I SA/Kr 1323/03

Sygn. akt I SA/Kr 1323/03 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 kwietnia 2006r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk, Sędziowie: NSA Józef Gach (spr), WSA Anna Znamiec, Protokolant: Bożena Wąsik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2006r., sprawy ze skargi M. P., na decyzję Izby Skarbowej, z dnia 17 czerwca 2003r. Nr [...], w przedmiocie umorzenia zaległości w opłacie skarbowej, -skargę oddala- Pismem z dnia [...].02.2003r. M. P. zwróciła się z wnioskiem o umorzenie zaległości w opłacie skarbowej od odpłatnego działu spadku po bracie K. M.która to opłata w kwocie 2 373,20 zł. określona została ostateczna decyzją Urzędu Skarbowego z dnia [...].01.2003r. nr [...], co uzasadniła tym, iż zobowiązany do dokonania spłaty na jej rzecz w kwocie 47 463,39 zł. J. M.. nie uiścił tej kwoty dobrowolnie ani nie została ona wyegzekwowana przez komornika sądowego z jego majątku ruchomego. W związku z tym pozostała tylko egzekucja z majątku nieruchomego J. M.. Urząd Skarbowy przekazał powyższy wniosek Przewodniczącemu Zarządu Miejskiego w celu zajęcia stanowiska i zawiadomił o tym przekazaniu wnioskodawczynię a tymże postanowieniem z dnia [...]03.2003r. nr [...]nie wyraził zgody na umorzenie powyższej zaległości podatkowej. W konsekwencji decyzją z dnia [...]03.2003r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił umorzenia opłaty skarbowej w kwocie 2 373,20 zł., a Izba Skarbowa zaskarżoną decyzją- po rozpatrzeniu odwołania- utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko zajęte przez organ I instancji oparte na następujących przepisach: 1. w myśl art.67 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz.926 ze zm.) w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem społecznym, organ podatkowy, na wniosek podatnika może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe. 2. w myśl art. 3 pkt 1 lit. h ustawy z dnia 26 listopada 1998r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego wpływy z opłaty skarbowej (obecnie podatek od czynności cywilnoprawnych) stanowią w całości dochody gmin. 3. w myśl art. 17 ust. 2 ustawy określonej pod pkt 1 w przypadku podliczonych przez Urząd Skarbowy podatków i opłat stanowiących w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego, a więc i gmin, Urząd ten może umarzać podatki względnie na wniosek lub za zgodą przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego a polegające na tym, że brak zgody uprawnionego organu jednostki samorządu terytorialnego na umorzenie zaległości podatkowej wiąże państwowe organy podatkowe przy wydaniu decyzji w tej sprawie. Jednocześnie organ zauważył, iż podobne stanowisko zawiera również wyrok WSA z dnia 04.04.2001r. sygn. akt I S.A./Kr 119/2000 (niepublikowany). Z powyższymi rozstrzygnięciami M. P. nie zgodziła się i wniosła skargę, w której powołała się na swoją sytuację materialną (emerytura z tytułu zatrudnienia na stanowisku nauczyciela i brak innego majątku, z którego mogłaby zostać przeprowadzona egzekucja). W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie i podtrzymała dotychczas zajmowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: W rozpoznanej sprawie zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Zgodzić się bowiem należy ze stanowiskiem, że gdy Przewodniczący Zarządu Gminy nie wyraża zgody na umorzenie opłaty skarbowej, to w istocie rozstrzyga wówczas sprawę co do zasady a podatkowe organy państwowe jest związane postanowieniem tego organu. Innymi słowami mówiąc dolne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie jest już pozostawione swobodnemu uznaniu. Z tego względu Sąd na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. skargę oddalił. Nie oznacza to, iż kwota zaległości w opłacie skarbowej wraz z odsetkami za zwłokę musi być egzekwowana w stosunku do skarżącej, gdyż jest ona jednym z współdłużników solidarnie zobowiązanych do jej uiszczenia. Organ egzekucyjny może więc prowadzić egzekucję w stosunku do drugiego takiego współdłużnika tj. J. M..