I SA/Kr 1342/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant: sek. sądowy Aleksandra Osipowicz po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zarzutów na prowadzone postępowanie zabezpieczające skargę oddala. Pismem z dnia 11 kwietnia 2016 r. A. B. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] o przywrócenie terminu do zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wnioskodawca podniósł, że nie zostały mu doręczone decyzje w sprawie zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych. Tym samym w dniu otrzymania zarządzeń zabezpieczenia nie była mu znana treść tych decyzji, a co za tym idzie kwoty, do których zabezpieczenia zostały udzielone. A. B. wskazał, że w dniu 1 kwietnia 2016 r. otrzymał zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym wierzytelności wraz z zarządzeniami zabezpieczenia, a w dniu 4 kwietnia 2016 r. udał się do Urzędu Skarbowego celem zapoznania się z aktami i w tym dniu powziął informację o przedmiotowych decyzjach i ich treści. W związku z tym wnioskodawca uważa, że nie mógł wnieść zarzutów w terminie bez uprzedniego zapoznania się z decyzjami o zabezpieczeniu. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] postanowieniem z dnia 6 maja 2016 r. nr [...] odmówił A. B. przywrócenia terminu do złożenia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, wskazując w podstawie prawnej art. 59 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 i art. 27 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599). W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że organ egzekucyjny wszczął postępowanie zabezpieczające do majątku A. B.. Po otrzymaniu zarządzeń wierzyciela o zabezpieczeniu organ podjął próbę zajęcia zabezpieczającego rachunków bankowych. Zawiadomienia o zajęciu wierzytelności w [...] [...] S.A., [...] i [...] S.A. doręczono zobowiązanemu w dniu 1 kwietnia 2016 r. Zdaniem organu, z treści wniosku z dnia 11 kwietnia 2016 r. oraz z akt sprawy wynika, że zobowiązany odebrał wszystkie zawiadomienia wraz z odpisami zarządzeń zabezpieczenia w dniu 1 kwietnia 2016 r. Zatem w ocenie organu I instancji, wskazane okoliczności, w tym brak możliwości zapoznania się z decyzjami o zabezpieczeniu nie stanowiły przeszkody do złożenia zarzutów na postępowanie zabezpieczające. W zażaleniu na powyższe postanowienie A. B. zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 58 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieprzywrócenie terminu do wniesienia zarzutów w sytuacji, gdy uprawdopodobnił, że nie wniósł zarzutów w terminie z uwagi na fakt, że nie dysponował decyzjami o zabezpieczeniu, gdyż nie zostały mu one doręczone, a ich brak stanowił przeszkodę do wniesienia zarzutów, gdyż zobowiązany nie miał możliwości weryfikacji, czy kwoty zabezpieczenia wskazane w decyzjach odpowiadają tym, które zostały wskazane w zarządzeniach zabezpieczeń. Postanowieniem z dnia 15 lipca 2016 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18, art. 17 oraz art. 23 § 2 i § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599), Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 6 maja 2016 r. nr [...] W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że A. B. nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów, iż uchybienie terminu do wniesienia zarzutów nastąpiło bez jego winy. Zaznaczył, że art. 33 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym przewiduje złożenie zarzutów na postępowanie egzekucyjne w sytuacji określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia. Decyzje o zabezpieczeniu zostały jednak – zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w K. – doręczone prawidłowo, po dwukrotnym (w dniu 29 lutego oraz 8 marca 2016 r.) awizowaniu. Powoływanie się na nieskuteczne ich doręczenie jako przesłankę przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów jest nieuzasadnione. Z powyższym postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w K. nie zgodził się A. B. i wniósł na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się jego uchylenia wraz z postanowieniem organu I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego przez przyjęcie, że nie przedstawił żadnych dowodów, iż uchybienie terminu nie nastąpiło z jego winy, podczas gdy przepisy wymagają jedynie uprawdopodobnienia braku winy, a on sam podnosił, że z powodu braku doręczenia decyzji o zabezpieczeniu nie miał możliwości wcześniejszego wniesienia zarzutów. Ponadto zaskarżonej decyzji autor skargi zarzucił naruszenie art. 150 § 1 - 3 Ordynacji podatkowej, przez przyjęcie, że doszło do skutecznego doręczenia decyzji o zabezpieczeniu, mimo iż druk potwierdzenia odbioru nie został prawidłowo wypełniony, zaś adnotacje na kopercie są niepełne i nieczytelne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał swoje stanowisko w niniejszej sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 1131/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie WSA w Krakowie wskazał, że analiza zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji z dnia 23 lutego 2016 r. prowadzi do wniosku, że nie zostały zachowane wszystkie rygory doręczenia zastępczego. Zdaniem Sądu, na zwrotnym potwierdzeniu odbioru w sposób nieczytelny wypełniono pkt 2, w którym wskazane winno być miejsce pozostawienia pisma do odbioru, daty pozostawienia, a miejsce pozostawienia awiza wskazano niejednoznacznie. Na potwierdzeniu nie odnotowano również faktu pozostawienia drugiego awiza, nie wypełniono również rubryki dotyczącej przyczyn zwrotu. W świetle powyższego WSA w Krakowie przyjął, że nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 23 lutego 2016 r. nr [...] do [...] w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej. Zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające go postanowienie organu I instancji są zatem nieprawidłowe, ponieważ organy egzekucyjne oparły swoje rozstrzygnięcia na założeniu, że doszło do skutecznego doręczenia wskazanych decyzji. W związku z powyższym Sąd nakazał by rozpatrując sprawę ponownie organy egzekucyjne przyjęły, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 23 lutego 2016 r. nie została skarżącemu doręczona i uwzględniając tę okoliczność, podjęły stosowne rozstrzygnięcie w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 czerwca 2019 r. sygn. akt II FSK 2635/17 uchylił powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA wskazał, że zawiadomienie o zajęciu wierzytelności wraz z zarządzeniem zabezpieczenia skarżący odebrał w dniu 1 kwietnia 2016 r., a więc termin do zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej upływał w dniu 8 kwietnia 2016 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, z twierdzeń skarżącego wynika, że przyczyny uchybienia terminowi upatruje on w braku wiedzy o ciążącym na nim obowiązku, wynikającym z niedoręczonych mu w sposób prawidłowy decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązań podatkowych. W opinii NSA, dla stwierdzenia, czy skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminowi do zgłoszenia zarzutów, konieczne jest ustalenie nie tylko tego, że decyzje o zabezpieczeniu nie zostały mu doręczona w dniu 14 marca 2016 r. ze względu na niedopełnienie przewidzianych w art. 150 Ordynacji podatkowej warunków doręczenia zastępczego, ale również ustalenie, czy powołana przez niego przyczyna uchybienia terminowi trwała do końca tego terminu, a więc aż do dnia 8 kwietnia 2016 r. NSA stwierdził zatem, że istota sprawy nie tyle więc dotyczy skuteczności doręczenia skarżącemu decyzji o zabezpieczeniu, ile zbadania, czy czynnik w postaci niewiedzy skarżącego o treści decyzji o zabeczeniu trwał przez cały okres, w którym otwarty był termin do zgłoszenia zarzutów, czy też czynnik ten ustał zanim termin ten wyekspirował. Skoro zatem skarżący z treścią decyzji o zabezpieczeniu zapoznał się w dniu 4 kwietnia 2016 r., to konieczna jest ocena, czy uchybienie terminowi upływającemu dnia 8 kwietnia 2016 r. może być wiązane z brakiem wiedzy o treści wymienionej decyzji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA w Krakowie nie rozpatrzył wszystkich aspektów sprawy, a w szczególności jej istoty. Informacje zawarte w aktach sprawy, w tym treść wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do zgłoszenia zarzutów, pozwalają bowiem na wypowiedzenie się w kwestii istnienia sygnalizowanych przez niego przeszkód również w dniu kończącym termin. Zarazem Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zastrzeżenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego co do zachowania wymogów doręczenia zastępczego decyzji o zabezpieczeniu nie mają rozstrzygającego znaczenia dla sprawy, bowiem ewentualna wadliwość doręczenia decyzji nie musi przesądzać o braku winy skarżącego w uchybieniu terminowi do zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. NSA zauważył przy tym, że zagadnienie skuteczności doręczenia skarżącemu decyzji o zabezpieczeniu zostało prawomocnie rozstrzygnięte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 23 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 1104/16. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny nakazał by rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględnił wykładnię prawa, że konieczna jest ocena istnienia wskazanej przez skarżącego okoliczności, przemawiającej za brakiem jego winy w uchybieniu terminowi, nie tylko w początkowej fazie biegu tego terminu, ale także w jego fazie końcowej. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozpoznając przedmiotową sprawę należy mieć na względzie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie związany był wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 czerwca 2019 r. sygn. akt II FSK 2635/17. Zgodnie bowiem z treścią art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z tego przepisu wypływa nakaz dla Sądu pierwszej instancji przyjęcia określonego stanowiska przy ponownym rozpoznaniu sprawy, które to stanowisko nie może być odmienne od zaprezentowanego w wyroku NSA rozumienia przepisów będących podstawą orzekania w sprawie i przedmiotem wykładni in concreto. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną, o jakiej mowa w art. 190 p.p.s.a. oznacza więc, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z poglądem wyrażonym we wcześniejszym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. Użyte w art. 190 p.p.s.a. pojęcie "wykładni prawa" należy rozumieć, jako wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa. Zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie przyjmuje się, że "związanie wykładnią prawa" oznacza wykładnię przepisów prawa materialnego, procesowego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania określonego aktu. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia z dnia 9 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 598/17, Lex nr 2403827). Pojęcie wykładni prawa należy rozumieć również jako wiążącą ocenę prawidłowości zastosowania przepisów postępowania odnoszących się do postępowania dowodowego, więc przesądzenia, że ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny jest prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt I FSK 2019/17, Lex nr 2494616). Ponadto moc wiążąca wyroku oznacza, że dana kwestia kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Odnosi się to zarówno do wykładni prawa, jego zastosowania w zaistniałym stanie faktycznym, jak również oceny tego stanu (zob. wyrok NSA z dnia 20 września 2018 r. sygn. akt II FSK 2370/18, Lex nr 2571956). Związanie wykładnią dokonaną w wyroku sądu kasacyjnego oznacza, że sąd administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, która została mu przekazana przez sąd kasacyjny na podstawie art. 185 p.p.s.a., nie może stosować postanowień art. 134 § 1 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a., podlegają bowiem zawężeniu do granic w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2006 r. sygn. akt II OSK 1117/05, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując zatem kontroli zaskarżonego postanowienia oraz działając w ramach związania prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II FSK 2635/17, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] o odmowie przywrócenia skarżącemu terminu do złożenia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Z uwagi na to, że ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.) nie reguluje kwestii przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów odpowiednie zastosowanie, zgodnie z odesłaniem zawartym w art. 18 tej ustawy, będą tu miały przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., zwanej dalej k.p.a.). Zgodnie z treścią art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.). Artykuł 58 k.p.a. określa zatem cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą zostać spełnione kumulatywnie: strona złożyła prośbę o przywrócenie terminu, uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy i brak winy został przez nią uprawdopodobniony, prośba o przywrócenie terminu została złożona w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, strona dopełniła czynności, dla której określony był termin jednocześnie ze złożeniem prośby o przywrócenie terminu. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. W konsekwencji, brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wówczas, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Strona zainteresowana przywróceniem terminu ma zatem uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. W treści wniosku o przywrócenie terminu z dnia 11 września 2016r. (k.18 akt administracyjnych) skarżący wskazał, że przyczyną uchybienia terminu do wniesienia przez niego zarzutów był fakt, że nie doręczono mu decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązań podatkowych. Nie znając treści tych decyzji, a więc i kwoty, do których zabezpieczenia zostały udzielone nie mógł on zatem wnieść zarzutów w terminie. Winą za brak doręczenia ww. decyzji skarżący obarczył operatora pocztowego. W ocenie S+8ądu, powyższe okoliczności nie świadczą o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu. Jak wynika bowiem z treści wniosku o przywrócenie terminu zawiadomienie o zajęciu wierzytelności w bankach doręczono skarżącemu w dniu 1 kwietnia 2016 r., a w dniu 4 kwietnia 2016 r. udał się on do Urzędu Skarbowego celem zapoznania się z aktami i w tym dniu powziął informacje o przedmiotowych decyzjach i ich treści. Tym samym skarżący przyznał, że w trakcie biegu terminu do złożenia zarzutów znana mu była treść decyzji o zabezpieczeniu. Mógł zatem ustawowym siedmiodniowym terminie złożyć zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne (termin upływał w dniu 8 kwietnia 2016 r., a informację o treści decyzji skarżący powziął w dniu 4 kwietnia 2016 r.). Odnośnie kwestii niedoręczenia skarżącemu przez operatora pocztowego decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązań podatkowych, wskazać należy, że w aktach sprawy znajduje się reklamacja jaką skarżący złożył do Naczelnika Urzędu Pocztowego [...] w K. odnośnie nie doręczenia mu przesyłki listowej (k. 19 akt administracyjnych). Z treści dołączonej do skargi odpowiedzi Poczty [...] S.A. na tą reklamację (k. 9 akt sądowych) wynika, że przesyłka polecona została w dniu 29 lutego 2016 r. skierowana do doręczenia, jednak próba doręczenia pod wskazanym adresem nie powiodła się z powodu nie zastania adresata/osoby uprawnionej. Zawiadomienie o przesyłce listonosz umieścił w oddawczej skrzynce pocztowej. Powtórna awizacja tej przesyłki miała miejsce 8 marca 2016 r. – awizo listonosz doręczył poprzez skrzynkę pocztową, a w dniu 16 marca 2016 r. przesyłka jako nie podjęta przez adresata została zwrócona do nadawcy. Odpowiedź Poczty [...] nie potwierdza zatem twierdzeń skarżącego, że nie został poinformowany o oczekującej na niego w placówce pocztowej przesyłce poleconej. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że kwestia skuteczności doręczenia skarżącemu decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 23 lutego 2016 r. nr [...] do [...] była już przedmiotem rozstrzygnięć sądów administracyjnych. I tak, wyrokiem z dnia 23 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Kr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi skarżącego na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 13 lipca 2016 r. nr [...], nr [...] i nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 23 lutego 2016 r. o nr [...], nr [...] oraz nr [...] w przedmiocie określenia, odpowiednio za lipiec, sierpień i wrzesień 2014 r., przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę oraz zabezpieczenia tych zobowiązań na majątku podatnika. Wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2019 r. sygn. akt I FSK 1076/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A. B. od powyższego wyroku WSA w Krakowie z dnia 23 lutego 2017 r. Z kolei prawomocnym wyrokiem z dnia 23 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Kr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi skarżącego na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 13 lipca 2016 r. nr [...], nr [...] i nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 23 lutego 2016 r. o nr [...], nr [...] oraz nr [...] w przedmiocie określenia, odpowiednio za październik, listopad i grudzień 2014 r., przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę oraz zabezpieczenia tych zobowiązań na majątku podatnika. W powyższych wyrokach sądy administracyjne stwierdziły, że decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Krowodrza z dnia 23 lutego 2016 r. zostały prawidłowo przesłane na wskazany przez skarżącego adres, jednak pomimo dwukrotnego awizowania w dniach 29 lutego i 8 marca 2016 r., korespondencja nie została odebrana. Doręczenie ww. decyzji nastąpiło zatem w trybie art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej w dniu 14 marca 2016 r. Tym samym, wbrew twierdzeniom skarżącego, decyzje o zabezpieczeniu zostały mu skutecznie doręczone. Reasumując stwierdzić należy, że organy obu instancji w niniejszej sprawie prawidłowo oceniły przesłanki przywrócenia terminu zawarte w art. 58 k.p.a. i zasadnie przyjęły, że do uchybienia terminu do złożenia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne doszło z przyczyn leżących po stronie skarżącego, co wykluczało przywrócenie mu terminu do ich wniesienia. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.