I SA/Kr 1340/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 27 października 2017 r. Nr: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2008 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżący A. W., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 27 października 2017 r. Nr: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2008 r. wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając swój wniosek skarżący wskazał, że wykonanie przedmiotowej decyzji spowoduje daleko idące skutki, których odwrócenie mogłoby okazać się niemożliwe. Wyjaśnił, że wyłącznym źródłem utrzymania jest jego emerytura w wysokości 2.755 zł, oraz żony w wysokości 750 zł. Dochody osiągane z emerytury przeznaczane są na pokrycie bieżących wydatków takich opłaty za media, koszty leczenia, koszty rehabilitacji, wyżywienie. Skarżący wskazał, że wartościowym składnikiem jego majątku jest przede wszystkim znajdująca się we wspólności ustawowej małżeńskiej nieruchomość gruntowa (działka rolna), a ponadto, posiada on samochód Mercedes - Benz - rok produkcji 2004 r. o wartości około 20.000 zł ( 50% udziałów jest jego, a 50 % udziałów należy do córki). Skarżący powołując się na orzeczenie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04, wskazał, że niebezpieczeństwo licytacyjnej sprzedaży nieruchomości doprowadziłoby do utraty tego składnika jego mienia, którego utrata nie mogłaby zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy w przypadku skutecznej egzekucji z nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozpatrując przedmiotowy wniosek w oparciu o przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd związany jest zamkniętym katalogiem dwóch alternatywnych przesłanek pozytywnych, są to: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku konkretnych okoliczności świadczących o tym, iż w świetle powołanego przepisu wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. W tej kwestii stanowisko orzecznictwa i doktryny jest zgodne i niezmienne (por. postanowienie NSA z dni 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 140/12, postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11, postanowienie NSA z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1116/10, postanowienie NSA z dnia 6 listopada II OZ 975/09, postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168, Tarno J.P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2010, s. 207). Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Skarżący wykazał bowiem, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym miejscu wyjaśnić należy, że pomimo, iż do przedmiotowego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący nie załączył żadnej dokumentacji, to jednak w toku postępowania sądowego wnioskował on o przyznanie mu prawa pomocy. W treści powyższego wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz przedłożonych do niego dokumentów przedstawił on szczegółowe okoliczności faktyczne dotyczące swojego stanu rodzinnego, sytuacji finansowej (dochody, wydatki) oraz majątkowej (rodzaj i wartość składników majątku). Dodatkowo oświadczenie w tym zakresie zostało złożone przez skarżącego pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1137, ze zm.). Pomimo, że przesłanki udzielenia prawa pomocy określone w art. 246 p.p.s.a. nie są tożsame z warunkami udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., to nie ma przeszkód, aby informacje przedstawione przez skarżącego w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy sąd administracyjny wykorzystał również na potrzeby postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, jak również szereg informacji i dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, oraz okoliczność, której nie można tracić z pola widzenia a mianowicie, że przed tut. sądem zawisła jeszcze jedna sprawa skarżącego, a suma zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług w tych sprawach przekracza kwotę 93.000 zł, to w ocenie Sądu, uprawnia do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący uprawdopodobnił więc, że w jego konkretnej sytuacji zaistniały okoliczności faktyczne, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku. Z powyższych względów, Sąd uznał wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji za zasadny i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu