I SA/Kr 131/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka Sędziowie: WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk (spr) WSA Anna Znamiec Protokolant: Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2006r sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 października 2004r nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki -skargę oddala Postanowieniem wydanym z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2004 r. znak [...] sprostowano z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia[...] czerwca 2004 r. znak [...]w ten sposób, że zamiast użytych wyrażeń "Na podstawie art. 207 i 245 § 1 pkt. 1" wstawiono słowa "Na podstawie art. 207 i 226 § 1". W uzasadnieniu organ pierwszej instancji powołał się na ogólną dyspozycję art. 215 § 1 ordynacji podatkowej dopuszczającej możliwość sprostowania oczywistej omyłki w rozstrzygnięciu. Według organu pierwszej instancji zmiana w numeracji artykułu była właśnie oczy wista pomyłką. Na postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji zażalenie wniósł podatnik domagając się jego uchylenia w całości. W uzasadnieniu zażalenia J.M.podniósł, iż błędne wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie może być uznane za pomyłkę podlegającą sprostowaniu. Podkreślone zostało również to, że niewłaściwe zastosowanie art. 245 § 1 ordynacji, regulującego kwestię związaną z rozstrzygnięciem wydanym po przeprowadzeniu postępowania w przedmiocie wznowienia, stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji lub jej uchylenia a nie sprostowania pomyłki w rozstrzygnięciu. Postanowieniem z dnia 29 października 2004 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, iż organ pierwszej instancji popełnił pomyłkę wpisując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 245 § 1 ordynacji. Mając to na względnie organ odwoławczy przyznał, iż nie było dopuszczalne prowadzenia postępowania o wznowienie postępowania w stosunku do decyzji, która nie jest ostateczna, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Podkreślono, że wskazanie błędnej podstawy prawnej nie stanowi rażącego naruszenia prawa, ponieważ ocenie podlega treść rozstrzygnięcia organu, nawet gdyby organ w ogóle nie zamieścił decyzji podstawy prawnej. Podniesione zostało, iż za oczywistą omyłkę należy uznać taki błąd (wadę) zawartą w akcie administracyjnym, który nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia i jest widoczny bez potrzeby przeprowadzania postępowania wyjaśniającego. Do tego rodzaju pomyłek należy zaliczyć błędne podanie podstawy prawnej pod warunkiem, że treść rozstrzygnięcia, czyli niejako zastosowany w konkretnej sprawie przepis jest już prawidłowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. M. wniósł o uchylenie postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podatnik podniósł, iż obligatoryjnym elementem każdej decyzji jest powołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów. Brak wskazania podstawy prawnej jest przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji. Podkreślone zostało, że nie można błędnie podanej podstawy prawnej traktować jako oczywistej omyłki i dokonywać sprostowania. W tym trybie możliwe jest dokonanie sprostowania błędów rachunkowych oraz innych oczywistych pomyłek, które jednak nie mogą się odnosić do treści decyzji, a więc jej obligatoryjnych elementów. Sprostowanie nie może prowadzić do nadania rozstrzygnięciu innej treści. Prostowane pomyłki powinny niedwuznacznie wynikać z treści samej decyzji lub z akt sprawy. Podniesiono, iż w sprawie organ nie dokonał usunięcia omyłki a w rzeczywistości doprowadził do ponownego rozstrzygnięcia w sprawie, odmiennego od pierwotnego. Tym samym naruszono zasadę praworządności wyrażającą się w tym, że organ ma obowiązek prawidłowego stosowania prawa procesowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko oraz argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto podniosło, iż przytoczone w skardze zarzuty stanowiły już podstawę zażalenia skierowanego do organu drugiej instancji, czego efektem było wydanie zaskarżonego postanowienia. Organ odwoławczy podkreślił, iż art. 215 ordynacji, stanowiący podstawę wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie rozróżnia elementów zawartych w treści decyzji, bądź postanowienia, których sprostowanie jest możliwe a których nie jest możliwe. Możliwe jest wszak prostowanie wszelkich elementów rozstrzygnięcia w tym także obligatoryjnych jak np. dane adresata (strony postępowania). Stąd nieracjonalne jest stwierdzenie, że elementy obligatoryjne rozstrzygnięcia nie podlegają sprostowaniu. W przekonaniu organu omyłkowe wskazanie jako podstawy rozstrzygnięcia art. 245 ordynacji zamiast art. 226 ma charakter oczywistej omyłki, bowiem rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie tego ostatniego przepisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1270) sądy, administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd po przeprowadzeniu kontroli postępowania podatkowego toczącego się w sprawie przed organami obu instancji nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, iż organ nie naruszył prawa prostując omyłkę, co do przytoczenia podstawy prawnej. Niewątpliwie decyzja wydana z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2004 r. nie została wydana na skutek wznowienia postępowania, czyli na podstawie art. 245 ordynacji, lecz na skutek uwzględnienia zarzutu strony zawartego w odwołaniu od decyzji, czyli w oparciu o art. 226 ordynacji. Fakt ten jest niezaprzeczalny i wynika z całokształtu akt sprawy. Tym samym błąd taki jest możliwy do sprostowania jako omyłka w trybie art. 215 ordynacji. Jeżeli błąd jest natychmiast rozpoznawalny i wynika niedwuznacznie z treści decyzji lub akt sprawy możliwe jest jego sprostowanie, na co w treści uzasadnienia skargi zwraca uwagę sam J.M. (k. 4 akt sprawy). Nie sposób zgodzić się z zarzutem strony, że doszło do zmiany rozstrzygnięcia, gdyż nadal jest to decyzja uchylająca poprzednią decyzję. Działanie organu polegające na dokonaniu sprostowania pozostawało bez wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji a więc było korektą decyzji, bez merytorycznego wnikania w jej treść (por. S. Presnarowicz w: C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz., Dom Wydawniczy ABC 2006, s. 764; por. również postanowienie NSA o/Warszawa z dnia 24 lutego 2000 r., III SA 761/99, niepublikowane). Wskazany charakter błędu, dotyczącego liczb, nie budzi żadnych wątpliwości w kontekście okoliczności wynikających z akt sprawy, stąd może być potraktowany jak błąd pisarski lub komputerowy, podlegający sprostowaniu w trybie art. 215 ordynacji (por. S. Presnarowicz, Ordynacja... jw., s. 763). Należy podkreślić, iż zestawienie błędnego oznaczenia jednej z podstaw prawnych rozstrzygnięcia z pozostałymi elementami tekstu postanowienia wskazujące, że nie taka powinna być podstawa jaka została wpisana w rozstrzygnięciu, co miało miejsce w niniejszej sprawie, uzasadnia uznanie błędu za omyłkę podlegającą sprostowaniu (por. J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz., Wrocław 2005, s. 794). Wykładając pojęcie oczywistej omyłki należy przede wszystkim uwzględnić znaczenie kluczowego pojęcia oczywistości. Według wyroku Najwyższego Trybunału Administracyjnego z dnia 13 stycznia 1932 r. (L. rej.8534/30) "istota omyłek, o których jest mowa w art. 81 post. adm. (co odpowiednio stosować będziemy do art. 215 ordynacji - przyp. aut.), leży w tym, że w orzeczeniu wyrażono coś, co widocznie niezgodne jest z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władzę, co zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów, omyłkę pisarską itp." (cytat za J. Litwin, Postępowanie administracyjne., Łódź 1948, s. 64). Natomiast nie budzi wątpliwości stwierdzenie, że nie jest możliwe do usunięcia w trybie art. 215 ordynacji błędów, których korekta prowadziłaby do faktycznej zmiany przedmiotu rozstrzygnięcia np. stwierdzenia nieważności decyzji (tak A. Kabat w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz., Warszawa 2006, s. 656; por. również wyrok NSA o/Wrocław z dnia 19 listopada 1991 r., SA/Wr 1084/91, ONSA 1991, nr 3 - 4, póz. 93), co przecież w niniejszej sprawie -jak to zostało wykazane wyżej - nie miało miejsca. W przedmiotowej sprawie z całokształtu okoliczności oraz akt postępowania podatkowego, jak to już wykazano wynika, iż przedmiotem postępowania nie była kwestia wydania decyzji o wznowieniu a decyzji wymiarowej, stąd wskazanie nieprawidłowej podstawy prawnej należy uznać za oczywista omyłkę nie wpływającą na merytoryczne rozstrzygnięcie i nie dotykającą przedmiotu sprawy. Dlatego też podnoszone przez skarżącego zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za bezzasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1270) orzekł o oddaleniu skargi.