I SA/Kr 1304/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 16 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.O. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M.O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 grudnia 2013 r. Nr: [...] w przedmiocie odroczenia terminu spłaty należności pieniężnej p o s t a n a w i a zwolnić skarżącego od kosztów sądowych Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek M.O. o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 grudnia 2013 roku w przedmiocie odroczenia terminu spłaty należności pieniężnej. We wniosku skarżący oświadczył, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z dziećmi: K.O. ur. 1987 r., G.O. ur. 2000 r. i M.O. ur. 1991 r. Miesięczny dochód rodziny wynosi 2.000 zł i stanowi go dochód z prowadzonej przez skarżącego działalności w formie usług transportowych. M.O. nie posiada żadnego majątku, nie dysponuje oszczędnościami, ani przedmiotami wartościowymi. Dom, w którym zamieszkuje rodzina, po śmierci żony wnioskodawcy, stanowi własność jego dzieci. Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący podniósł, iż dochody z prowadzonej działalności są niskie. Na utrzymaniu strony pozostają dzieci w wieku szkolnym (14 i 17 lat) oraz studiująca córka (23 lata). Dwóch starszych synów, S. i W, prowadzą już oddzielne gospodarstwa domowe. M.O. podał, iż posiada leasingowany samochód ciężarowy oraz dzierżawioną naczepę. Nie stanowią one własności skarżącego. Skarżący zaakcentował, iż cierpi na problemy kardiologiczne, przeszedł trzy zawały serca. Pozostaje w stałym leczeniu kardiologicznym w Szpitalu św. R. w K.. Na potwierdzenie swojego stanu zdrowia przedłożył cztery karty leczenia szpitalnego. Reprezentujący stronę pełnomocnik działa pro bono z racji znajomości. Mając powyższe na uwadze, zważono, co następuje: Zwolnienie od kosztów sądowych stanowi odstępstwo od generalnej zasady wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zatem instytucja prawa pomocy winna być stosowana jedynie w przypadkach wyjątkowych, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania. Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym, którego przyznania domaga się skarżący, obejmuje m. in. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. W ocenie orzekającego w przedmiotowej sprawie M.O. uwiarygodnił, że nie posiada dostatecznych środków na pokrycie kosztów sądowych w zainicjowanym postępowaniu. Skarżący jest wdowcem z pięciorgiem dzieci. Na jego utrzymaniu pozostaje aktualnie troje dzieci: dwoje w wieku szkolnym i jedno studiujące. Jedynym źródłem utrzymania rodziny jest dochód z prowadzonej działalności świadczenia usług transportowych, które to dochody są płynne, bowiem uzależnione od ilości zleceń i stanu zdrowia skarżącego. Wnioskodawca jest osobą schorowaną, pozostającą w stałym leczeniu kardiologicznym, co pociąga za sobą wydatki na konieczne leczenie. M. O. nie dysponuje przy tym żadnymi oszczędnościami, ani przedmiotami wartościowymi, które mogłyby zostać spieniężone. Przedstawiona sytuacja materialna pozwala na stwierdzenie, że skarżący spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie w całości od kosztów sądowych. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.