I SA/Kr 1349/06

Dnia 20 września 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 20 września 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 12 czerwca 2006 roku nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu postanawia skargę odrzucić. W postępowaniu przed organami celnymi P. C. działał przez pełnomocnika R. S., wspólnika kancelarii prawnej "[...]" s. c. w K. Pełnomocnictwo obejmowało upoważnienie do działania w sprawie niesłusznie pobranego podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu, przed właściwymi urzędami i sądami z prawem do ustanawiania dalszych pełnomocników, w tym pełnomocników procesowych. Skarga P. C. od decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 12 czerwca 2006 roku w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym została złożona w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie przez radcę prawnego M. B., działającego w oparciu o pełnomocnictwo substytucyjne /cytat z treści pełnomocnictwa/ udzielone przez R. S. do reprezentowania mocodawcy w sprawie niesłusznie pobranego podatku przed urzędami i sądami właściwymi do rozpoznania sprawy. Radca prawny wezwany o uzupełnienie, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, braków pełnomocnictwa poprzez dołączenie pełnomocnictwa głównego i podanie czy R. S. jest adwokatem lub radcą prawnym, wyjaśnił, iż pełnomocnictwo w oparciu o które złożona została skarga nie jest pełnomocnictwem substytucyjnym, lecz głównym. R. S. posiadał bowiem pełnomocnictwo do dokonywania czynności w postępowaniu administracyjnym i nie było ono pełnomocnictwem procesowym natomiast zawierało upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego w imieniu skarżącego. Wynika stąd, że skarga nie jest obarczona wadą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Z mocy przepisu szczególnego strona może być reprezentowana w postępowaniu sądowo-administracyjnym także przez doradcę podatkowego. Przepis ten ogranicza krąg osób, które mogą występować w charakterze pełnomocników procesowych do wymienionych w nim podmiotów, co oznacza, że osoby nie wymienione w tym przepisie, nie mogą występować w charakterze pełnomocnika strony w postępowaniu sądowo administracyjnym. Z mocy art. 37 § 1 cytowanej ustawy pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy. W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy dokument taki nie został złożony. Z odpowiedzi udzielonej przez radcę prawnego M. B. na wezwanie do usunięcia braków należy bowiem wnioskować, iż udzielający mu pełnomocnictwa R. S. nie należy do kręgu osób wymienionych w powołanym art. 35 § 1 cytowanej ustawy a tym samym nie mógł występować w postępowaniu sądowo-administracyjnym jako pełnomocnik procesowy. Nie mógł więc przenieść na inny podmiot więcej praw niż sam posiadał a zatem ustanowić pełnomocnika procesowego dla skarżącego. Upoważnienie udzielone w tym zakresie R. S. przez P. C. w pełnomocnictwie z dnia [...] lutego 2006 roku było więc prawnie bezskuteczne z uwagi na sprzeczność z przepisami regulującymi zasady reprezentacji stron w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Z tych względów Sąd uznał, iż skarga obarczona jest brakami formalnymi, które mimo wezwania skierowanego do radcy prawnego M. B. ze wskazaniem rygoru odrzucenia skargi, nie zostały usunięte. Niedołączenie do skargi właściwego pełnomocnictwa jest przyczyną nieważności postępowania a zatem Sąd z urzędu czuwać musi nad prawidłowością zastępstwa procesowego stron. Wobec powyższego orzeczono o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.