I SA/Kr 1325/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. C.- P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 12 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z dnia 12 października 2017 r. nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia A. C. - P. – dalej skarżącej, utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 9 sierpnia 2017 r. uznające za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku i przedawniania obowiązku dochodzonego w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie, skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. tytułu wykonawczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) - dalej jako P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że użyte w treści ww. przepisu sformułowanie "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 P.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i 135 P.p.s.a., które regulują zakres sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że terminy "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy, której dotyczy skarga" zakreślają zbliżone ramy prawne. W związku z tym treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. objęte będą zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Odnosząc się do zwrotu normatywnego "w granicach danej sprawy", zaznaczyć należy, że chodzi o sprawę w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową (por: B. Dauter [w:] Dauter. B., Kabat A., Niezgódka-Medek M. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Lex – tezy do art. 61 oraz powołane tam orzecznictwo). Stosownie do treści art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że tytuł egzekucyjny nie mieści się w katalogu aktów podlegających kognicji sądu administracyjnego. Nie można go zaliczyć do aktów lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. gdyż nie kształtuje on uprawnień lub obowiązków jednostki wynikających z przepisów prawa. Tytuł wykonawczy jest jedynie dokumentem urzędowym stanowiącym dowód istnienia niewykonania obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Z tego powodu sam tytuł wykonawczy nie podlega zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Jego kontrola sądowoadministracyjna jest możliwa jedynie w ramach badania zarzutu z art. 33 pkt 10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.) zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym i polega na badaniu zachowania warunków formalnych (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 18 sierpnia 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 1846/14 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać również należy, że zgodnie z art. 23 § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie czynności egzekucyjnych właściwym jest organ sprawujący nadzór nad egzekucją. Dopiero wydany w tym trybie akt może być przedmiotem badania Sądu pod kątem spełnienia przesłanek wstrzymania jego wykonania (por. WSA w Bydgoszczy z 27 czerwca 2012 r. sygn. akt: I SA/Bd 622/12 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 lipca 2012 r. sygn. akt I SA/Kr 580/12 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonalności tytułu wykonawczego wystawionego przez wierzyciela Pocztę [...] nie mieści się w granicach sprawy zainicjowanej ww. skargą A. C. - P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 12 października 2017 r., tym samym brak było podstaw do jego uwzględnienia. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 1 pkt 3 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.