I SA/Kr 1278/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba Sędziowie: WSA Grażyna Firek (spr.) WSA Piotr Głowacki Protokolant: Tomasz Famulski po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lutego 2018 r. sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 6 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną - skargę oddala - Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2017 r. nr [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego K. działając na podstawie a rt. 17 § 1 w zw. z art. 54 § 1 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj.Dz.U. z 2017 r. poz. 1201) po rozpatrzeniu skargi W. S. na czynność egzekucyjna polegającą na zajęciu wierzytelności pieniężnej u dłużnika zajętej wierzytelności – PZU Centrum Likwidacji Szkód (zawiadomienie z dnia 10 lipca 2017 r. nr [...]) skargę oddalił. W uzasadnieniu organ wskazał, że jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego-W. S. na podstawie własnego tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego na należność w podatku od towarów i usług w kwocie [...]zł. W toku postępowania egzekucyjnego zawiadomieniem nr [...], organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej w Centrum Likwidacji Szkód Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń (dalej PZU). Dłużnik zajętej wierzytelności w pisemnej odpowiedzi z dnia 10 sierpnia 2017 r. oświadczył, że zobowiązany występuje w kilku szkodach będących w trakcie likwidacji, jako upoważniony do odbioru odszkodowania. Ponadto poinformowano organ egzekucyjny, że na dzień 9 sierpnia 2017r. PZU nie posiada innych zobowiązań wobec W. S.. Pismem z dnia 24 lipca 2017 r. pełnomocnik zobowiązanego wniósł do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. za pośrednictwem Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. skargę na powyższe zajęcie. W jej uzasadnieniu stwierdzono, że kwoty pieniężne znajdujące się na rachunkach bankowych prowadzonych przez PZU nie są kwotami przysługującymi skarżącemu, a stanowią należności jego klientów, których przed PZU reprezentuje jako pełnomocnik. W zażaleniu od powyższego postanowienia W. S. zarzucił, iż postanowienie to zostało wydane z naruszeniem art. 89 upea poprzez uznanie, że kwoty pieniężne znajdujące się na rachunkach bankowych prowadzonych przez PZU są kwotami przysługującymi skarżącemu, mimo , iż podmiot ten poinformował o braku zobowiązań wobec skarżącego na dzień otrzymania zajęcia oraz z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 kpa poprzez wydanie orzeczenia z naruszeniem reguł określonych w ww. przepisach, a w efekcie niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. po rozpatrzeniu powyższego zażalenia na podstawie art. 138 § 1 pkt 1w zw. z art. 144 ustawy z dnia14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017r. poz.1257,dalej kpa) oraz art. 18 i art. 17 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1201, dalej upea) utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Dokonując identycznych ustaleń faktycznych co organ I instancji organ odwoławczy stwierdził, że zakwestionowana czynności egzekucyjna w odniesieniu do przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, została wykonana prawidłowo. Odnosząc się do zarzutu, iż zajęte kwoty pieniężne przysługują nie żalącemu się , ale jego klientom, organ stwierdził, że nie można przyjąć a priori, iż żadna z zajętych kwot nie zostanie wypłacona zobowiązanemu tym bardziej, że występuje on w kilku szkodach jako upoważniony do odbioru odszkodowania stanowiącego wynagrodzenie za usługę naprawy pojazdu. Powyższe przesądza zatem o prawidłowości kwestionowanego zajęcia, a w ocenie organu odwoławczego nie wystąpiły powody do jego uchylenia i uznania zarzutów zażalenia za zasadne. Organ zauważył, że dyspozycje zobowiązanego przekazanymi mu kwotami odszkodowań pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. W ocenie organu odwoławczego, w odniesieniu do zarzutów zobowiązanego dotyczących art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1kpa, nie doszło do ich naruszenia. Organ podkreślił, że w zażaleniu nie wskazano na konkretne zarzuty odnoszące się osobno do każdego z ww. przepisów. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie W. S. zarzucił, że powyższe postanowienie narusza przepis art. 89 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że kwoty pieniężne znajdujące się na rachunkach bankowych prowadzonych przez PZU Centrum Likwidacji Szkód są kwotami przysługującymi skarżącemu, mimo, iż podmiot ten poinformował, że na dzień otrzymania zajęcia nie posiada zobowiązań wobec W. S., a także uznanie, że zajęcie zostało sporządzone i doręczone prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i uchylenie dokonanego zajęcia ewentualnie o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do rozpoznania organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie i ponownie przytoczył argumenty uprzednio wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 – dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kontrolując zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, w oparciu o wyżej wskazane reguły, Sąd uznał, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Za organem odwoławczym należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1201, dalej upea) zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Prawo do wniesienia skargi na czynności administracyjne przysługuje wówczas, gdy strona kwestionuje czynności natury wykonawczej, czynności faktyczne podejmowane w toku egzekucji, przede wszystkim przez egzekutora. W niniejszej sprawie, dochodzone należności podlegają egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 upea. W ramach egzekucji administracyjnej, zawiadomieniem nr [...] z dnia 10 lipca 2017 r., podjęto czynność zmierzającą do zrealizowania środka egzekucyjnego, polegającą na zajęciu wierzytelności pieniężnej w Centrum Likwidacji Szkód PZU. W okolicznościach nin. sprawy organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny wymieniony w art. 89 do 92 upea, zgodnie z którym organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej niż określona w art. 72-85 przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Zgodnie z treścią § 2 ww artykułu zajecie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu. W nin. sprawie organ egzekucyjny doręczył zobowiązanemu zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu 13 lipca 2017 r. w trybie art. 43 Kpa. Zatem kwestionowana przez skarżącego czynność została dokonana, jak również doręczona w sposób zgodny z przepisami. Odnosząc się do drugiego zarzutu skargi według którego na dzień otrzymania zajęcia nie istniały względem skarżącego żadne zobowiązania PZU, za organem odwoławczym należy wskazać, że PZU w piśmie z dnia 10 sierpnia 2017 r. skierowanym do organu egzekucyjnego stwierdziło, iż ww. dłużnik występuje w kilku szkodach jako upoważniony do odbioru odszkodowania, a w przypadku podjęcia decyzji o wypłacie odszkodowania oraz przedłożenia przez poszkodowanych stosownych dokumentów zajęcie zostanie zrealizowane. Ponadto w ww. piśmie oświadczono, że PZU nie posiada wobec niego "innych" zobowiązań. Słusznie zatem organ uznał, że powyższe stwierdzenie nie oznacza, iż PZU nie posiada wobec W. S. żadnych zobowiązań. Treść wydanego w dniu 10 sierpnia 2017 r. przez PZU pisma, stanowiącego zgodnie z art. 89 § 3 upea oświadczenie dłużnika zajętej wierzytelności jednoznacznie wskazuje na uznanie przez niego wierzytelności zobowiązanego, a w konsekwencji przyjęcie do realizacji zajęcia dokonanego przez organ egzekucyjny zawiadomieniem nr [...] W skardze zobowiązany stwierdził, że zajęte kwoty pieniężne przysługują nie jemu, a jego klientom. Nie można jednak z góry przyjąć , że żadna z zajętych kwot nie zostanie wypłacona zobowiązanemu, tym bardziej, iż występuje on w kilku szkodach jako upoważniony do odbioru odszkodowania stanowiącego wynagrodzenie za usługę naprawy pojazdu, którą wykonał. W tym stanie rzeczy, zd. S., powyższe przesądza o prawidłowości kwestionowanego zajęcia i słusznie organy uznały, że nie wystąpiły powody do jego uchylenia , a dyspozycje zobowiązanego przekazanymi mu kwotami odszkodowań nie mają wpływu na taka ocenę. Mając na uwadze przytoczone wyżej względy na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Sąd, uznając zarzuty skargi za bezzasadne, skargę oddalił.