I SA/Kr 129/97

stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji. Burmistrz miasta L. decyzją z dnia 15 marca 1996 r. określił podatek od nieruchomości za rok 1994 Federacji Zakładowych Organizacji Związkowych Pracowników Spółdzielczości od nieruchomości położonej w mieście L. W wyniku odwołania Federacji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję burmistrza miasta i obciążyło podatkiem od nieruchomości za rok 1994 w części Federację Zakładowych Organizacji Związkowych Pracowników Spółdzielczości, a w części FZOZPS Transportu Wiejskiego /stronę skarżącą/ proporcjonalnie do ich udziału w tej nieruchomości. Federacja zaskarżyła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności. W skardze kwestionuje ona zasadność dokonanego wymiaru podatku od nieruchomości, a ponadto zarzuca, że nie brała udziału w postępowaniu przed I instancją i nie była też stroną postępowania odwoławczego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko. W odpowiedzi na skargę podniesiono, że zarzuty strony skarżącej, iż nie brała udziału w postępowaniu przed I instancją, są nieuzasadnione, gdyż była ona powiadamiana o toczącym się w sprawie postępowaniu przed I i II instancją. Wymiar podatku od nieruchomości stronie skarżącej znajduje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuję: Zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 15 Kpa, postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, tymczasem w niniejszej sprawie ograniczone zostało do jednej instancji. Wymiaru podatku od nieruchomości stronie skarżącej dokonało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, mimo że w sprawie podatku od nieruchomości w niniejszej sprawie organem właściwym był burmistrz. Burmistrz nie określił stronie skarżącej podatku od nieruchomości, obciążając w całości tym podatkiem Federację. Decyzję ustalającą lub określającą stronie określony podatek może wydać tylko organ podatkowy I instancji. Organ podatkowy odwoławczy nie może podwyższyć stronie ustalonego lub określonego podatku. Jeżeli w toku postępowania odwoławczego organ rozpatrujący odwołanie stwierdzi, że zobowiązanie podatkowe zostało ustalone w kwocie niższej, niż wynika to z obowiązujących przepisów, to wtedy, zgodnie z art. 174 Kpa, powinien zwrócić sprawę organowi podatkowemu I instancji, w celu dokonania wymiaru uzupełniającego oraz zmiany, w tym zakresie, dotychczasowej decyzji. Mając na uwadze ten przepis, a także art. 138 par. 2 Kpa, w wypadkach gdy określonym podatkiem obciążono nie tego podatnika, którego obciążyć należało lub też gdy nie obciążono tym zobowiązaniem wszystkich podmiotów, które tym podatkiem powinny być obciążone, wówczas organ odwoławczy powinien uchylić decyzję organu I instancji i przekazać sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 6 i art. 138 par. 2 Kpa sąd, opierając się na art. 22 ust. 1 pkt 2 i art. 55 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, w związku z art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w części dotyczącej strony skarżącej oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego zwrot kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej.