I SA/Kr 1286/09

Sygn. akt I SA/Kr 1286/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 stycznia 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędzia: WSA Ewa Michna (spr.), Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2010 r., sprawy ze skargi M. B., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 9 czerwca 2009 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2007 r., - skargę oddala - Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia 8 stycznia 2009 roku nr [...] Prezydent Miasta określił M. B. (zwanemu dalej "skarżącym") wysokość zobowiązania z tytułu podatku od środków transportowych za rok 2007 w wysokości 2.890 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że w roku 2007 M. B. był właścicielem autobusu o numerze rejestracyjnym [...] (liczba miejsc do siedzenia 40) oraz [...] (liczba miejsc do siedzenia 47). Pomimo wezwania nie złożył jednak deklaracji na podatek od środków transportowych za 2007 rok. Wobec czego na podstawie powołanych w decyzji przepisów konieczne było określenie wspominanego podatku. W odwołaniu z dnia 10 lutego 2009 roku skarżący domagał się zmiany decyzji oraz umorzenia zobowiązania od podatku od środków transportowych za 2007 rok. W uzasadnieniu wskazał na swoją bardzo ciężką sytuację materialno – rodzinną oraz fakt, że nie ma żadnych możliwości uiszczenia nałożonego podatku. Postanowieniem z dnia 18 lutego 2009 roku organ wezwał skarżącego do sprecyzowania zarzutów przeciwko zaskarżonej decyzji oraz zakresu żądania, informując jednocześnie, że trudna sytuacja materialna nie ma żadnego wpływu na wynik postępowania w sprawie ustalenia wysokości omawianego podatku. W piśmie z dnia 20 marca 2009 roku skarżący podniósł zarzut niezgodności wydanej decyzji z interesem obywatela, wniósł o umorzenie decyzji podatkowej oraz wskazał na swoje liczne oświadczenia majątkowe, stan finansowy oraz fakt zniszczenia i spalenia autobusów przez sprawców, w stosunku do którego to zdarzenia prokuratura prowadzi postępowanie przygotowawcze. W decyzji z dnia 9 czerwca 2009 roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, powtarzając argumentację prawną organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy dodał także, że trudna sytuacja materialna skarżącego mogła stanowić podstawę do zastosowania jedynie ewentualnej ulgi w zapłacie rozważanego podatku. Przy czym kwestia wspomnianej ulgi mogła być rozpatrywana w odrębnym postępowaniu, nie miała natomiast znaczenia przy wymiarze należnego podatku. W skardze z dnia 11 sierpnia 2009 roku skarżący zażądał umorzenia zobowiązania z tytułu podatku od środków transportowych za 2007 rok, powtarzając swoją wcześniejszą argumentację odnośnie trudnej sytuacji materialno – rodzinnej. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, powielając dotychczasowe uzasadnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W niniejszej sprawie skarżący w ogóle nie kwestionuje ani okoliczności bycia właścicielem autobusów będących przedmiotem nałożonego podatku ani wysokości ww. podatku. Sąd w tym zakresie również w pełni podziela stanowisko organów obu instancji, obszernie wyjaśnione w wydanych przez nie decyzjach. W ocenie Sądu, organy ustaliły wyczerpująco stan faktyczny oraz zastosowały prawidłową podstawę prawną. Dlatego też szerszy komentarz w tej kwestii jest zbyteczny. W szczególności również dlatego, że ani stan faktyczny, ani zastosowane w sprawie przepisy i ich wykładnia nie były przez skarżącego kwestionowane. Zasadniczym argumentem skarżącego, który cały czas podważa decyzję określającą wielkość nałożonego podatku, jest ciężka sytuacja materialno - rodzinna. W związku z czym skarżący wnosi o umorzenie ww. podatku. Niemniej jednak powołany zarzut w postępowaniu dotyczącym określenia wysokości zobowiązania podatkowego nie może zostać uwzględniony. Skarżący zdaje się nie rozumieć ( a co SKO wyjaśniało również w zaskarżonej decyzji), że w omawianym postępowaniu organ w ogóle nie bada sytuacji majątkowo – rodzinnej podatnika. Dlatego też pozostaje ona bez znaczenia. W postępowaniu wymiarowym (tj. określającym wysokość podatku z tytułu środków transportowych) przedmiotem zainteresowania organów jest ustalenie, czy zachodzą przesłanki z art. 8 i nast. ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 ze zm.) tj. czy istnieje przedmiot opodatkowania (w tym przypadku autobusy), kto jest podatnikiem (właściciel ww. pojazdów), kiedy powstał obowiązek podatkowy (od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty), czy osoba obowiązana złożyła deklarację na podatek od środków transportowych i wpłaciła zadeklarowany podatek (tego właśnie w niniejszej sprawie skarżący nie uczynił). W świetle wymienionych przesłanek widać zatem, że na powstanie obowiązku podatkowego nie ma wpływu trudna sytuacja finansowa osoby obowiązanej. Ma ona natomiast znaczenie w ewentualnym postępowaniu o udzielenie jednej z ulg podatkowych. I tak, zgodnie z art. 67 a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) _organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: _@POCZ@__@KON@_ 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; _@POCZ@__@KON@_ 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a; _@POCZ@__@KON@_ 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Brzmienie przytoczonego przepisu jednoznacznie wskazuje więc, że podstawą udzielenia ulgi jest w pierwszej kolejności istnienie zobowiązania podatkowego lub zaległości podatkowej. W rozważanym przypadku skarżący domagał się umorzenia nałożonego podatku. Aby jego prośba mogła w ogóle być rozpatrzona, musi istnieć w pierwszej kolejności zaległość podatkowa, czyli w rozważanej sytuacji decyzja określająca wysokość podatku od środków transportowych za 2007 rok musi być ostateczna. Wówczas jeżeli podatek nie zostanie zapłacony, skarżący będzie miał prawo do złożenia odpowiedniego wniosku o udzielenie ulgi podatkowej do właściwego organu (m.in. właśnie o umorzenie nałożonego podatku). Należy również podkreślić, że pismo skarżącego z dnia 10 lutego 2009 roku zatytułowane "odwołanie" nie mogło zostać potraktowane jako wspomniany wniosek o udzielenie ulgi podatkowej. Skarżący został wezwany postanowieniem z dnia 18 lutego 2009 roku aby sprecyzował zarzuty przeciwko zaskarżonej decyzji oraz wnioski odwołania, z pouczeniem, że sytuacja materialno – rodzinna nie ma znaczenia dla wyniku postępowania wymiarowego (tj. postępowania zmierzającego do określenia lub ustalenia prawidłowej wysokości podatku). Dlatego skarżący powinien mieć świadomość odrębności postępowania określającego wysokość zobowiązania podatkowego w porównaniu z postępowaniem o udzielenie ulgi podatkowej (w postaci umorzenie podatku). Skarżący był o tym informowany przez organy już w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji. Bezzasadne dla niniejszego postępowania są okoliczności faktycznego niewykorzystywania przez skarżącego należących do niego autobusów oraz fakt prowadzenia w tej sprawie postępowania przez prokuraturę. Skarżący praktycznie nie kwestionuje faktu bycia właścicielem obu autobusów, wskazuje jedynie, że nie wykorzystuje ich w swojej działalności. W świetle powyżej przytaczanych przepisów dla wymiaru podatku od środków transportowych nie ma znaczenia sposób wykorzystywania (czy też niewykorzystywania) przez właściciela należących do niego autobusów. Mając na uwadze powyższe, wobec bezzasadności skargi, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. Powołany przepis stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. .