I SA/Kr 1350/07

Sygn. akt I SA/Kr 1350/07 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 czerwca 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk, Sędzia: NSA Józef Gach, Asesor: WSA Inga Gołowska (spr), Protokolant: Małgorzata Celińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2008r., sprawy ze skarg E. K., na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [....] Nr [...], Nr [...], w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji, I. uchyla zaskarżone postanowienia oraz poprzedzające je postanowienia organu I instancji; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej koszty postępowania w kwocie 457,00 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych 00/100). Wnioskiem z dnia [...]podatnik E.K. wystąpiła o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]znak: [...]i [...]w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r. w kwocie 136.926,30 zł o określających wysokość odsetek za zwłokę od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 20004r. do dnia prawomocności. W złożonym w dniu [...]uzupełnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji podniesiono, że rozpatrując przesłanki zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji należy wziąć pod uwagę wykładnię systemową pojęcia ,,ważnego interesu strony" wynikającą z usytuowania przepisu w rozdziale normującym kwestie proceduralne. Wykładnia ta prowadzi do wniosku, że ważny interes strony należy rozpatrywać jako czasowe przeciwdziałanie wykonaniu decyzji, która- ze względu na możliwe zawarte w niej wady prawne i wniesione odwołanie-mogłaby zostać uchylona w ramach postępowania odwoławczego. Podniesiono także, że strona nie uzyskuje dochodów z innych źródeł przychodu niż pozarolnicza działalność gospodarcza z której osiągnięte dochody i tak przeznacza na funkcjonowanie przedsiębiorstwa. Strona nie posiada aktualnie żadnych oszczędności, nie dysponuje odpowiednimi środkami finansowymi pozwalającymi na wykonanie przedmiotowej decyzji tj. zapłatę wynikającej z niej kwoty 136.926,30 zł. I odsetek w wysokości 15.202,00 zł. Wykonanie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego prowadziłoby do utraty płynności finansowej podatnika. Strona jest wprawdzie właścicielem kilku nieruchomości położonych w Skawinie ale wszystkie stanowią przedmiot hipoteki łącznej, zwykłej w kwocie 777.000,00 zł oraz hipoteki łącznej kaucyjnej do kwoty 158.235,00 zł zabezpieczającej wierzytelność [...]BANK SA na podstawie umowy kredytu gotówkowego z dnia [...] marca 2007r. (kredyt został zaciągnięty na spłatę zaległości w podatku VAT). W konsekwencji wykonanie przedmiotowej decyzji przed jej prawomocną weryfikacją mogłoby oznaczać dla strony niepowetowaną szkodę w postaci utraty prywatnego majątku w całości a w szczególności najbardziej dotkliwej utraty domu mieszkalnego. Drugą niezależną od pierwszej przesłanką obligującą organ podatkowy do wstrzymania wykonania decyzji podatkowej jest ,,interes publiczny". Kierując się zasadami ekonomiki prowadzenia przedsiębiorstwa , strona zostałaby zmuszona do ograniczenia przede wszystkim kosztów osobowych a w konsekwencji do zwolnienia pracowników. Strona zatrudnia 17 pracowników. Zachodzi zatem istotne niebezpieczeństwo naruszenia interesu społecznego przejawiającego się w ochronie istniejących miejsc pracy wobec utrzymującego się wysokiego poziomu bezrobocia w rejonie S. Redukcja zatrudnienia będzie miała konsekwencje dla Skarbu Państwa, który będzie ponosił ciężar utrzymania bezrobotnych pracowników oraz członków ich rodzin. Strona jest podatnikiem podatku dochodowego, podatku od towarów i usług ,podatku od nieruchomości oraz podatku od środków transportowych , które zasadniczo reguluje w terminach. Nie ulega więc wątpliwości, że interes publiczny polega w tym przypadku na tym aby podatnik nadal mógł prowadzić działalność gospodarczą , osiągać przychody i płacić podatki stanowiące dochody odpowiednio budżetu państwa i budżetu jednostek samorządu terytorialnego co jest zagrożone w razie wykonania przedmiotowej decyzji. Postanowieniami z dnia [...]znak: [...]i [...]organ I instancji- Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art. 224§2 i §4 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - odmówił wstrzymania wykonania decyzji. W uzasadnieniu postanowień podniesiono, że postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji organ podatkowy podejmuje w zakresie swobodnego uznania administracyjnego po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego. Na tle powszechności obowiązku podatkowego, który polega na płatności podatku w ustawowym terminie , zastosowanie przywileju wynikającego z art. 224§2 i §4 pkt 1 Ordynacji podatkowej jest wyjątkiem i wymaga zaistnienia pewnego rodzaju zdarzeń i okoliczności nadzwyczajnych. Przychylenie się do prośby w sprawie wstrzymania wykonania decyzji może nastąpić w przypadkach szczególnie uzasadnionych i udokumentowanych w sposób nie budzący wątpliwości. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że spółka M. spółka jawna w której wspólnikami są Z. K. i E. K., jest przedsiębiorstwem rozwijającym się , przynoszącym zyski, inwestującym w nowe technologie. Zgodnie z zeznaniem podatkowym PIT-36L za 2005r. dochód przypadający na wspólnika wyniósł 7.983,25 zł, natomiast już w 2006r. 743.169,66 zł. Ponadto do protokołu z dnia 09 lipca 2007r. złożono oświadczenie , iż dochód brutto spółki przed opodatkowaniem za miesiące od stycznia 2007r. do maja 2007r. wyniósł 400.739,41 zł. Ustalono również że strony nie posiadają żądnych zaległości podatkowych. Dodatkowo podniesiono, że brak jest uzasadnionych podstaw do utraty płynności finansowej przez firmę a w konsekwencji nie zachodzi obawa likwidacji miejsc pracy zatem nie zachodzą przesłanki uzasadniające zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienia złożyła E. K. , wnosząc o uchylenie postanowień i orzeczenie co do istoty sprawy zarzucając naruszenie art. 120, 121§1, 122, 187§1, 210§1 pkt 6, 210§4, 224§2 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że organ I instancji rozpatrując wniosek stron o wstrzymanie wykonania decyzji przyjął a priori , iż na gruncie art. 224§2 Ordynacji podatkowej przysługuje mu swoboda uznaniowa w zakresie stosowania tego przepisu a w konsekwencji Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał rażąco błędnej wykładni art.224§2 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie w rzeczywistości, iż nawet gdy spełniona pozostaje hipoteza w/przepisu, może on odmówić jego zastosowania, podczas gdy w rzeczywistości na organie I instancji ciąży wówczas obowiązek prawny zastosowania tej regulacji prawnej. Z dniem 01 stycznia 2005r. instytucja wstrzymania wykonania decyzji utraciła swój uznaniowy charakter i stałą się tym samym instytucją stosowaną obligatoryjnie w przypadku stwierdzenia , że zachodzi ważny interes strony lub interes publiczny. Powyższe uchybienie miało istotny wpływ na negatywne rozstrzygnięcie wniosku o wstrzymanie decyzji stając się zarazem swoistą przyczyną innych naruszeń prawa a to art. 122 i art. 187§1 Ordynacji podatkowej. Organ wprawdzie zebrał materiał dowodowy lecz nie przeanalizował gruntownie zebranych informacji. Organ podatkowy nie uwzględnił że dochód wykazany za 2006r. jest dochodem ustalonym dla celów podatkowych od którego odjąć należy szereg wydatków w tym wydatki poniesione w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, które nie stanowią kosztów uzyskania przychodu oraz wydatki na cele osobiste. Faktyczny dochód strony w rozumieniu ekonomicznym za 2006r. był wiele niższy niż stara się sugerować Naczelnik Urzędu Skarbowego. Strona przekazała organowi I instancji wszystkie wymagane przez niego informacje dotyczące dokonywanych wydatków jak również przedłożyła dokumenty poświadczające ich ponoszenie. Osiąganie dochodów nie jest równoznaczne z ich kumulowaniem (oszczędzaniem). Organ I instancji dokonał zatem wybiórczej analizy stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie. Jeśli chodzi o naruszenie art. 210§1 pkt 6 oraz art. 210§4 Ordynacji podatkowej to Naczelnik Urzędu Skarbowego pomijając fakt ponoszenia przez strony wydatków nie uzasadnił przyczyny dla której nie uwzględnił tej okoliczności. Wadliwe uzasadnienie występuje także w zakresie uzasadnienia prawnego. Organ nie wyjaśnił znaczenia zastosowanego przepisu poprzez zaprezentowanie przyjętego rozumienia pojęć ,,ważnego interesu strony" oraz ,,interesu publicznego". Naczelnik Urzędu Skarbowego powołuje się na przesłankę ,,szczególnie ważnego interesu strony" nie wskazuje przy tym desygnatu znaczeniowego tego pojęcia. W konkluzji zażalenia podniesiono, że wskazane uchybienia naruszają art. 120 i 121§1 Ordynacji podatkowej. Organ II instancji Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniami z dnia [...]. znak: [...]i [...]wydanymi na podstawie art. 233§1 pkt 1 w zw. z art.239 Ordynacji podatkowej -utrzymał w mocy zaskarżone postanowienia. W motywach rozstrzygnięcia podniesiono, iż we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji należy podać dane składającego oznaczyć adresata i przedmiot wniosku , uzasadnić go i własnoręcznie podpisać. We własnym dobrze pojętym interesie wnioskodawca powinien przedstawić przesłanki przemawiające za pozytywnym załatwieniem wniosku. Jego też obciąża powinność przedstawienia dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Za uwzględnieniem wniosku może przemawiać to, że wyegzekwowanie podatku spowoduje nieodwracalne skutki dla strony. Możliwość wstrzymania wykonania decyzji na wniosek strony są dość ograniczone. Rozstrzygnięcie to jest pozostawione uznaniu organu, który może wydać korzystne dla strony rozstrzygnięcie. Organ podatkowy może ale nie musi wydać postanowienie uwzględniające wniosek. Decyduje o tym zawsze indywidualna sytuacja podatnika. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła E. K., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i zasądzenia kosztów procesu zarzucając naruszenie art.120, 121§1, 122, 124, 187§1,210§4, 217,219 i art. 224§2 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż Dyrektor Izby Skarbowej całkowicie błędnie w sposób oczywisty naruszając art.224§2 Ordynacji podatkowej. Rozstrzygnięcie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przez organ podatkowy nie może opierać się na swobodnym uznaniu tego organu. Możliwość ta wyrażona jest w przepisach prawnych poprzez zwrot ,,organ może". Analizują art. 224§2 Ordynacji podatkowej nie sposób dopatrzyć się możliwości wyboru jednego z możliwych skutków prawnych w postaci wstrzymania albo niewstrzymania wykonania decyzji. Uzasadnione jest zatem twierdzenie , że art. 224§2 Ordynacji podatkowej ustanawia normę zgodnie z którą wstrzymanie decyzji następuje obligatoryjnie w sytuacji zaistnienia przesłanek. Przyjęcie zatem przez Dyrektora Izby Skarbowej założenia jakoby w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przysługiwała organom podatkowym swoboda uznaniowa pozostaje w rażącej sprzeczności z treścią art. 224§2 Ordynacji podatkowej i wpływa na wadliwe rozpatrzenie zażalenia. Zaskarżone postanowienie , aczkolwiek nie jest to wskazane wprost, opiera się na stanowisku Ministra Finansów wydanym w celu ujednolicenia zasad stosowania przepisu art. 224§2 Ordynacji podatkowej z dnia 07 kwietnia 2000r. (znak: SP1/S-861-145-1095/2000) , które zostało oparte na stanie prawnym obowiązującym w 2000r. Od 01 stycznia 2005r. instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter obligatoryjny o ile oczywiście wykazany zostanie ważny interes strony lub interes publiczny. Organ II instancji w ogóle nie zbadał czy w przedmiotowej sprawie spełnione są przesłanki wymienione w art. 224§2 Ordynacji podatkowej czego wyrazem jest brak ustosunkowania się do zebranego w sprawie materiału dowodowego jak i argumentacji strony skarżącej uzasadniającej konieczność wstrzymania decyzji. Organ podatkowy całkowicie pominął przedłożone przez stronę dokumenty świadczące o istniejących obciążeniach finansowych. Pominął także fakt, iż płynność finansowa podatnika już została zachwiana na skutek uregulowania w styczniu i lutym 2007r.zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od towarów i usług w kwocie 1.100.000, 00 zł. Naruszono więc art. 122 i 187§1 Ordynacji podatkowej. Dodatkowo podniesiono, że postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne, co oznacza, że organ podatkowy obowiązany jest ponownie rozpoznać i orzec w sprawie rozstrzygniętej postanowieniem organu I instancji. Organ ten nie może tylko ograniczać się do kontroli decyzji lecz powinien ponownie rozstrzygnąć merytorycznie daną sprawę. W uzasadnieniu postanowienia nie zawarto w rzeczywistości ani uzasadnienia faktycznego ani uzasadniania prawnego rozstrzygnięcia. Dyrektor Izby Skarbowej nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione ani dowodów którym dał wiarę oraz przyczyn dla których odmówił innym dowodom wiarygodności. Wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonych postanowień przejawia się również zdawkowością i brakiem możliwości logicznego charakteru zawartego w nim wywodowi organu II instancji. Z treści postanowienia Dyrektora izby Skarbowej nie można w żaden sposób ustalić przyczyn (przesłanek) uzasadniających utrzymanie w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego. Stanowi to dodatkowo naruszenie zasady praworządności. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonych postanowień. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd zauważa , iż zgodnie z art. 184 Konstytucji w związku z art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002r.-Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm.), kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ppsa sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Kontrola zgodności z prawem dotyczy właściwości organu administracyjnego w sprawie, jego kompetencji do załatwienia spraw decyzjami administracyjnymi, poprawnego zastosowania przepisów postępowania administracyjnego oraz załatwienia sprawy na podstawie prawidłowo stosowanych, pod względem zakresu obowiązywania i treści, przepisów prawa materialnego. Sąd zwraca również uwagę na treść art. 134 § 1 ppsa, który stanowi, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podniosła w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Skarga jest zasadna. Sąd badając legalność postanowień wydanych w tej sprawie stwierdził, że są one wadliwe. Z dniem 1 września 2005 r. zgodnie z art. 1 pkt 81 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199 ze zm.) zmianie uległo brzmienie przepisu art. 224 § 2 ustawy Ord. pod. Ustawodawca zrezygnował w powyższej normie z określenia wskazującego na to, iż organ podatkowy "może (...) wstrzymać wykonanie decyzji w całości lub w części". Zmiana brzmienia ww. przepisu spowodowała, iż organy podatkowe zostały pozbawione uprawnienia do orzekania w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w ramach "uznania administracyjnego" - konstrukcji prawnej pozwalającej organowi administracji publicznej na wybór konsekwencji prawnych powstałej sytuacji, do której odnosi się hipoteza normy prawnej. Zatem, w stanie prawnym obowiązującym po 1 września 2005 r. organy podatkowe w przypadku wystąpienia przesłanek uzasadnionego ważnego interesu strony lub interesu publicznego są zobligowane do wstrzymania wykonania decyzji w całości lub w części. W ocenie Sądu, ze względu na brak definicji "uzasadnionego ważnego interesu strony" i "interesu publicznego" pojęcia te należy przyjmować w znaczeniu potocznym lub w znaczeniu, jakie mu nadaje piśmiennictwo. Zgodnie z poglądami doktryny, jako interes strony należy przyjąć, iż będzie to stan oczekiwania przez niego zachowania posiadanych już korzyści (walorów) lub wyczekiwania na pojawienie się pewnego dobra. Będzie to określona potrzeba. Warto jednakże podkreślić, iż w przypadku przesłanki wstrzymania wykonania aktu administracyjnego musi wystąpić okoliczność uzasadnionego ważnego interesu strony. Wydaje się, iż w znaczeniu takiego interesu należy pojmować m.in. obawę utraty pracy przez podatnika, także przez jego pracowników, również prawdopodobieństwo zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej w wyniku utraty płynności finansowej, możliwość utraty źródła utrzymania podatnika i jego rodziny, niebezpieczeństwo utraty rynku, konkurencyjności, prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody podatnikowi oraz inne okoliczności mogące mieścić się w pojęciu uzasadnionego ważnego interesu strony. W ocenie Sądu, w uzasadnieniach postanowień wydanych w sprawie w sposób wyczerpujący nie odniesiono się do powoływanych przez Skarżącego okoliczności składających się na przesłankę uzasadnionego ważnego interesu strony a w szczególności organy podatkowe zaniechały przeprowadzenia analizy złożonych przez podatników dokumentów. Odnosząc się do drugiej przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, tj. przesłanki "interesu publicznego", Sąd stanął na stanowisku, podzielając w tym zakresie poglądy doktryny, iż przez "interes publiczny" rozumie się pewną dążność do osiągnięcia określonych celów, które zamierza osiągnąć społeczeństwo. Pojęcie to także można zdefiniować jako wszystko, co jest zgodne z prawem i co jest dla społeczeństwa jako całości korzystne. Warto także wskazać, że przez pojęcie "ważnego interesu podatnika" można też przyjmować dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji. W znaczeniu ważnego interesu strony należy pojmować m.in. obawę utraty pracy przez podatnika, także przez jego pracowników, również prawdopodobieństwo zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej w wyniku utraty płynności finansowej, możliwość utraty źródła utrzymania podatnika i jego rodziny, niebezpieczeństwo utraty rynku, konkurencyjności, prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody podatnikowi oraz inne okoliczności mogące mieścić się w pojęciu uzasadnionego ważnego interesu strony.(por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 lutego 2007r. sygn.akt: IIISA/Wa 3879/06 LEX nr 322439 ) Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie organ podatkowy w wydanych rozstrzygnięciach przede wszystkim nie przeanalizował wszystkich podnoszonych przez Skarżącego okoliczności, składających się na pojęcie uzasadnionego ważnego interesu podatnika, a także naruszył przepis art. 224 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnione nieuznanie istnienia przesłanki interesu publicznego, której wystąpienie obliguje organ podatkowy do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z wnioskiem Skarżącego o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego. Rozpoznając i rozstrzygając łącznie sprawy skarg na w/w zaskarżone postanowienia, Sąd działał w trybie art.111§2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) który to przepis stanowi, że Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także ich rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W przedmiotowym postępowaniu we wszystkich skarżonych postanowieniach skarga opiera się na jednakowych podstawach naruszenia przepisów postępowania przy identycznym stanie faktycznym stąd zdaniem orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaistniał pomiędzy w/w sprawami związek, o którym mowa w art. 111§2 a względy ekonomii procesowej, szybkość postępowania i ograniczenie jego kosztów dla obu stron procesu dodatkowo przemawiały za połączeniem obu spraw, a strony nie wnosiły sprzeciwu co do ich połączenia. Sąd orzekający w niniejszej sprawie korzystając z uprawnienia jakie daje art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm.) -uznał, że w świetle podstawowego celu sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne, określonego w art. 1§2 ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm.)-ma obowiązek wydania orzeczenia usuwającego z obrotu prawnego akt niezgodny z prawem a za taki należy uznać również postanowienia z dnia [...]wydaną przez organ I instancji. Art. 135 uszczegóławia zasadę niezwiązania wojewódzkich sądów administracyjnych granicami skargi, upoważniając ten Sąd do orzekania także o aktach lub czynnościach niezaskarżonych rozpoznawaną skargą ale wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, sprawy administracyjnej. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ zobowiązany będzie zastosować jako materialną podstawę rozstrzygnięcia przepis art. 224 § 2 ord. pod. w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. i w oparciu o ten przepis dokonać analizy zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Zwrócić należy także uwagę, iż dotychczasowa przesłanka "szczególnie ważnego interesu Podatnika" zastąpiona została przesłanką "ważnego interesu Podatnika". Co prawda przy sformułowaniu omawianych pojęć w formie klauzuli generalnych odsyłających do pozaprawnych reguł, zasad, czy wartości, trudno w sposób kategoryczny stwierdzić jaki wpływ na wynik sprawy mogła mieć wskazana wyżej zmiana, nie ulega jednak wątpliwości, iż zmiana ta w znacznym stopniu złagodziła omawiane kryterium, dając możliwość objęcia dyspozycją tego przepisu takich okoliczności faktycznych sprawy, które w świetle poprzednio obowiązującej regulacji przepisu art. 224 § 2 Ordynacji podatkowej nie mogły zasługiwać na uwzględnienie. Z tych względów, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienia zapadły z naruszeniem art. 224§2 Ordynacji podatkowej co powoduje konieczność jego uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt. lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm.). O kosztach sądowych orzeczono w oparciu o art. 200 w zw. z art.205 §2-§3 ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm.).