I SA/Kr 13/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędzia WSA Michał Niedźwiedź (spr.) Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu 26 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z 19 października 2021 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego uchyla zaskarżoną decyzję 1.1. Decyzją z 9 czerwca 2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. (nr [...]) rozłożył M. S. – nazywanemu dalej "Skarżącym", na raty zapłatę zaległości w podatku od towarów i usług za sierpień 2018 r. Odmówił natomiast rozłożenia na raty zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec 2018 r. 1.2. W odwołaniu od powyższej decyzji, skierowanym do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., Skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 67a § 1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.; dalej jako "O.p."). Organ bowiem nie uwzględnił wniosku Skarżącego o rozłożenie na raty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec 2018 r. 1.3. Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z 19 października 2021 r. (nr [...]), Dyrektor Izby Administracyjnej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W motywach decyzji organ wyjaśnił, że z informacji uzyskanych od Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wynika, iż spośród czterech rat, Skarżący uregulował dwie. W odniesieniu do pozostałych, decyzja o rozłożeniu na raty została wygaszona w trybie art. 259 § 1 pkt 2 O.p. Tym samym, skoro decyzja w zakresie udzielonej ulgi przestała istnieć w obrocie prawnym – postępowanie w sprawie, jako bezprzedmiotowe, podlega umorzeniu na podstawie art. 208 § 1 O.p. 2.1. W skardze wywiedzionej od powyższej decyzji Skarżący podniósł zarzut nierozpoznania istoty sprawy oraz naruszenia art. 67a § 2 O.p. Skarżący wyjaśnił przy tym, że odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji dotyczyło zaległości podatkowych za czerwiec i lipiec 2018 r., a nie za sierpień 2018 r. 2.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracyjnej w K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W motywach pisma organ wyjaśnił, że powinien był orzec w zakresie objętym odwołaniem, tj. odnieść się do tej części decyzji pierwszoinstancyjnej, w której odmówiono Skarżącemu rozłożenia na raty zaległości w podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec 2018 r. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: 3.1. Skarga okazała się zasadna, dlatego została uwzględniona. 3.2. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskiem z 8 marca 2019 r. Skarżący zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okresy od czerwca do sierpnia 2018 r. poprzez rozłożenie ich zapłaty na raty. W wyniku czego, wspomnianą na wstępie decyzją, Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. uwzględnił wniosek Skarżącego tylko w odniesieniu do zaległości w podatku od towarów i usług za sierpień 2018 r. W pozostałej zaś części organ odmówił udzielenia ulgi w spłacie zaległości. Z treści odwołania wynika natomiast, że Skarżący nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu tylko w zakresie odmowy rozłożenia na raty zaległości w podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec 2018 r. Stąd też należy zgodzić się ze Skarżącym, gdy podnosi w skardze, że Dyrektor Izby Administracyjnej w K. nie rozpoznał istoty sprawy – z czym zresztą zgodził się sam organ w odpowiedzi na tę skargę. W zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Administracyjnej w K. wypowiedział się bowiem jedynie, co do kwestii ulgi w spłacie zaległości w podatku od towarów i usług za sierpień 2018 r. Nie odniósł się natomiast do tej części decyzji, w której rozstrzygnięto o uldze w spłacie pozostałych zaległości podatkowych, chociaż strona wyraźnie zakwestionowała jej prawidłowość. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, Dyrektor Izby Administracyjnej w K. w istocie nie rozpoznał odwołania, a zamiast tego wydał orzeczenie w zakresie nie objętym środkiem zaskarżenia. Tym samym naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania podatkowego, wyrażoną w art. 127 O.p. w zw. z art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 233 § 1 tej ustawy. Należy przy tym zwrócić uwagę, że w sprawie zainicjowanej przez Skarżącego wnioskiem z 8 marca 2019 r. wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w wyroku z 11 sierpnia 2020 r. (sygn. akt I SA/Kr 1277/19) uchylił wcześniejsze decyzje organów obu instancji, stwierdzając, że w niewystarczającej mierze zbadały one sytuację zdrowotną i finansową podatnika. Tym bardziej można było zatem oczekiwać od organów, że ponownie prowadząc postępowanie przeprowadzą je w sposób rzetelny, przedstawiając chociażby wyczerpującą i zrozumiałą dla strony argumentację swojego stanowiska, jak również unikną dość prostych błędów proceduralnych, które nie budują zaufania do organów. 3.3. Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2022, poz. 329 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a.").