs, II. zasądza od Zarządu Województwa na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych). Przedmiotem skargi do Sądu jest rozstrzygnięcie Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020, a zarazem Instytucji Rozpatrującej Protest (dalej: IRP) z dnia 28 listopada 2017 r., nr [...] w sprawie nieuwzględnienia protestu złożonego przez Pałac w N. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: Spółka, Skarżąca), od negatywnego wyniku oceny formalnej projektu nr [...] pn. "Rewitalizacja Pałacu w N. i zespołu parkowego, wraz z nadaniem mu nowych funkcji w tym gospodarczo-kulturalno-społecznych" (dalej: projekt), złożonego w ramach konkursu nr [...] (dalej: konkurs), ze względu na niespełnienie obligatoryjnego kryterium "Pomoc publiczna", określonego w załączniku nr [...] do Regulaminu konkursu nr [...], 11 Oś Priorytetowa - Rewitalizacja przestrzeni regionalnej, Działanie 11.2 Odnowa obszarów wiejskich (dalej: regulamin konkursu). W informacji z dnia 28 września 2017 r. (znak: [...]) - uzasadniającej negatywną ocenę przedmiotowego projektu, Zarząd Województwa Instytucja Organizująca Konkurs (dalej: IOK) wskazała, że projekt został oceniony negatywnie na etapie oceny formalnej, gdyż nie spełnia kryterium wyboru "Pomoc publiczna". W uzasadnieniu IOK wskazała, że przedmiotem projektu są prace rewitalizacyjne w Pałacu S. w N. i jego otoczeniu związane z umożliwieniem prowadzenia działalności gospodarczej i realizowania funkcji społecznych w domu pracy twórczej oraz zakup wyposażenia do domu pracy twórczej. Na realizację powyższych działań Spółka ubiega się o pomoc na infrastrukturę lokalną na podstawie zapisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 5 sierpnia 2015 r. w sprawie udzielania pomocy inwestycyjnej na infrastrukturę lokalną w ramach regionalnych programów operacyjnych na lata 2014-2020 (dalej: rozporządzenie MIiR). Natomiast pomocą de minimis zostały objęte koszty pośrednie. Dalej IOK wskazała, że w myśl zapisów § 2 rozporządzenia MIiR , przepisów tego rozporządzenia nie stosuje się do pomocy, o której mowa m.in. w art. 1 ust. 4 lit. c) rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (dalej: rozporządzenie nr 651/2014). Zgodnie z art. 1 ust. 4 lit. c) rozporządzenia nr 651/2014, "rozporządzenie to nie ma zastosowania do pomocy dla przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji, z wyjątkiem programów pomocy mających na celu naprawienie szkód spowodowanych niektórymi klęskami żywiołowymi". Następnie IOK zaznaczyła, iż zgodnie definicją zawartą w art. 2 ust. 18 rozporządzenia nr 651/2014 "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji" oznacza przedsiębiorstwo, wobec którego zachodzi co najmniej jedna z wymienionych okoliczności. W przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (innej niż MŚP, które istnieje od mniej niż trzech lat lub, do celów kwalifikowalności pomocy na finansowanie ryzyka, MŚP w okresie siedmiu lat od daty pierwszej sprzedaży komercyjnej, które kwalifikuje się do inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w następstwie przeprowadzenia procedury due diligence przez wybranego pośrednika finansowego), w przypadku gdy ponad połowa jej subskrybowanego kapitału zakładowego została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Taka sytuacja ma miejsce, gdy w wyniku odliczenia od rezerw (i wszystkich innych elementów uznawanych za część środków własnych przedsiębiorstwa) zakumulowanych strat powstaje ujemna skumulowana kwota, która przekracza połowę subskrybowanego kapitału zakładowego. Do celów niniejszego przepisu "spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" odnosi się w szczególności do rodzajów jednostek podanych w załączniku I do dyrektywy 2013/34/UE (1), a "kapitał zakładowy" obejmuje, w stosownych przypadkach, wszelkie premie emisyjne." Dalej IOK wskazała, że zgodnie z informacjami zawartymi w formularzu wniosku i załącznikach "10b) i 10c)", Spółka jest dużym przedsiębiorstwem. W części B Formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc w rolnictwie lub rybołówstwie, pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie wskazano, że wysokość niepokrytych strat przewyższa 50% wysokości kapitału zarejestrowanego. Tym samym spełniona jest definicja przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji. W związku z tym brak jest możliwości przyznania pomocy w oparciu o ww. rozporządzenia. Na powyższe rozstrzygnięcie Spółka złożyła protest z dnia 13 października 2017 r., w którym zakwestionowała ocenę formalną w zakresie kryterium "Pomoc publiczna". Spółka podniosła, iż w formularzu wniosku i załącznikach "10a) i 10b)" omyłkowo znalazła się informacja, że jest dużym przedsiębiorstwem i powinna zostać zakwalifikowana do MŚP. Spółka wskazała, iż na dzień składnia wniosku jest powiązana ze Stadniną K. Sp. z o.o. oraz Hotel J. Sp. z o.o. Spółka podnosi, iż nie jest powiązana z Uzdrowiskiem S. S.A, T. Sp. z o.o, T. P. Sp. z o.o. oraz F. A. M. . W dalszej części protestu Spółka podniosła, że nie spełnia przesłanek z art. 3 ust. 3 załącznika I rozporządzenia nr [...], tj. przedsiębiorstwo ma większość praw głosu w innym przedsiębiorstwie w roli udziałowca/akcjonariusza lub członka, a jedynymi udziałowcami w Spółce są A. M. i M. M., natomiast pozostałe przedsiębiorstwa wskazane we wniosku nie posiadają udziałów/akcji w Spółce. Spółka nie jest powiązana za pośrednictwem osób fizycznych, bowiem nie prowadzi działalności na tym samym rynku właściwym co spółki T. Sp. z o.o., T. P. Sp. z o.o. oraz Uzdrowisko S. SA, jak również wspomniane podmioty nie działają na rynkach pokrewnych, zatem nie mogą z definicji stanowić grupy przedsiębiorstw powiązanych. Spółka nie realizuje żadnych zamówień na rzecz pozostałych spółek, ani spółki te nie realizują zamówień na rzecz Spółki, jak również nie prowadzą działalności na tym samym rynku geograficznym, jak również na tym samym rynku asortymentowym. Następnie Spółka wskazała, że jest podmiotem istniejącym na rynku od roku, została powołana w celu prowadzenia różnego rodzaju projektów związanych z nieruchomością pałacową w N. . Zgodnie z wytycznymi UOKiK badanie sytuacji ekonomicznej w przypadku podmiotów powiązanych powinno dotyczyć wnioskodawcy i grupy podmiotów z nim powiązanych traktowanych jako całość. Spółka wskazuje, iż biorąc pod uwagę sytuację pozostałych przedsiębiorstw wskazanych we wniosku, podmioty powiązane będą w stanie dokonać odpowiedniego dokapitalizowania Spółki w celu zniwelowania wykazanej straty. IRP w uzasadnieniu rozstrzygnięcia z dnia z 28 listopada 2017 r. w pierwszej kolejności odniosła się do błędnego zaznaczenia w formularzu wniosku i załącznikach "10a) i 10b)" Spółki jako duże przedsiębiorstwo wskazując, że zarzut nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w ramach przedmiotowego projektu Spółka nie przedstawiła załącznika 11 potwierdzającego spełnienie kryteriów MŚP. Dalej IRP zwróciła uwagę iż Spółka w ramach dokumentacji projektowej przedłożyła załącznik nr 10 a) i 10 b), w których to w ramach pozycji wielkość podmiotu, zgodnie z załącznikiem nr I do rozporządzenia nr 651/2014 wskazał "inny przedsiębiorca", natomiast forma prawna podmiotu Spółka wskazał "inna tj. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością". O tym, że podmiot jest dużym przedsiębiorstwem świadczą również powiązania z innymi podmiotami, dlatego IRP zgadza się z ustaleniami IOK, iż Spółka jest dużym przedsiębiorstwem. Następnie IRP zaznaczyła, że Spółka w części E wniosku wskazała, iż zamierza ubiegać się o pomoc publiczną na infrastrukturę lokalną. Zgodnie § 2 rozporządzenia MIiR nie stosuje się przepisów tego rozporządzenia do pomocy, o której mowa w art. 1 ust. 4 lit. c) rozporządzenia nr 651/2014. Zgodnie z art. 1 ust. 4 lit. c) rozporządzenia) nr 651/2014, "rozporządzenie to nie ma zastosowania do pomocy dla przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji, z wyjątkiem programów pomocy mających na celu naprawienie szkód spowodowanych niektórymi klęskami żywiołowymi". IRP przytoczyła przepis art. 2 ust 18 rozporządzenia nr 651/2014 definiujący przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji i wskazała, że w części B formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc inna niż pomoc w rolnictwie lub rybołóstwie pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, Spółka wskazała, iż wysokość niepokrytych strat przewyższa 50% wysokości kapitału zakładowego. Dodatkowo z przedstawionej przez Spółkę analizy finansowej stanowiącej załącznik nr 1 do wniosku wynika, iż skumulowana strata za rok 2016 wynosiła 54.352 zł., natomiast zgodnie z aktualnym odpisem z Krajowego Rejestru Sądowego kapitał zakładowy Spółki wynosi 5.000 zł. Przepisy wspólnotowe nie wskazują progu kwotowego, który decyduje o uznaniu przedsiębiorstwa za pozostającego w trudnej sytuacji, a odnoszą się do "strat", które przekraczają połowę kapitału zakładowego Spółki. Fakt, iż skumulowana strata Spółki przekracza połowę kapitału zakładowego, jest wystarczający na gruncie przepisów rozporządzenia nr [...] do uznania, iż Spółka znajduje się w trudnej sytuacji. Odnosząc się do twierdzeń Spółki dotyczących powiązań z wymienionymi powyżej podmiotami IRP stwierdziła, że nie zasługują one na uwzględnienie. Rodzaje powiązań pomiędzy podmiotami zostały zdefiniowane w art. 3 ust 3. ww. załącznika I do rozporządzenia nr [...]. IRP przywołała treść tego przepisu i stwierdziła, że wszystkie wymienione przedsiębiorstwa są ze sobą powiązane za pośrednictwem osoby fizycznej lub grupy osób fizycznych. Zgodnie z aktualnymi odpisami z KRS funkcję Prezesa Zarządu w Spółce Pałac w N. pełni A. M., który jest jednocześnie jedynym wspólnikiem tej Spółki. Dodatkowo należy wskazać, iż A. M. jest Prezesem Zarządu F. A. M. - S., Prezesem Zarządu T. Sp. z o.o., Prezesem Zarządu Stadnina K. Sp. z o.o., członkiem Rady Nadzorczej spółki Uzdrowisko S. S.A, a dodatkowo Spółka T. Sp. z o.o., której Prezesem Zarządu jest A. M. jest jedynym udziałowcem Spółki T. P. Sp. z o.o. Informacje w zakresie powiązań pomiędzy tymi podmiotami zostały zawarte przez samą Spółkę w załącznikach do wniosku, tym samym twierdzenia Spółki jakoby na dzień składania wniosku Spółka powiązana były jedynie ze Stadniną Koni Rajd Sp. z o.o. oraz Hotelem Jaworki Sp. z o.o. są niezasadne. Odnosząc się do zarzutu Spółki, dotyczącego braku prowadzenia przez obydwa przedsiębiorstwa działalności na tym samym lub rynkach pokrewnych, IRP wskazała, iż zgodnie z definicją zawartą w załączniku nr I do rozporządzenia nr [...] za rynek pokrewny uważa się rynek dla danego produktu lub usługi znajdujący się bezpośrednio na wyższym lub niższym szczeblu rynku w stosunku do rynku właściwego. IRP stwierdziła, że T. P. Sp. z o.o., Uzdrowisko S. S.A, T. Sp. z o.o., Pałac w N. Sp. z o.o., prowadzą cześć swojej działalności na tym samym rynku właściwym lub rynkach pokrewnych, na co wskazuje przedmiot projektu, jak również dane klasyfikacji PKD, zawarte w Krajowym Rejestrze Sądowym. Potwierdzeniem prowadzenia części swojej działalności na tym samym rynku właściwym jest prowadzenie przez w/w spółki działalności m.in. w zakresie: "55,10 Z, Hotele i podobne obiekty zakwaterowania; 55 Zakwaterowanie". Ponadto, zgodnie z odpisem z KRS pozostałe dwa przedsiębiorstwa tj. F. A. M. oraz Stadnina Koni Rajd Sp. z o.o., działają również na rynku świadczenia usług hotelowych oraz rekreacji. Podsumowując powyższą kwestię IRP wskazała, że nie ulega wątpliwości, że występują powiązania za pośrednictwem osób fizycznych i wskazane przedsiębiorstwa prowadzą część swojej działalności na tym samym rynku właściwym lub pokrewnym rynku w rozumieniu przepisów rozporządzenia. Odnosząc się do twierdzeń Spółki, iż zgodnie z wytycznymi UOKIK, badanie sytuacji ekonomicznej w przypadku podmiotów powiązanych powinno dotyczyć wnioskodawcy i grupy podmiotów z nim powiązanych traktowanych jako całość, a nie w stosunku do jednego przedsiębiorstwa, IRP wskazała, że twierdzenia Spółki nie zasługują na uwzględnienie, gdyż dokonując oceny przedmiotowego projektu IRP opierała się na przedłożonych przez Spółkę dokumentach finansowych i analizie finansowej Spółki co jest zgodne z załącznikiem nr [...] do regulaminu konkursu. Spółka w ramach załącznika 12 przedstawiła sprawozdanie finansowe jedynie za rok 2016, ponieważ Spółka została zarejestrowana w 2016 r. Analizując dokumenty finansowe Spółki, IRP stwierdziła, że zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 2 pkt 18 lit. a rozporządzenia [...]. Dalej IRP podniosła, że zgodnie z zapisami Działu II Rozdział III ust. 2 załącznika nr [...] do regulaminu konkursu "Procedura odwoławcza wraz ze wzorem protestu", protest nie służy uzupełnieniu o dokumenty, które nie były znane na etapie oceny, a sprawdzeniu prawidłowości przeprowadzonej oceny. Podsumowując, IRP potwierdziła słuszność negatywnej oceny projektu w kryterium "Pomoc publiczna" wskazując, że kluczowym argumentem, który wpłynął na negatywną ocenę projektu jest, że Spółka znajduje się w trudnej sytuacji, co oznacza, iż przedmiotowy projekt nie może zostać objęty pomocą publiczną i uzyskać wsparcia w ramach działania 11.2 Odnowa obszarów wiejskich. Spółka nie zgadzając się z rozstrzygnięciem IRP złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając naruszenie: - art. 53 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 37 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2017 r. 1460, ze zm.; dalej ustawa wdrożeniowa), poprzez przeprowadzenie wyboru projektów do dofinansowania w sposób nieprzejrzysty, nierzetelny co miało istotny wpływ na wynik oceny, gdyż doprowadziło do negatywnej oceny formalnej wniosku mimo, że prawidłowo dokonana ocena pozwoliłaby na dokonanie oceny merytorycznej złożonego wniosku; - art. 58 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej poprzez nieuwzględnienie złożonego w sprawie protestu pomimo jego zasadności i w konsekwencji nieskierowanie projektu do właściwej oceny; - art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej poprzez wadliwość faktyczną procedur konkursowych pozbawiającą Skarżącą możliwości udowodnienia poprawnego złożenia wniosku i zakwalifikowania do oceny merytorycznej wniosku; - naruszenie interesu Skarżącą poprzez nieuwzględnienie jej wniosku o dofinansowanie, jego negatywną, bezpodstawną ocenę formalną, przez co została pozbawiona możliwości skorzystania z dofinansowania ze środków Unii Europejskiej; - naruszenie § 33 regulaminu konkursu poprzez brak wezwania Skarżącego do wyjaśnienia lub/i uzupełnienia wniosku. W uzasadnieniu skargi Spółka powtórzyła argumentację przedstawioną w proteście w szczególności Spółka podtrzymała stanowisko, że w formularzu wniosku i załącznikach omyłkowo wskazała, że jest dużym przedsiębiorstwem, a organ w toku oceny protestu i wniosku winien badać faktyczne spełnienie kryteriów oceny wniosków, a omyłkowe zapisy wniosku korygować poprzez wezwanie do wyjaśnień lub uzupełnień w celu doprowadzenia do stanu odzwierciedlającego prawdę materialną. IRP w odpowiedzi na skargę podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i wniosła o oddalenie skargi. W dniu 9 lutego 2018 r. Spółka złożyła pismo procesowe datowane na 8 lutego 2018 r., w którym podjęła polemikę ze stwierdzeniami zawartymi w odpowiedzi na skargę. Na rozprawie w dniu 13 lutego 2018 r. Spółka złożyła wniosek dowodowy na okoliczność wykazania obrotów Spółki w 2016 r. Sąd powyższy wniosek oddalił, gdyż wniosek ten nie zmierzał do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Akty poddane kontroli sądów administracyjnych zostały wymienione w art. 3 § 2 P.p.s.a. W myśl przepisu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 3 § 3 P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich przepisów zalicza się, powoływaną już w pierwszej części uzasadnienia, ustawę z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, która określa m.in. sposób wyboru projektów do dofinansowania oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że ustawa ta reguluje postępowanie sądowoadministracyjne pod wieloma względami odmiennie od trybu określonego w P.p.s.a., która znajduje odpowiednie zastosowanie jedynie w zakresie nieuregulowanym przez ustawę wdrożeniową, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 P.p.s.a. (art. 64 ustawy wdrożeniowej). Wprowadza także pewne modyfikacje w stosunku do rozwiązań przewidzianych w P.p.s.a. Z przepisu art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. wynika, że wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a., w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia w następstwie rozpoznania protestu w trybie: - ogólnym (art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy wdrożeniowej); - negatywnej ponownej oceny projektu (art. 58 ust. 4 pkt 2 ustawy wdrożeniowej); - pozostawienia protestu bez rozpatrzenia na skutek nieuzupełnienia formalnych określonych w art. 54 ust. 2 pkt 1, 2, 3 lub 6 ustawy wdrożeniowej; - pozostawienia protestu bez rozpatrzenia z przyczyn wskazanych w art. 59 ust. 1 pkt 1, 2 lub 3 ustawy wdrożeniowej; - pozostawienia protestu bez rozpatrzenia z przyczyn wskazanych w art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej. Wniesienie skargi, o której mowa w ust. 1, warunkowane jest otrzymaniem przez wnioskodawcę informacji o nieuwzględnieniu protestu (art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy wdrożeniowej), ponownej negatywnej ocenie (art. 58 ust. 4 pkt 2 ustawy wdrożeniowej) albo pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia (art. 54 ust. 3 i 4, art. 59 ust. 1, art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej), co oznacza, że wnioskodawcą legitymowanym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tym przedmiocie jest podmiot, który złożył wniosek o dofinansowanie projektu. Skarga jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji wraz z kompletną dokumentacją w sprawie bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 61 ust. 2 ustawy wdrożeniowej). W wyniku rozpoznania skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe. Z powyższego wynika, że kontroli sądów administracyjnych poddana jest ocena projektów zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych, dokonywana przez właściwą instytucję zarządzającą programami operacyjnymi w realizacji takich programów, po wyczerpaniu środków odwoławczych. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że procedura odwoławcza została wyczerpana. Skarżąca po otrzymaniu informacji o negatywnej ocenie formalnej złożonego wniosku, wniosła w terminie przewidzianym ustawą protest, który nie został uwzględniony. W ustawowym terminie 14 dni Skarżąca złożyła skargę do WSA w Krakowie na nieuwzględnienie protestu, jednak bez wymaganej przepisem art. 61 ust. 2 ustawy wdrożeniowej kompletnej dokumentacji. Po wezwaniu Sądu do przedstawienia kompletnej dokumentacji, Skarżąca w zakreślonym przez Sąd terminie, uzupełniła skargę o kompletną dokumentację w rozumieniu art. 61 ust. 3 i 4 ustawy wdrożeniowej. Powyższe oznacza, że możliwe było dokonanie merytorycznej oceny wniesionej skargi. Kontrolując zgodność z prawem dokonanej przez właściwą instytucję oceny wniosku o dofinansowanie sąd administracyjny bierze pod uwagę zasady dokonywania tej oceny, wynikające z obowiązujących przepisów prawa oraz z przyjętych na ich podstawie w ramach poszczególnych programów operacyjnych procedur wyłaniania projektów. Rozważając zasadność skargi w tym aspekcie należy mieć na względzie, że w ustawie o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności wskazano, że właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania (art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). Kontrolując zaskarżone rozstrzygnięcie IRP w oparciu o wyżej wskazane reguły, skonfrontowane z faktografią rozpoznawanej sprawy, Sąd uznał, że ocena projektu dokonana przez IRP jak i IOK została przeprowadzona z naruszeniem prawa, które miało wpływ na wynik oceny, a zatem skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z zasadniczo innych względów niż podnoszone w skardze. Podstawą rozstrzygnięcia zarówno IOK jak i IRP były przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 5 sierpnia 2015 r. w sprawie udzielania pomocy inwestycyjnej na infrastrukturę lokalną w ramach regionalnych programów operacyjnych na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2015 r., poz. 1208,), gdyż w części E6 wniosku Skarżącą jednoznacznie wskazała, że projekt spełnia warunki do udzielenia pomocy na podstawie tego rozporządzenia. Zgodnie z § 1 rozporządzenie MIiR określa szczegółowe przeznaczenie, warunki i tryb udzielania przedsiębiorcom, w ramach regionalnych programów operacyjnych na lata 2014-2020, pomocy inwestycyjnej na infrastrukturę lokalną, do której mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z dnia 26 czerwca 2014, str. 1), a także podmioty udzielające tej pomocy. Z akt sprawy wynika, że IRP jak i IOK, po analizie złożonego przez Skarżącą wniosku wraz z załącznikami stwierdziły, iż w sprawie będzie miał zastosowanie przepis § 2 tego rozporządzenia, który stanowi, że przepisów rozporządzenia nie stosuje się do pomocy, o której mowa w art. 1 ust. 2 lit. c i d, ust. 3 lit. a-d, ust. 4 lit. c i ust. 5 rozporządzenia nr 651/2014. Instytucje te przyjęły, że w sprawie będzie miał zastosowanie przepis art. 1 ust. 4 lit. c rozporządzenia nr 651/2014, gdyż po analizie wniosku instytucje stwierdziły, że Skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji. Jak wynika z informacji IOK z dnia 28 września 2017 r. i z rozstrzygnięcia IRP z dnia 28 listopada 2017 r. instytucje te jako podstawę rozstrzygnięcia przyjęły przepis art. 1 ust. 4 lit. c rozporządzenia nr 651/2014 w następującym brzmieniu: "Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do: (...) c) pomocy dla przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji, z wyjątkiem programów pomocy mających na celu naprawienie szkód spowodowanych niektórymi klęskami żywiołowymi", - to jest w brzmieniu ustalonym od dnia 1 lipca 2014 r., czyli od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i obowiązujące do dnia 9 lipca 2017 r. Instytucje te nie dostrzegły, że brzmienie tego przepisu z dniem 10 lipca 2017 r. uległo istotnej modyfikacji. Mianowicie rozporządzeniem Komisji (UE) 2017/1084 z dnia 14 czerwca 2017 r. zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 651/2014 w odniesieniu do pomocy na infrastrukturę portową i infrastrukturę portów lotniczych, progów powodujących obowiązek zgłoszenia pomocy na kulturę i zachowanie dziedzictwa kulturowego, pomocy na infrastrukturę sportową i wielofunkcyjną infrastrukturę rekreacyjną, a także programów regionalnej pomocy operacyjnej skierowanych do regionów najbardziej oddalonych oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 702/2014 w odniesieniu do obliczania kosztów kwalifikowalnych (Dz.U.UE.L.2017.156.1; dalej: rozporządzenie nr 2017/1084 ), dokonano między innymi zmiany art. 1 ust. 4 lit. c. Przepis ten otrzymał brzmienie: "c) pomocy dla przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji, z wyjątkiem programów pomocy mających na celu naprawienie szkód spowodowanych niektórymi klęskami żywiołowymi, programów pomocy na rozpoczęcie działalności oraz programów regionalnej pomocy operacyjnej, o ile te programy nie traktują przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji w sposób uprzywilejowany w porównaniu z innymi przedsiębiorstwami." (podkreślenie Sądu). Zgodnie z art. 3 rozporządzenia nr 2017/1084, rozporządzenie to wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Rozporządzenie nr 2017/1084 zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria L (legislacja) z dnia 20 czerwca 2017 r nr 156.1. tym samym rozpoczęło obowiązywać od dnia 10 lipca 2017 r. W rozporządzeniu tym nie zawarto żadnych przepisów przejściowych. W tej sytuacji nie ma najmniejszych wątpliwości, że zarówno IOK jak i IRP jako podmioty zobowiązane do działania na podstawie przepisów obowiązującego prawa jako podstawę swojego rozstrzygnięcia powinny przyjąć przepisy w brzmieniu obowiązującym dacie wydawania rozstrzygnięcia. Niezależnie od powyższego należy jednoznacznie wskazać, że nowe brzmienie przepisu art. 1 ust. 4 lit. c rozporządzenia nr 651/2014 r. może mieć wpływ na wynik oceny, gdyż dodano nowe warunki, które dopuszczają stosowanie rozporządzenia nr 651/2014, pomimo, że przedsiębiorstwo znajduje się w sytuacji trudnej. IRP jak i IOK przyjmując jako podstawę swojego rozstrzygnięcia przepis art. 1 ust. 4 lit. c rozporządzenia nr 651/2014 w brzmieniu nieobowiązującym w dacie podejmowania rozstrzygnięć naruszyły przepis art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej ustanawiający zasadę legalizmu w działaniach organów władzy publicznej oraz przepis art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, poprzez dokonanie oceny nierzetelnej, gdyż dokonując oceny nie uwzględniono zmiany brzmienia przepisów, które były podstawą rozstrzygnięcia. Ze względu na podstawę uwzględnienia skargi odnoszenie się do zarzutów skargi jest przedwczesne. W tej sytuacji Sąd zastępowałby instytucje zobowiązane do dokonywania oceny, a to w świetle obowiązujących przepisów byłoby niedopuszczalne. Na podstawie art. 153 P.p.s.a., przy ponownym rozpatrzeniu sprawy IOK jest zobowiązana do uwzględnienia przedstawionej powyżej oceny prawnej. W świetle przeprowadzonych rozważań wyczerpane zostały przesłanki uwzględnienia wniesionej skargi przewidziane treścią art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej. O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę 697,00 zł, obejmującą uiszczony wpis od skargi (200,00 zł), wysokość opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17,00 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego (480,00 zł).