I SA/Kr 1293/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maja Chodacka po rozpoznaniu w dniu 26 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg "K" Sp. z o.o. w Z. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 maja 2011 r. Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2005 r. postanawia: odrzucić skargi Strona skarżąca "K" Sp. z o.o. w Z. wniosła w dniu 24 czerwca 2011 r. skargi na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2005r. Skargi podpisane zostały przez radcę prawnego A.H., a do skarg załączono pełnomocnictwo z dnia 6 maja 2009 r., upoważniające ww. radcę do reprezentowania skarżącej spółki we wszelkich instancjach i trybach postępowania sądowego. Pełnomocnictwo zostało podpisane przez prezesa zarządu J.B.. Pełnomocnik strony skarżącej, zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 lipca 2011r. został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniesionych skarg poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynikałoby uprawnienie prezesa zarządu skarżącej spółki do udzielenia pełnomocnictwa. W odpowiedzi na wezwania pełnomocnik skarżącej spółki przedłożył aktualny odpis KRS, z którego wynika, że organem uprawnionym do reprezentowania spółki jest zarząd, a z uwagi na to, że jest on wieloosobowy, do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Art. 46 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej - p.p.s.a.) stanowi, że w sytuacji, gdy pismo wnosi pełnomocnik, to powinien on przedstawić pełnomocnictwo, o ile wcześniej nie zostało to uczynione. Pełnomocnictwo zaś, w myśl art. 37 § 1 p.p.s.a., ma być zaopatrzone w podpis mocodawcy. W przypadku, gdy stroną jest osoba prawna, to należy wykazać, że umocowanie pochodzi od osób pełniących funkcje organów zgodnie z przepisami regulującymi sposób reprezentacji lub przez inne osoby upoważnione do reprezentowania takich osób - na co wskazuje art. 28 § 1 p.p.s.a. (por. orz. NSA z 10 października 2008 r., I GSK 1078/07). Jeżeli zatem w niniejszej sprawie skargi zostały wniesione przez radcę prawnego, działającego na podstawie pełnomocnictwa pochodzącego od podmiotu, o którym mowa w art. 28 § 1 p.p.s.a., to wykazanie umocowania nie ogranicza się do przedłożenia wyłącznie pełnomocnictwa dla radcy prawnego, ale wymaga też wykazania, że pochodzi ono od osoby uprawnionej do jego udzielenia. Słowem, konieczne jest wykazanie, że osoba, która udzieliła dalszego pełnomocnictwa była do tego uprawniona. W tym miejscu należy podkreślić, że art. 37 § 1 p.p.s.a. nakłada na pełnomocnika obowiązek dołączenia przy pierwszej czynności procesowej do akt sprawy pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dniu pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Pełnomocnik skarżącej spółki w odpowiedzi na wezwania Sądu przedłożył odpis KRS jednakże z jego treści wynikało, że legitymował się pełnomocnictwem udzielonym przez osobę, która na dzień wniesienia skargi nie była uprawniona do składania oświadczeń w imieniu skarżącej spółki. Zaznaczyć należy, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych niniejszych skarg zostało skierowane do profesjonalnego pełnomocnika - radcy prawnego, od którego można oczekiwać znajomości przepisów procedury obowiązującej w postępowaniu sądowym. Przedkładając odpis z KRS, z którego wynika, że osoba udzielająca mu pełnomocnictwa w imieniu spółki nie była na dzień wniesienia skargi do tej czynności umocowana, profesjonalny pełnomocnik wraz z odpisem KRS winien przedłożyć właściwie udzielone pełnomocnictwo. Dopiero bowiem przedłożenie tych dwóch dokumentów stanowi uzupełnienie braków formalnych skarg w zakresie umocowania do działania w imieniu spółki. Co istotne, jak wynika z KRS J.B., który udzielił pełnomocnictwa nie był już członkiem zarządu w dniu wniesienia skargi. Nawet, gdyby przyjąć, że umocowanie dla radcy prawnego obowiązuje nadal, to pełnomocnictwa powinni udzielić (potwierdzić je) członkowie zarządu pełniący funkcję na dzień wniesienia skargi, na zasadach określonych w KRS (dwóch członków zarządu lub członek zarządu z prokurentem), bowiem na podstawie przepisów Kodeksu spółek handlowych to oni reprezentują spółkę, także odpowiadają za swoje działania i zaniechania. Nie można zatem pozbawić aktualnego zarządu prawa do działania, poprzez udzielenie pełnomocnictwa. Nie może zmienić tego zapis w pełnomocnictwie z 2009r., że w razie wątpliwości należy je interpretować rozszerzająco (to dotyczy bowiem zakresu umocowania, a nie zasad jego udzielenia). Nie można także uznać, iż wobec tego, że pełnomocnik przedłożył odpis z KRS, z którego wynika, że pełnomocnictwa powinni udzielić dwaj członkowie zarządu, należało wezwać pełnomocnika o załączenie prawidłowo udzielonego pełnomocnictwa. Jak bowiem wskazano wyżej do skargi dołączono pełnomocnictwo. Radca prawny wezwany o złożenie dokumentu wskazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentowania strony powinien przedłożyć KRS (co uczynił) i przedłożyć właściwe umocowanie do działania w imieniu strony skarżącej, skoro porównanie załączonego do skargi pełnomocnictwa z odpisem z KRS pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, co do nieprawidłowości w jego udzieleniu – niewłaściwa reprezentacja zarządu. Innymi słowy, w niniejszej sprawie brak wykazania właściwego umocowania jest brakiem formalnym skargi, a jego nie uzupełnienie na skutek wezwania Sądu, skutkuje odrzuceniem skargi. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.