I SA/Kr 129/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 29 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Pismem z dnia 18 stycznia 2018 r. M. K. – dalej skarżąca, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 29 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego K. – [...] z dnia 4 września 2017 r. w części dotyczącej określenia kwoty podatku od towarów i usług. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, uzasadniając go trudną sytuacją osobistą i majątkową. Do wniosku nie dołączono dokumentów na jego poparcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części skarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy jednak zwrócić uwagę, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tylko tych aktów, które podlegają wykonaniu – a więc posiadają przymiot wykonalności. Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji dotyczące nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego K. – [...] z dnia 4 września 2017 r. w części dotyczącej określenia kwoty podatku od towarów i usług. Podkreślić należy, że zaskarżone postanowienie, nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, jest aktem prawnym o charakterze procesowym, wydanym w celu wykonania obowiązków wynikających z innego aktu administracyjnego. Postanowienie to ogranicza się de facto jedynie do stwierdzenia natychmiastowej wykonalności decyzji wymiarowej w podatku od towarów i usług, a udzielenie ochrony tymczasowej, może mieć zastosowanie jedynie w odniesieniu do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności, a więc stwierdzają lub tworzą po stronie swoich adresatów obowiązki prawne lub uprawnienia. Nie ulega zatem wątpliwości, że zaskarżone postanowienie takiego przymiotu nie posiada (por. postanowienia NSA z 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I FZ 403/11, z 9 czerwca 2017 r., sygn. akt I FZ 109/17). Na marginesie jednak dodać należy, że nawet gdyby sąd miał możliwość rozpoznać przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, to wskazać należy, że skarżąca nie wykazała, by jego wykonanie wywołało niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnić bowiem należy, że ww. przepis nakłada na wnioskodawcę obowiązek wykazania okoliczności uprawdopodobniających zaistnienie wskazanych przesłanek, przy czym uprawdopodobnienie to nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Jak podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, publ. POP 2009/2/143). Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie jest zobowiązany do samodzielnego postępowania dowodowego w celu wykazania istnienia przesłanek określonych w art. 61 §3 P.p.s.a. Ogólnikowy wniosek strony, pozbawiony uzasadnienia i stosownych dowodów, nie może stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1099/14). Wskazać również należy, że subiektywne przekonanie o wadliwości wydanego postanowienia nie uzasadnia uwzględnienia wniosku. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, a zatem prawidłowości zastosowania przez organy przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, sąd dokona dopiero na rozprawie. Wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jako środek ochrony tymczasowej nie przesądza o zasadności samej skargi i oceniany jest w oderwaniu od postawionych w niej zarzutów. Jak wskazuje B. Dauter w: [B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005], środki ochrony tymczasowej nie mogą zastępować orzeczeń zawierających merytoryczną ocenę aktu czy też wpływać na ich treść. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.