I SA/Kr 1319/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 27 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg: A. J. i M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 maja 2010r., Nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania podatkowego za 2010 r. postanawia: odrzucić skargi. A. i M. J. złożyli skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia z dnia 27 maja 2010r., Nr [...]. Decyzją tą Kolegium utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta L. z dnia 23 lutego 2010 r. Znak: [...] w przedmiocie ustalenia M. J. łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2010 z tytułu podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego. Stroną tego postępowania był jedynie M. J. Ponieważ skarga została podpisana zarówno przez M. J., jak również przez jego żonę A. J., która nie była stroną postępowania podatkowego, A. J. wezwana została do złożenia oświadczenia, w jakim charakterze wnosi skargę, skoro decyzja została skierowana jedynie do M. J.. W odpowiedzi na powyższe wezwanie A. J. wskazała, że skargę wniosła jako strona postępowania. Jednocześnie Sąd wezwał M. J. do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W wezwaniu tym wyznaczono M. J. termin 7 dni do usunięcia tego braku oraz wskazano rygor, który zostanie zastosowany przez Sąd w razie nieusunięcia braku formalnego skargi, czyli rygor odrzucenia skargi. W odpowiedzi na to wezwanie M. J. wskazał, że "zaskarżonym "przedmiotem" są trzy, na przestrzeni ostatnich pięciu lat zrujnowane życia", których wyceny nie dokonywał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że w sprawie zostało złożone jedno pismo zatytułowane skarga, lecz w istocie mamy do czynienia z dwoma skargami. Pierwszą z tych skarg jest skarga wniesiona przez A. J., zaś drugą skargą jest skarga wniesiona przez M. J. Możliwość wniesienia dwóch skarg w jednym piśmie została przewidziana w art. 57 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."). Skarżąca A. J. nie była stroną w toczących się postępowaniach przed organami podatkowymi. Należy zatem zbadać, czy posiada ona legitymację do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Legitymacja skargowa stanowi bowiem, uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu w celu doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem i usunięcia naruszenia prawa, dotyczącego strony. Od wykazania związku pomiędzy interesem prawnym, chronionym przez przepis prawa, a zaskarżonym aktem organu administracji publicznej uzależnione jest uprawnienie do złożenia skargi. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny musiał więc dokonać oceny, czy A. J. posiada interes prawny w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy i czy mogła skutecznie zaskarżyć decyzję Kolegium mimo, iż nie brała udziału w postępowaniu podatkowym. Prawo do wniesienia skargi przez osobę, która nie brała udziału w postępowaniu podatkowym daje art. 50 § 1 p.p.s.a. ale tylko wówczas, gdy wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. W ocenie Sądu A. J. nie posiada interesu prawnego do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, rozumianego jako istnienie związku między sferą jej indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem. Skarżąca nie wykazała, aby do nieruchomości podlegających opodatkowaniu przysługiwał jej tytuł prawny. Skoro skarżąca nie posiada tytułu prawnego do przedmiotowych nieruchomości, to wydana decyzja nie oddziałuje w żaden sposób na sferę jej uprawnień czy obowiązków. Skarga może natomiast dotyczyć tylko "własnej sprawy podatkowej", rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa podatkowego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku podatkowoprawnego, którymi są organ podatkowy i indywidualny podmiot. W tej płaszczyźnie więc interes prawny, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. ma charakter materialnoprawny. Jest oparty na normach podatkowego prawa materialnego, gdzie musi istnieć norma prawna przewidująca, w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu, możliwość wydania określonego aktu lub też podjęcia określonej czynności (por. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 213-214, teza 7). W odniesieniu do zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, nie istnieje i nie został również wskazany żaden przepis prawa materialnego, z którego można byłoby wywodzić uprawienie lub obowiązek skarżącej, pozostający w związku z treścią zaskarżonej decyzji. Samo stwierdzenie, że zaskarżona decyzja ma związek z jej życiem rodzinnym i wspólnotą majątkową z mężem oznacza jedynie, że A. J. posiada jedynie interes faktyczny w rozstrzygnięciu sprawy. Do uznania jednak legitymacji skargowej A. J. konieczne jest posiadanie przez nią interesu prawnego. Jak zostało to jednak wykazane powyżej, interesu takiego skarżąca nie posiada. Z tych też powodów skarga A. J. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Legitymację skargową posiada natomiast niewątpliwie skarżący M. J.. Wniesiona jednak przez niego skarga zawierała braki formalne. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 215 p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie w sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż wysokość opłaty jest uzależniona od podania przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia. Przedmiotem sprawy jest należność pieniężna, zaś zgodnie § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. Wpis od skargi można zatem pobrać jedynie w przypadku podania wartości przedmiotu zaskarżenia. Ponieważ w skardze nie została wskazana wartość przedmiotu zaskarżenia, zastosowanie znajduje przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. Jak wynika z dyspozycji tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni. Stosownie natomiast do przepisu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżący nie wskazał bowiem w wyznaczonym terminie wartości przedmiotu zaskarżenia. Wymogu tego z całą pewnością nie spełniają wywody skarżącego zawarte w piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu. Z uwagi na fakt, iż w zakreślonym terminie, powyżej opisany brak formalny skargi nie został usunięty, Sąd na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę M. J. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji postanowienia