I SA/Kr 1327/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 28 września 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. O. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 maja 2010r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania postanawia odrzucić skargę. W dniu 13 marca 2010r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło podanie L. O. z dnia 15 marca 2010r. Pismem z dnia 9 kwietnia 2010r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na zasadzie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm., powoływanej dalej jako "k.p.a.") wezwało L. O. do czytelnego sporządzenia pisma – w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania, z uwagi na fakt, że jego pierwotna treść była nieczytelna. Pismem z dnia 10 maja 2010r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze pozostawiło wniosek L. O. bez rozpoznania. W uzasadnieniu wyjaśniono, że wskazane wezwanie zostało wnioskodawcy doręczone w dniu 20 kwietnia 2010r., a termin do uzupełnienia braku podania upłynął bezskutecznie w dniu 27 kwietnia 2010r. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem L. O. zaskarżył je w drodze skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem SKO. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesiona przez L. O. skarga podlega odrzuceniu, ponieważ czynność Samorządowego Kolegium odwoławczego, której dotyczy nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, aniżeli te wymienione w punktach od 1 do 5 tego artykułu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W świetle art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Stosownie do niekwestionowanego zapatrywania doktryny prawa administracyjnego pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., nie przybiera prawnej formy decyzji administracyjnej, ani postanowienia, a jest jedynie czynnością materialno-techniczną, która wywołuje skutek w postaci bezskuteczności podania w zakresie, w jakim podanie strony zdolne jest wywołać określony skutek prawny. Czynność ta nie jest zaskarżalna w drodze odwołania, a tym samym nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Skoro pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, jako czynność materialno – techniczna, nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, to skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlegała, jako niedopuszczalna odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd zauważa, że w świetle przepisu art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W tym kontekście wyjaśnić trzeba, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona, przy czym zastosowanie wspomnianego przepisu jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na jej uwzględnienie. Powyższy przepis znajdzie zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, gdy – jak w niniejszej sprawie - skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. ( por. postanowienie NSA z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II FZ 564/06).