I SA/Kr 1356/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Inga Gołowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. H. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] z dnia 3 czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r. postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia 3 czerwca 2020 r. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych [...] odmówił B. H. prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r. Decyzję doręczono stronie w dniu 18 czerwca 2020 r. W dniu 3 lipca 2020 r. (data stempla pocztowego) B. H. złożył do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia 24 lipca 2020 r. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych [...] stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek należnych za okres od marca 2020 r. do maj 2020 r. Z kolei w dniu 10 sierpnia 2020 r. (data prezentaty organu) do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wpłynęła skarga B. H. na decyzję z dnia 3 czerwca 2020 r., w której wniósł on o ponowne rozpatrzenie jego sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych [...] wniósł o jej odrzucenie z uwagi na wniesienie skargi po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, ponaglenie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję (postanowienie) z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję (postanowienie) bez skorzystania z tego prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Przepis art. 52 § 3 p.p.s.a. dopuszcza możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji/postanowienia nieostatecznego w administracyjnym toku instancji, od której stronie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zatem z dniem doręczenia decyzji (postanowienia) stronom zaczyna równolegle biec termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub skargi do sądu administracyjnego. Ustawodawca pozostawił stronie wybór formy ochrony prawnej. Ustawodawca tym samym przyjął, iż w sytuacji, gdy środkiem zaskarżenia - wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy - można uruchomić wyłącznie tzw. poziomy tok instancji, strona może wedle własnego uznania zdecydować, czy z tego środka skorzystać, czy też zainicjować sądową kontrolę decyzji (postanowienia) wydanego w pierwszej instancji. W świetle powołanego art. 52 § 3 p.p.s.a. strona może alternatywnie skorzystać z dopuszczalnych form aktywności procesowej składając w organie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy lub wnosząc skargę do sądu. Ustawodawca przewiduje możliwość wniesienia skargi do sądu w miejsce złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie przewiduje jednak, aby strona mogła jednocześnie złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz skargę do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie organu I instancji. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy skarżący skorzystał z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a zatem alternatywny środek zaskarżenia decyzji z dnia 3 czerwca 2020 r. w postaci wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalny (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 2727/19, postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia: 17 października 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1971/19, 10 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1018/19, 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 431/19, 31 stycznia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2885/18). Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.