I SA/Kr 1293/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 22 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z,P, o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 czerwca 2015 r. nr: [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 2009 r. p o s t a n a w i a zwolnić skarżącego od kosztów sądowych Wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 czerwca 2015 roku w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 2009 r. skarżący Z.P., reprezentowany przez radcę prawnego M.W., złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach zawartego w formularzu "PPF" wynika, iż skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z synem P.P. ur. 1995 r. Ich miesięczny dochód wynosi 1.700 zł i stanowi go dochód z prac dorywczych skarżącego w wysokości 1.200 zł oraz alimenty na syna w wysokości 500 zł. Wnioskodawca nie dysponuje żadnym majątkiem, zasobami pieniężnymi, ani przedmiotami wartościowymi. Dom, w którym zamieszkuje stanowi własność syna. Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy Z.P. podniósł, iż utrzymuje się z prac dorywczych i ma na utrzymaniu syna. Nie posiada oszczędności, aby pokryć koszty wpisu od skargi. Jego miesięczne wydatki przedstawiają się następująco: 207 zł energia elektryczna, 255 zł telefon i internet, 150 zł koszty leczenia, dodatkowo 99 zł kwartalnie za odpady komunalne. Do wniosku załączone zostały kopie następujących dokumentów: faktury za usługi telekomunikacyjne za styczeń 2015 roku na kwotę 255,28 zł, pięciu odcinków płatności za energię elektryczną (terminy płatności od listopada 2014 roku do marca 2015 roku) na kwoty 207,60 zł – jeden 128,03 zł pozostałe oraz zaświadczenia z dnia 12 stycznia 2015 roku o zarejestrowaniu Z.P. jako osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku od dnia 2 stycznia 2014 roku. Odnosząc się do wezwania referendarza sądowego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący oświadczył, że nie posiada konta bankowego. Jego syn P.P. nie otrzymuje już alimentów. Skarżący podał, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, na dowód czego przedłożył decyzję Starosty L. z dnia 5 października 2015 roku. Do pisma strony załączone zostały także następujące dokumenty: wyciąg z rachunku bankowego P.P. za okres od 1 lipca do 30 września 2015 roku (saldo 0 zł), zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 5 października 2015 roku o niedeklarowaniu przez Z.P. dochodu do opodatkowania za 2014 rok, zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 5 października 2015 roku o wysokości dochodu P.P. za 2014 rok (1.088,07 zł), kopia zeznania PIT-37 P.P. za 2014 rok wraz z informacją PIT-11, treść księgi wieczystej dla nieruchomości stanowiącej własność P.P. oświadczenie skarżącego o numerze księgi wieczystej dla przedmiotowej nieruchomości oraz kopię aktu notarialnego umowy darowizny i umowy ustanowienia służebności mieszkania z dnia 28 sierpnia 2013 roku. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, mającą na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. Zwolnienie od kosztów sądowych stanowi odstępstwo od generalnej zasady wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zatem instytucja prawa pomocy winna być stosowana jedynie w przypadkach wyjątkowych, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania. Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym, którego przyznania domaga się skarżący, obejmuje m. in. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 p.p.s.a.). W ocenie orzekającego skarżący uwiarygodnił, że nie posiada dostatecznych środków na pokrycie kosztów sądowych w zainicjowanym postępowaniu. Sytuacja materialna Z.P. nie jest bowiem łatwa. Skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Jedynym źródłem jego utrzymania jest dochód z prac dorywczych w wysokości ok. 1.200 zł. Środki te przypadają na dwie osoby, bowiem na utrzymaniu skarżącego pozostaje jego dorosły syn P., który nie aktualnie nie otrzymuje już alimentów. Dochody pozostające w dyspozycji strony są na tyle niskie, że w całości przeznaczane są na pokrycie kosztów bieżącej egzystencji skarżącego oraz syna. Z.P. nie dysponuje przy tym żadnym majątkiem, nie posiada oszczędności, ani przedmiotów wartościowych, które mogłyby zostać spieniężone. W takiej sytuacji wygospodarowanie nawet niewielkich kwot na opłaty sądowe jest bardzo utrudnione. Przedstawiona sytuacja materialna pozwala na stwierdzenie, że skarżący spełnia przesłanki przyznania mu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.