I SA/Kr 1304/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P.F. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi P.F. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 30 czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w roku 2008 postanawia : - odmówić przywrócenia termin do uzupełnienia braków formalnych skargi - Zarządzeniem z dnia 25 września 2009 r. wezwano skarżącego P. F. do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez: podpisanie skargi, udokumentowanie daty wniesienia skargi (data nadania faksu), podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Zarządzenie to zostało wysłane na adres skarżącego wskazany w skardze. Przesyłkę odebrała żona skarżącego w dniu 1 października 2009 r. W dniu 16 października 2009 r. P. F. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi, motywując to faktem, iż nie przebywał w miejscu zamieszkania w momencie dostarczenia wezwania. Wskazał, iż przebywał w swoim gospodarstwie rolnym na granicy ze Słowacją, gdzie brak jest zasięgu telefonicznego, a poza tym w okresie od 11 października do 16 października 2009 r. z powodu obfitych opadów śniegu nie był w stanie opuścić gospodarstwa i dopiero brak paliwa do agregatu prądotwórczego "zmusił go do zejścia z gór do P.", gdzie dotarła do niego wiadomość sms o wezwaniu. Do wniosku załączył podpisaną skargę, wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia oraz podał, iż złożenie skargi "odbyło się w ustawowym terminie". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie natomiast z treścią art. 87 §1 – 4 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Na wstępie wskazać należy, iż Sąd przyjął, w oparciu o twierdzenia skarżącego zawarte we wniosku o przywrócenie terminu, iż skarżący zachował siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, liczony od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Wniosek wysłał bowiem w dniu 16 października b.r., kiedy to opuścił gospodarstwo rolne, w którym przebywał i kiedy to dowiedział się o wezwaniu do uzupełnienia braków. Załączył jednocześnie podpisaną skargę oraz pismo procesowe mające stanowić uzupełnienie jej braków. Rozpoznając zatem merytorycznie wniosek o przywrócenie uchybionego przez skarżącego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, Sąd stwierdza, iż nie została spełniona przesłanka warunkująca jego przywrócenie, jaką jest uprawdopodobnienie braku winy w jego uchybieniu. Skarżący uzasadniając swój wniosek podkreślił, że nie przebywał w miejscu dostarczenia wezwania do usunięcia braków formalnych skargi. Sąd zauważa jednak, iż przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia braków skargi została skierowana do skarżącego na adres podany w skardze. Została ona również skutecznie doręczona, gdyż pismo odebrała żona skarżącego, tak więc siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków skargi rozpoczął bieg. Fakt przebywania skarżącego poza miejscem zamieszkania w miejscu gdzie nie było zasięgu telefonicznego nie może być uznany za okoliczność, która świadczy o braku winy skarżącego w niedochowaniu terminu. Skarżący wiedząc, iż przez dłuższy okres czasu będzie przebywał poza miejscem zamieszkania mógł zawiadomić Sąd, iż w danym okresie przesyłki należy doręczać na inny adres niż wskazany w skardze. Ponadto w gestii skarżącego, jako inicjatora postępowania sądowego, było posiadanie aktualnych informacji na temat sprawy, a pobyt poza miejscem zamieszkania nie stanowił przeszkody uniemożliwiającej uzyskania informacji o przebiegu postępowania, jak i nie stanowił przeszkody w podejmowaniu czynności. Jak podkreśla się w orzecznictwie (np. wyroki NSA: z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99; Lex nr 40381; z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98; Lex nr 39797; z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; Lex nr 55307) o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej i trwała aż do wystąpienia z wnioskiem o jego przywrócenie. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się nadzwyczajne okoliczności, takie jak np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Podkreślić należy, iż strona jest zobligowana do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Wskazać poza tym należy, iż we wniosku o przywrócenie terminu skarżący wskazał, iż od 11 października 2009 r. do 16 października 2009 r. opuszczenie gospodarstwa, w którym przebywał uniemożliwiły mu silne opady śniegu. Okoliczność ta jednak zaistniała po dniu 8 października 2009 r., kiedy to upłynął termin do uzupełnienia braków skargi. Nie miała ona zatem wpływu na jego uchybienie. Zatem w okresie od 2 do 8 października, skarżący mógł opuścić gospodarstwo aby skontaktować się rodziną, czy ewentualnie z Wydziałem informacji sądowej w tut. Sądzie, aby uzyskać informację na temat przebiegu postępowania. Przebywanie zatem w miejscu gdzie nie było zasięgu telefonicznego nie było przeszkodą nie do przezwyciężania. Strona postępowania nie dołożyła zatem wszelkiej możliwej staranności, jakiej należało od niej oczekiwać w sytuacji, w której się znajdowała. Na marginesie wskazać należy, iż o braku należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych świadczy także fakt, iż skarżący mimo precyzyjnego wezwania o udokumentowanie daty wniesienia skargi (daty nadania faksu) w piśmie procesowym stanowiącym jej uzupełnienie wskazuje, iż "odbyło się to w ustawowym terminie". Skoro zatem skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu, to na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., należało odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Dlatego też orzeczono jak w sentencji postanowienia.