I SA/Kr 1289/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Z. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty z tytułu podatku od nieruchomości postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 1 czerwca 2009 r., Nr[...], Z. S. zawarł jednocześnie wniosek o wstrzymanie jego wykonania. Wskazując na naruszenie szeregu przepisów prawa, które jego zdaniem uzasadniają uchylenie powyższego postanowienia, podał, iż okoliczności te uzasadniają także złożenie wniosku o wstrzymanie jego wykonania. Podkreślił, iż istnieje możliwość podjęcia przez Prezydenta Miasta O. postępowania egzekucyjnego, zmierzającego do wyegzekwowania hipotetycznych zaległości podatkowych, "ustalonych" w oparciu o ostateczne postanowienie organu II instancji, wskazujące sposób zarachowania wpłaty dokonanej przez skarżącego w dniu 23 listopada 2005 roku. Całokształt wadliwie prowadzonego w sprawie postępowania podatkowego i jego konsekwencji dla skarżącego, uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., "po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu (...), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy". Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61§5 p.p.s.a.). Z powyższego wynika, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest odstępstwem od zasady wykonalności ostatecznych rozstrzygnięć, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie jego wykonania jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki określone w art. 61§3 p.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie skarżący nie wskazał na okoliczności spełniające powyższe przesłanki. Z akt sprawy również nie wynika, aby przesłanki te zachodziły. Podkreślić należy, iż argumenty dotyczące merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy nie mogą być uwzględnione na etapie postępowania o udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Również faktu egzekwowania zaległości podatkowej nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody (czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). Poza tym skarżący wskazuje na możliwość egzekwowania hipotetycznych zaległości podatkowych, tak więc zaległości te mogą w ogóle nie powstać. Nie można oczekiwać od Sądu, iż będzie się on domyślał czy przewidywał, czy ewentualnie zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak to zostało wyżej wskazane to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to sąd nie jest zobligowany do poszukiwania tych okoliczności. Mając na uwadze powyższe, ze względu na fakt, że skarżący nie wykazał na istnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, orzeczono jak w sentencji na podstawie wyżej powołanych przepisów.