I SA/Kr 1324/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Inga Gołowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 kwietnia 2018r. sprawy ze skargi K. O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z 9 października 2017r. nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzuty w postępowaniu w sprawie postępowania egzekucyjnego -skargę oddala- I. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] (organ egzekucyjny) prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku K. O. na podstawie tytułów wykonawczych z 2 września 2013r. o numerach od [...] do [...] wystawionych przez [...] S. A. Dyrektora C. (wierzyciela) obejmujących należności z tytułu opłat abonamentowych RTV za okres od stycznia 2008r. do sierpnia 2013r. w łącznej kwocie należności głównych 1.190,00 zł. Organ egzekucyjny w dniu 2 grudnia 2013r. doręczył zobowiązanej odpisy w/w. tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniem z 8 listopada 2013r. nr [...] o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z ubezpieczenia społecznego zobowiązanej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K.. Zobowiązana złożyła zarzuty z art. 33§1 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej-u.p.e.a.). w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej podnosząc: przedawnienie, nieistnienie obowiązku (art. 33§1 pkt 1 u.p.e.a.), niedopuszczalność egzekucji administracyjnej (art. 33§1 pkt 6 u.p.e.a.), brak uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia (art. 33§1 pkt 7 u.p.e.a.), zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33§1 pkt 8 u.p.e.a.) oraz niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33§1 pkt 10 u.p.e.a.). Postanowieniem z 18 maja 2015r. wierzyciel uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Następnie tenże wierzyciel postanowieniem z 8 stycznia 2016r. utrzymał w mocy swoje postanowienie. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] postanowieniem nr [...] z 27 stycznia 2016r. uznał za bezzasadne w/w. zarzuty. K. O. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie wskazując na trudną sytuację materialną i osobistą oraz przewlekłość postępowania. Podniosła zarzuty przedawnienia i nieistnienia obowiązku, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, oraz braku podstawy do wszczęcia egzekucji. Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z 11 kwietnia 2016r. nr [...], na podstawie art. art. 138§1 pkt 1 oraz art. 144 k.p.a. w związku z art. 17, art. 18, art. 33 w zw. art. 34 oraz art. 23§4 pkt 1 u.p.e.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ podał, iż zaskarżone postanowienie było konsekwencją postanowienia [...] S.A. w sprawie stanowiska wierzyciela, w którym to w sposób prawidłowy ustosunkowano się do zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Wierzyciel stwierdził, iż nieuzasadniony jest zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku, wskazując na wynikający z art. 5 ust. 1 ustawy z 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych obowiązek rejestracji odbiorników RTV, a następnie opłacania abonamentu. W postanowieniu wierzyciel zwrócił uwagę, że zobowiązana zgłosiła w dniu 15 maja 1987r. rejestrację odbiorników RTV i opłacała abonament korzystając z książeczek opłat RTV o nr kolejno [...] i [...] Następnie na mocy rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, które weszło w życie dnia 13 grudnia 2007r. P. w wymaganym terminie tj. dnia 24 lipca 2008r. przesłała listowne zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjne ([...]) na adres zobowiązanej. W dokumentach wierzyciela brak jest potwierdzenia zgłoszenia zaprzestania użytkowania odbiorników RTV, a taki dokument nie został przedstawiony przez zobowiązaną. Zarówno w dniu wszczęcia postępowania egzekucyjnego jak i w dniu wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] postanowienia w sprawie zarzutów dochodzone należności nie uległy przedawnieniu. Do zaległości w opłatach abonamentowych powstałych od 16 czerwca 2005r. mają zastosowanie przepisy art. 70 O.p. - oplata abonamentowa przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin jej płatności. Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym dłużnik został poinformowany. W przedmiotowej sprawie w/w. zawiadomienie o zajęciu doręczono zobowiązanej w dniu 2 grudnia 2013r. Również wierzyciel skierował do strony upomnienie wzywając do zapłaty należności, które - jak wynika z treści w/w. postanowienia wierzyciela - doręczone zostało w dniu 22 marca 2013r. W związku z brakiem wpłat należności w wyznaczonym terminie wierzyciel przekazał do organu egzekucyjnego w/w. tytuły wykonawcze w celu przymusowego dochodzenia obowiązku. Odnosząc się do dalszych zarzutów z art. 33§1 pkt 10 u.p.e.a. podano, iż na dzień wystawienia przez wierzyciela w/w. tytułów wykonawczych obowiązywało rozporządzenie Ministra Finansów z 22 listopada 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z §5 tego rozporządzenia Ministra Finansów wzór tytułu wykonawczego określał załącznik nr 5 do rozporządzenia. W/w. tytuły zostały wystawione zgodnie ze wzorem, jak również zawierają wszystkie obowiązkowe wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. Organ egzekucyjny oddalił zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. W omawianej sprawie zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia świadczenia rentowego wypłaconego przez ZUS. Zajęcie świadczenia rentowego było najmniej uciążliwym środkiem egzekucyjnym, a przy występującym zbiegu z egzekucją sądową nie powodowało wzrostu miesięcznego obciążenia potrąceniami egzekucyjnymi. II. K. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższe postanowienie, zarzucając iż w toku postępowania nie doręczono jej kluczowych dokumentów, z których wynikać ma jej odpowiedzialność z tytułu nieopłacania abonamentu. Przywołała i podtrzymała również już zgłoszone uprzednio w sprawie zarzuty względem postępowania egzekucyjnego. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. III. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 27 października 2016r. sygn. akt: I SA/Kr 726/16 uwzględnił skargę i uchylił zaskarżone postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 11 kwietnia 2016r. nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego. W pisemnych motywach wyroku Sąd wskazał, że podejmując rozstrzygnięcie miał na względzie okoliczności, które nie zostały w niej expressis verbis podniesione. (art.134§1 p.p.s.a.) Przepisy ustawy z 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych, które przesądzają o określonych obowiązkach związanych z korzystaniem z odbiorników RTV. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Z kolei jak stanowi art. 5 ust. 1 ustawy abonamentowej odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012r. Prawo pocztowe. Istotna jest także treść art. 7 ust. 5 tej ustawy, zgodnie z którym uprawnionymi do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w ust. 1 są kierownicy jednostek operatora wyznaczonego. Powyższe regulacje oznaczają, że obowiązek regulowania opłat z tytułu używania odbiorników RTV powstaje z mocy prawa, po zarejestrowaniu odbiornika. Ustawa nie wskazuje, kiedy ten obowiązek przestaje istnieć, co nie oznacza, że jest on nieograniczony, bez względu na zaistniałe zmiany faktyczne. Ponoszenie wszelkich opłat wiąże się zawsze bądź z określonymi zdarzeniami, bądź okolicznościami, z którymi przepisy wiążą ich powstanie. Z powyższych regulacji wynika, iż zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są jedynym i podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. W kontrolowanej sprawie organ uznał, że nie doszło do skutecznego wyrejestrowania odbiorników RTV, lecz jednocześnie organ ten nie przedstawił kompletnych akt pozwalających na ocenę prawidłowości wystawionych tytułów wykonawczych. Załączone przez organ akta sprawy nie zawierają istotnych z punktu widzenia odpowiedzialności skarżącej dokumentów w postaci zgłoszenia przez zobowiązaną w dniu 15 maja 1987r. rejestracji odbiorników RTV i opłacania abonamentu poprzez powołane przez organ książeczki opłat RTV o nr [...], [...] i [...] Stosownie do §3 pkt 1 w zw. z §5 pkt 1-2 rozporządzenie Ministra Transportu z 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych dowodem zarejestrowania odbiorników jest wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w §2 ust. 2, a dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Z powyższego wynika, iż pierwotnym dokumentem z którego wywodzi się obowiązek opłacania przedmiotowych należności jest wniosek o rejestrację, do którego również odsyła §3 pkt 2 wskazanego rozporządzenia w zakresie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych poprzez §2 ust. 4. Akta sprawy zawierają tylko upomnienie oraz zawiadomienie o nadaniu zobowiązanemu indywidualnego numeru identyfikacyjnego (k. 93-94 akt adm.). Jak z tego wynika organ wydając rozstrzygnięcie oparł się na dokumentach, których w aktach administracyjnych tej sprawy nie ma. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie wymyka się spod kontroli sądu. Wskazać należy, że stanowisko organu winno znaleźć wyraz zarówno w rozstrzygnięciu tj. w postanowieniu, którego sentencja podlega objaśnieniu w uzasadnieniu, ale również poprzez wykazanie okoliczności stanu faktycznego, na których organ się oparł. Zaakcentować trzeba, że wad zaskarżonego rozstrzygnięcia nie może sanować inna aktywność procesowa organu np. w formie późniejszego uzupełniania akt sprawy. Postanowienie - jak to ma miejsce w niniejszej sprawie - kończące postępowanie to akt, z którego strona powinna czerpać pełną, wszechstronną, zgodnie z prawem umotywowaną informację o swej sytuacji prawnej, tak w zakresie prawa procesowego, jak i materialnego. Skarżąca podnosiła już w zażaleniu, iż brak jest dokumentów wymaganych ustawą do dochodzenia roszczeń w niniejszej sprawie. (k. 103 akt adm.) Sąd stanął na stanowisku, iż naruszone zostały tym samym art. 77§1 i art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ rozpoznając ponownie sprawę przede wszystkim winien zgromadzić pełny materiał dowodowy, a przede wszystkim zweryfikować dokumenty w postaci zgłoszenia przez zobowiązaną rejestracji odbiorników i opłacania abonamentu poprzez książeczki opłat RTV. Na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. sąd uchylił zaskarżone postanowienie Powyższy wyrok stał się prawomocny (art. 170 p.p.s.a.) bowiem żadna ze stron nie wniosła skargi kasacyjnej. III. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, ówczesny właściwy organ, Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z 17 lutego 2017r. uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z 27 stycznia 2016r., stwierdzając, iż w przedmiotowej sprawie należy uzupełnić akta sprawy o dokumenty istotne z punktu widzenia odpowiedzialności skarżącej. Jednocześnie organ zaznaczył, że organ I instancji powinien wystąpić do wierzyciela celem uzupełnienia akt sprawy. Organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela o przekazanie dokumentów wskazanych przez WSA w Krakowie w wyroku z 27 października 2016r. Wierzyciel przekazał: wniosek o zezwolenie na używanie odbiorników RTV z 15 maja 1987r. oraz odcinek ,,U" wymiany książeczki z 31 lipca 1998r. Nadto poinformował, że nie ma dokumentów wpłat wnoszonych przez K. O. z uwagi na upływ terminu przechowywania dokumentów finansowych (art. 86§1 O.p.) Postanowieniem z 29 czerwca 2017r. nr [...] organ egzekucyjny uznał zarzuty za niezasadne. W zażaleniu na powyższe postanowienie, zobowiązana K. O. ponownie zawnioskowała o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na trudną sytuację materialną oraz przewlekłość postępowania. Ponownie podniosła zarzut: przedawnienia i nieistnienia obowiązku, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, brak dokumentów wymaganych ustawą do wystawienia tytułów wykonawczych oraz łamanie procedur poprzez przewlekłość jak i milczenie organu. Ustosunkowując się do treści poszczególnych zarzutów podniesionych w zażaleniu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z 9 października 2017r. nr [...] w mocy postanowienie z 29 czerwca 2017r. Organ wskazał, że egzekwowany obowiązek wynika z ustawy z 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych z której wynika obowiązek rejestracji odbiorników i opłacania abonamentu. Zobowiązana zgłosiła rejestrację odbiornika w dniu 15 maja 1987r. i opłacała abonament korzystając z książeczek opłat RTV nr [...], [...] Poczta Polska działając na podstawie rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiowych i telewizyjnych, pismem z 24 lipca 2008r. przesłała listowne zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego (122131132). W dokumentach wierzyciela nie ma zgłoszenia zaprzestania użytkowania odbiorników RTV. Tytuły wykonawcze obejmują okres od stycznia 2008r. do sierpnia 2013r. i w momencie wszczęcia postępowania egzekucyjnego i zajęcia świadczeń wypłacanych przez ZUS, zaległości nie były przedawnione. Upomnienie doręczono zobowiązanej w dniu 22 marca 2013r. Odnosząc się do zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, organ zaznaczył, że w sprawie doszło do zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej, a zajęcie świadczenia rentowego było najmniej uciążliwym środkiem egzekucyjnym. Co do niedopuszczalności prowadzonej egzekucji, organ nie może badać zasadności i wymagalności obowiązku poddanego egzekucji bowiem wyklucza to art. 29 u.p.e.a. Tytuły wykonawcze wystawiono zgodnie z wzorami określonymi przez Ministra Finansów. Jeśli chodzi o przewlekłość postępowania, to organ zaznaczył, iż postępowanie egzekucyjne było prowadzone bez zbędnej zwłoki i wymuszone wydłużonym postępowaniem wierzyciela, który rozpoznaje znaczną ilość spraw. IV. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z 9 października 2017r. K. O. zarzuciła przedawnienie roszczeń, brak podstaw prawnych dochodzonych roszczeń, niedopuszczalność dochodzenia roszczeń za pośrednictwem egzekucji administracyjnej. W sprawie nie ma tytułu sądowego. Właściwą drogą jest droga cywilnoprawna, którą wierzyciel jako podmiot prawa handlowego powinien wytoczyć przed sądem. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. V. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 3§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2017r. poz. 1369 ze zm. dalej-p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3§2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt. 2 p.p.s.a.). Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Rozpatrując w tak zakreślonych granicach sprawę Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy wskazać, że wyrok z 27 października 2016r. sygn. akt: I SA/Kr 726/16 stał się prawomocny(art. 170 p.p.s.a.) bowiem żadna ze stron nie złożyła skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przypomnieć także trzeba, że wedle art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna może także dotyczyć poprawności skorzystania przez organ administracji z uznania administracyjnego. W świetle art. 153 p.p.s.a. przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. S. Hanausek [w:] System prawa procesowego cywilnego, t. 3, Zaskarżanie orzeczeń sądowych, red. W. Siedlecki, Ossolineum 1986, s. 318). Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność), zostało uznane za błędne. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku 15 marca 2012r. sygn. akt: II OSK 1261/10, ONSA WSA 2013, nr 1, poz. 7, stwierdził, że ocena prawna musi zostać w orzeczeniu wyrażona, co oznacza, że za przedmiot związania można uznać jedynie te elementy oceny odnoszącej się do przepisów prawa, które zostały zamieszczone w treści uzasadnienia orzeczenia. Muszą one mieć postać jednoznacznych twierdzeń, sformułowanych w sposób jasny, umożliwiający ustalenie treści związania bez potrzeby podejmowania skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych. W powołanym wyroku podkreślono, że z zakresu związania wyłączyć należy oceny wyrażone w sposób niejednoznaczny, jak też oceny przybierające postać pośrednich wniosków, jakie można wywieść z podanych w uzasadnieniu orzeczenia rozważań. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. S. Hanausek, tamże, s. 319). Wskazania nie mogą z góry narzucać sposobu rozstrzygnięcia konkretnych kwestii związanych z treścią przyszłego rozstrzygnięcia sprawy; nie mogą np. wskazywać, że określone dowody są bardziej wiarygodne od innych (por. wyrok SN z 13 marca 1975r. sygn. akt: III CRN 466/74, OSPiKA 1976, z. 3, poz. 63). Dla organu administracji ponownie rozpatrującego sprawę, jak też każdego innego organu orzekającego w danej sprawie, zawarty w orzeczeniu kasacyjnym pogląd dotyczący wyłożonych i zastosowanych przepisów, jak również ocena co do poczynionych przez organ ustaleń faktycznych jest wiążąca. Oznacza to, że skutki wydanego orzeczenia sądowego wykraczają poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, rzutując tak na ponownie prowadzone postępowanie administracyjne w danej sprawie, jak też na ewentualne postępowanie sądowoadministracyjne w razie ponownego zaskarżenia kolejnego rozstrzygnięcia ostatecznego. Jak podkreślał niejednokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny, konsekwencją związania oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku jest to, że stanowisko sądu I instancji, który rozpoznaje skargę strony od ponownego orzeczenia organu administracyjnego, powinno co do zasady odpowiadać ocenie prawnej wyrażonej w poprzednim orzeczeniu, a sąd ten nie może formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z wcześniejszym poglądem (wyrok NSA z 2 kwietnia 2008r. o sygn. akt: I OSK 886/07, LEX nr 541851). W ocenie Sądu orzekającego w niniejszym składzie istotą zaleceń zawartych w wydanym w sprawie prawomocnym wyroku było to, aby organ uzupełnił akta sprawy o dokumenty: zgłoszenia rejestracji odbiorników i opłacenia abonamentu w książeczkach RTV. Zalecenia zostały w pełni zrealizowane, zatem zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a nie zasługiwał na uwzględnienie. Organy przeprowadziły skrupulatne postępowanie dowodowe, konfrontując zebrany dotychczas materiał dowodowy z materiałem pozyskanym w trakcie aktualnych czynności dowodowych. Organ dołączył do akt sprawy wniosek skarżącej z 15 maja 1987r. o zezwolenie na używanie odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego oraz odcinek ,,U" książeczki RTV o nr [...] wystawiony na nazwisko K. O.. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., wydane w postępowaniu egzekucyjnym, zmierzającym do przymusowej realizacji obowiązku uiszczenia przez skarżącą opłaty abonamentowej. Zatem podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Egzekucja administracyjna jest wszczynana przez organ egzekucyjny na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego (art. 26§1 u.p.e.a.). W tytule tym wierzyciel wskazuje m.in. treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek, o czym stanowi art. 27§1 pkt 3 u.p.e.a. Zasady uiszczania opłat abonamentowych uregulowane są natomiast w przepisach ustawy z 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych (tekst jedn. Dz. U. z 2014r. poz. 1204 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 2 ust. 3 cyt. ustawy). Jak stanowi art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe. Zgodnie z art. 7 ust. 3 i 5 cyt. ustawy, do opłat abonamentowych stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjny, a uprawnionymi do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w ust. 1 są kierownicy jednostek wyznaczonego operatora. Powyższe regulacje przesądzają o tym, że obowiązek regulowania opłat z tytułu używania odbiorników rtv powstaje z mocy prawa, po zarejestrowaniu odbiornika. Opłaty te są należne od osoby dokonującej rejestracji odbiornika. Wierzycielowi przysługuje w tym przypadku prawo egzekwowania opłat z mocy ustawy. Podstawę wystawienia tytułu wykonawczego stanowi przepis prawa a nie akt administracyjny. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 kwietnia 2017r. sygn. akt: II GSK 5276/16-CBOSA, zarejestrowanie odbiornika bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (aktualnie jest to opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym. Przed wystawieniem tytułu egzekucyjnego nie jest zatem wydawana decyzja administracyjna, która stanowi podstawę wystawienia tytułu egzekucyjnego i zobowiązany nie ma możliwości obrony swojego stanowiska w pierwszoinstancyjnym postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu odwoławczym. Podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym są zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. Zgodnie z art. 33§1 pkt 1-10 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być tylko i wyłącznie: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15§1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Zgodnie z art. 34§1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33§1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33§1 pkt 8 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Z przywołanej regulacji wynika, że istotnym elementem omawianej procedury jest uzyskanie przez organ egzekucyjny wypowiedzi wierzyciela, który musi być powiadomiony o złożeniu zarzutów przez zobowiązanego. Wierzyciel zajmuje stanowisko w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Organem właściwym do rozpoznania zażalenia na postanowienie wierzyciela wyrażające stanowisko w zakresie zarzutów jest właściwy dla tego wierzyciela organ wyższego stopnia, o którym jest mowa w art. 17 k.p.a. (w niniejszej sprawie Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej P. S.A.). Stosownie do treści art. 34§1 u.p.e.a., w zakresie zarzutów, o których jest mowa w art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a. wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Art. 34§1 u.p.e.a. wyrażający związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela uniemożliwia organowi egzekucyjnemu kontrolę prawidłowości tego stanowiska. Organ ten jest pozbawiony instrumentów prawnych do weryfikacji rozstrzygnięcia wierzyciela. Organ nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i zakwestionowania w ten sposób stanowiska wierzyciela. Zgodnie art. 34§4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów (postanowienie o oddaleniu zarzutów, odmowie uznania zarzutów za uzasadnione lub o odmowie uwzględnienia zarzutów), a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Zasadność zgłoszonych zarzutów winna - na podstawie odesłania zawartego w art. 18 u.p.e.a. - czynić zadość zasadzie prawdy obiektywnej wyrażonej w przepisach k.p.a. Ustawodawca nałożył na wierzyciela obowiązek badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym w przypadku wniesienia przez zobowiązanego zarzutu, ponieważ to wierzyciel ma w tym zakresie niezbędną wiedzę. Temu też służy instytucja uzyskania stanowiska wierzyciela. Odstąpienie przez organ egzekucyjny od obowiązku uzyskania wypowiedzi wierzyciela w sprawie zarzutów kwalifikowane jest jako naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik prowadzonego postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z 20 lutego 1998r., sygn. akt: I SA/Łd 911/96). Stanowisko wierzyciela w przedmiocie zarzutu winno znaleźć wyraz w postanowieniu, którego sentencja podlega objaśnieniu w uzasadnieniu, poprzez wykazanie okoliczności stanu faktycznego, na których organ się oparł i przytoczeniu oraz zinterpretowaniu przepisów, które zastosował. Rozpoznając zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów, organ odwoławczy również jest związany stanowiskiem wierzyciela. Uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną (art. 23§2 u.p.e.a.) nie stwarza podstawy do kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy (organ nadzorujący) stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (art. 34§1 u.p.e.a.). W orzecznictwie wskazuje się, że organ egzekucyjny nie jest i nie może być organem odwoławczym w stosunku do wierzyciela (wyroki NSA z 17 czerwca 2009r., sygn. akt: II FSK 333/08, z 14 listopada 2006r., sygn. akt: II FSK 1480/05, CBOSA). Należy podkreślić, że w dacie wydawania przez wierzyciela postanowienia z 8 stycznia 2016r., stronie zobowiązanej nie przysługiwała możliwość jego zaskarżenia do sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 3§2 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym nowelą z kwietnia 2015r., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Dokonując zatem kontroli w ramach niniejszego postępowania także postanowień w sprawie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, Sąd nie stwierdził, aby postanowienie P. z 8 stycznia 2016r., jak i poprzedzające je postanowienie z 18 maja 2015r., na którym oparł się organ egzekucyjny wydając zaskarżone postanowienie, naruszały prawo. Przyjęcie przez Sąd, iż postanowienia wierzyciela w niniejszej sprawie nie naruszają prawa, powoduje w konsekwencji stwierdzenie prawidłowości postanowień organu egzekucyjnego i organu nadzoru, wydanych na tej podstawie i z uwzględnieniem stanowiska wierzyciela. Z uwagi na fakt, iż zarzut dłużnika dotyczył nieistnienia obowiązku, (art. 33§1 pkt.1 u.p.e.a.), stanowisko wierzyciela w tym zakresie z uwagi na dyspozycję art. 34§1 u.p.e.a. było dla organu egzekucyjnego wiążące. W pierwszej kolejności podniesienia wymaga, iż zdaniem Sądu nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut zobowiązanej dotyczący nieistnienia obowiązku uiszczania przez nią opłat abonamentowych. Zasadnie przyjęto, iż skarżąca nie wykazała, przy pomocy wszelkich dostępnych dowodów, oprócz własnego oświadczenia, aby obowiązek uiszczania przez nią opłat nie istniał. W ocenie Sądu, skarżąca wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33§1 pkt 1 u.p.e.a.), winna przedstawić dowody potwierdzające, że ten obowiązek nie istnieje. Jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 29 stycznia 2016r. sygn. akt II SA/Kr 1632/15 CBOSA- zobowiązany, wnosząc zarzut oparty na podstawie art. 33 pkt 1 u.p.e.a., powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna) lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa (przedawnienie) lub czynności prawnych (uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku). Na nim spoczywa ciężar dowodu, gdyż to zobowiązany wnosząc zarzut egzekucyjny usiłuje doprowadzić do korzystnych dla siebie rozwiązań. W przedmiotowej sprawie skarżąca temu obowiązkowi uchybiła. W niniejszej sprawie wymagałoby to przedłożenia dowodu wyrejestrowania odbiornika. Dowodu takiego jednak w toku postępowania nie przestawiono. Skarżąca nie wykazała, iż w okresie od stycznia 2008r. do sierpnia 2013r. nie ciążył na niej obowiązek uiszczania opłat abonamentowych RTV. Należy odnotować, iż w aktach sprawy znajduje się upomnienie z 4 marca 2013r. skierowane do skarżącej obejmujące zaległe należności z tytułu abonamentu RTV do nr [...], zatem zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia był niezasadny. W nawiązaniu do istoty sprawy, w kontekście zaprezentowanego tak przez organy obu instancji jak i wierzyciela stanowiska zauważyć należy, iż opłata z tytułu abonamentu RTV była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 16 marca 2010r., sygn. akt: K 24/08 (LEX nr 564548) orzekając o zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 ustawy o opłatach abonamentowych wskazał, że "zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika". Odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne dla celów pobierania abonamentu podlegają (z pewnymi wyjątkami) zarejestrowaniu w placówkach operatora publicznego, którym jest P. P., co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych. Przepis art. 7 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe. Zawiera więc postanowienia, których celem jest umożliwienie kontroli wywiązywania się z obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu. Kontrolę tę sprawuje P. P., a nadzór nad jej działaniami sprawuje minister właściwy do spraw łączności (ust. 2). Nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne mają być egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 7 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych). Ustawodawca przesądził też, że w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej (art. 7 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych). Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 16 marca 2010r. uznał, że ustalanie wysokości należnego abonamentu-czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek COF za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez kierownika COF jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. W tej sytuacji brak decyzji administracyjnej nie stanowi przeszkody w przeprowadzeniu egzekucji administracyjnej abonamentu. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Innymi słowy stwierdzenie, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych. Z dniem 16 czerwca 2005r. weszła w życie ustawa abonamentowa. Ustawa ta nie zawierała przepisów intertemporalnych, a zatem znajduje bezpośrednie zastosowanie także do spraw "w toku". W tym stanie rzeczy obowiązek ponoszenia opłaty abonamentowej ciąży m.in. na podmiotach, które w dacie jej wejścia w życie miały zarejestrowany odbiornik. Przyjąć należy, iż zarejestrowanie odbiornika bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym. Odnosząc się do kwestii dotyczącej nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego przywołania wymaga § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r., Nr 187, poz. 1342), zgodnie z którym dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2). Z powyższej regulacji wynika, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia. Zdaniem Sądu, stanowisko, że brak doręczenia zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego powoduje niemożność dochodzenia zaległych opłat abonamentowych, nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach. W ocenie Sądu, brak podstaw do uznania, że z dniem 12 grudnia 2008r., tj. z upływem terminu wskazanego w §5 rozporządzenia z 25 września 2007r., który to przepis ustanawiał obowiązek nadania numeru identyfikacyjnego i powiadomienia o tym użytkownika, wygasła rejestracja dotychczasowych użytkowników. W terminie tym P. S.A., zastąpiła imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym, nie dokonując przy tym zmian w zakresie rejestracji odbiorników, tj. anulowania czy ponownej ich rejestracji. W orzecznictwie sądowoadmnistarcyjnym jednolicie prezentowane jest stanowisko, że użyte w §5 ust. 2 rozporządzenia z 25 września 2007r. sformułowanie "powiadomienie", oznacza, że przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru, na prawidłowy adres strony, czyniło zadość wymogom określonym w §5 ust. 2 rozporządzenia z 25 września 2007r. (W kontrolowanej sprawie na k. 93 akt adm. znajduje się kopia przedmiotowego zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych nr [...]). Powyższy przepis nie przewiduje bowiem obowiązku doręczenia stronie powiadomienia, a jedynie jego przesłanie. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest zatem niezbędne dysponowanie przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru powiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 22 grudnia 2015r., sygn. akt: I SA/Op 516/15 CBOSA). Przesłanie zawiadomienia nie kreuje i nie wpływa na skuteczność czynności operatora publicznego, który z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny. Prawodawca nie wprowadza obowiązku, aby dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika rtv numeru identyfikacyjnego, konieczne było doręczenie zawiadomienia o jego nadaniu. Takiej zależności cytowane przepisy nie wprowadzają. Przesłanie zawiadomienia ma wobec tego charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a organ nie jest zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru powiadomienia strony o jego nadaniu. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego, nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia". Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 czerwca 2016r. sygn. akt: II GSK 913/15 CBOSA). Brak dysponowania przez P. S.A. dowodem doręczenia skarżącej przedmiotowego zawiadomienia, nie stanowi naruszenia obowiązku określonego w § 5 ust. 2 rozporządzenia z 25 września 2007r. Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej wynika z przepisów ustawy o opłatach abonamentowych, nie zaś z przepisów rozporządzenia. Odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne dla celów pobierania abonamentu podlegają (z pewnymi wyjątkami) zarejestrowaniu w placówkach operatora wyznaczonego, którym jest P. co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej. Szczegóły procesu rejestracji odbiorników normuje obecnie rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z 17 grudnia 2013r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013r., poz. 1676). Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych wynika wprost z przepisu prawa tj. z art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej; powstaje on od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej P. S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Z ustawy abonamentowej wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek. Nietrafny był zarzut przedawnienia obowiązku bowiem w dniu 8 listopada 2013r. zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia świadczeń wypłacanych z ZUS a samo zawiadomienie o dokonaniu zajęcia doręczono zobowiązanej w dniu 15 listopada 2013r. (k. 42 akt adm.). Tytuły wykonawcze obejmują zaległości od stycznia 2008r. do sierpnia 2013r. więc w dniu dokonania zajęcia nie nastąpiło przedawnienie. Zastosowanie w sprawie miał bowiem art. 70§4 Ordynacji podatkowej. Co więcej, w myśl art. 2§1 pkt 5 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają należności pieniężne przekazane do egzekucji na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy z 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych. Powoduje to, iż zarzut niedopuszczalności egzekucji był chybiony. Także zarzut zastosowania zbyt dolegliwego i uciążliwego środka egzekucyjnego był niezasadny bowiem egzekucja dokonywana jest przy uwzględnieniu art. 139 ust. 1 pkt 5, art. 140 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Świadczeń Społecznych, zatem potrącenia nie mogą przekraczać łącznie 25% świadczenia. Okoliczności długotrwałego prowadzenia postępowania, jakkolwiek niepożądane i godzące w zasadę szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) nie mogą stanowić wystarczającej przyczyny wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Uchybienia terminowi załatwienia sprawy nie mają bowiem istotnego wpływu na wynik sprawy, jak również nie rzutują na końcowy efekt dokonanej przez Sąd kontroli legalności poddanego jej postanowienia. W przypadku przewlekle prowadzonego postępowania administracyjnego stronie przysługiwały środki prawne w celu zdyscyplinowania organu administracji w postaci zażalenia (art. 38 k.p.a.), czy skargi do sądu (art. 3§2 pkt 8 p.p.s.a.). Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie dyspozycji art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.