I SA/Kr 1301/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 20 października 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. R-G na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 czerwca 2014r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 czerwca 2014r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r. M. R.-G., działając za pośrednictwem swego pełnomocnika, sformułowała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca ma już 67 lat i nie dysponuje środkami, które wystarczałyby na spłatę znacznego zobowiązania określonego w decyzji (na lipiec 2014r. łącznie z odsetkami kwota 1.253.914zł). Nie posiada również składników majątkowych, które można łatwo i szybko sprzedać w celu pozyskania odpowiednich kwot na pokrycie zaległości podatkowej. Skarżącej przysługują wprawdzie udziały we współwłasności kilku nieruchomości, lecz ich zbycie ma być utrudnione ze względu na konieczność uzyskania zgody pozostałych współwłaścicieli. W ocenie pełnomocnika ich sprzedaż egzekucyjna byłaby tym bardziej nierealna. Posiadany przez skarżącą lokal mieszkalny w Krakowie wykorzystywany jest natomiast do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych. Zdaniem pełnomocnika to właśnie w stosunku do tego składnika majątku przedsiębrano by czynności egzekucyjne, co narazić mogłoby wnioskodawczynię na znaczne szkody, w szczególności związane ze złym stanem jej zdrowia – zaburzenia depresyjne. Znacznej szkody majątkowej upatruje zaś pełnomocnik w zbyciu nieruchomości po zaniżonej cenie, której to straty skarżąca nie odzyska nawet w razie pozytywnego zakończenia sporu z organami podatkowymi. Końcowo powołano się natomiast na wysokie prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji, z uwagi na upływ terminów przedawnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") – po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Z powołanego wyżej przepisu wynika, że sąd może uwzględnić wniosek strony, gdy zachodzi co najmniej jedna z przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na skarżącym. Jak podnoszono wielokrotnie w orzecznictwie, sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć, lecz wykazanie tego faktu ciąży na wnioskodawcy. Pozostaje bowiem poza sporem, że przytoczona regulacja nakłada określone obowiązki nie tylko na sąd administracyjny, ale i na wnioskodawcę. Jest on zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Jak z powyższego wynika, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o istnieniu powyższych zagrożeń, co dopiero uzasadniać może wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentacja takiego wniosku musi być odpowiednia, tzn. w sposób przekonujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a.. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w istocie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Tymczasem przywołane w uzasadnieniu wniosku argumenty są bądź to pozbawione racjonalnych podstaw, bądź też nie mają jakiegokolwiek znaczenia z punktu widzenia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Wbrew twierdzeniom skargi sprzedaż udziału we współwłasności nieruchomości nie wymaga, co do zasady, zgody czy też innej formy współdziałania pozostałych współwłaścicieli, o czym stanowi wyraźnie treść przepisu art. 198 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jednolity: Dz. U. z 2014r., poz. 121). W jego świetle każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. 2012r., 1015 ze zm.) również zasadniczo nie przewiduje ograniczeń w zakresie egzekucji z takiego składnika majątku, sam pełnomocnik nie odwołał się natomiast do żadnych szczególnych okoliczności. Co istotne, wnioskodawca nie naświetlił w bliższy sposób swej aktualnej sytuacji majątkowej, co skutecznie uniemożliwia czynienie jakichkolwiek pewnych ustaleń w tym zakresie. Sama wysokość zobowiązania podatkowego, która co oczywiste jest znaczna, nie może jednak sama w sobie decydować o zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W szczególności nie powinno się w tym względzie mieszać przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z przesłankami udzielenia prawa pomocy. Należy pamiętać, że ustawa egzekucyjna jak i inne ustawy przewidują środki mające zapewnić osobie w stosunku do której skierowano egzekucję niezbędne minimum do zagwarantowania godnego bytowania. Sąd nie kwestionuje problemów zdrowotnych strony, niemniej jednak przywoływane we wniosku zaburzenia depresyjne, należą do schorzeń dotykających już obecnie znaczną część naszego społeczeństwa, które podlegają przy tym skutecznemu leczeniu farmakologicznemu. Końcowo przypomnieć natomiast trzeba, że kwestia prawdopodobieństwa uchylenia zaskarżonej decyzji nie może stanowić podstawy do zastosowania ochrony tymczasowej, bowiem w toku postępowania incydentalnego jakim jest postępowanie zainicjowane wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu sąd nie może badać kwestii legalności zakwestionowanej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, za podstawę biorąc art. 61 § 3 p.p.s.a.