I SA/Kr 1382/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "L" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku w sprawie odroczenia terminu zapłaty podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2009 r. postanawia : 1. odrzucić zażalenie, 2. odrzucić wniosek o przywrócenie terminu. Zarządzeniem z dnia 24 sierpnia 2010 r. pełnomocnik "L" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. został wezwany do usunięcia w terminie 7 od dnia doręczenia odpisu zarządzenia braków formalnych skargi poprzez min. złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej na dzień złożenia skargi tj. odpisu z KRS-u, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpowiadając na powyższe wezwanie pełnomocnik strony skarżącej przesłał do tut. Sądu odpis aktualny z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Przedsiębiorców "L" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (nr KRS [...]). W związku z tym postanowieniem z dnia 29 października 2010 r. Sąd odrzucił skargę z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi Spółki w dniu 24 listopada 2010 r. Pismem z dnia 1 grudnia 2010 r. (data stempla pocztowego), Spółka wniosła zażalenie na to postanowienie (podając błędną datę jego wydania, tj. 28 października 2010 r.) i zwróciła się z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia dokumentu. Strona wskazała, że podmiot, którego KRS złożono ma podobną nazwę i również w jego imieniu pełnomocnik działa w sprawach, błędnie został załączony odpis KRS tego podmiotu. Do pisma strona załączyła prawidłowy odpis KRS Spółki "L" . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę w pkt od 1 do 10 tego przepisu. Z kolei na mocy przepisu art. 198 p.p.s.a. zażalenie przysługuje także na niektóre zarządzenia przewodniczącego. Wskazać także należy, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej (art. 197§2 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do treści art. 178 p.p.s.a. sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Wskazać należy, iż przedmiotem zażaleń są postanowienia i zarządzenia wydane w toku postępowania, z reguły o charakterze wpadkowym. Wyjątkowo, gdy ustawa wyraźnie tak stanowi, zażalenie można wnieść od postanowienia kończącego postępowanie. Sytuacji takiej dotyczy np. art. 194§1 pkt 7 p.p.s.a., który przewiduje możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. Jednakże ani art. 194 p.p.s.a., ani pozostałe przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawierają regulacji przewidujących możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi. Postanowienie takie niewątpliwie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. W związku z tym od postanowienia tego przysługuje wyłącznie skarga kasacyjna. Wynika to z art. 173 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Podkreślić także należy, że skarga kasacyjna jest objęta przymusem adwokackim, co oznacza, iż powinna być ona sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika. Sąd orzekający w niniejszej sprawie, podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1855/06, zgodnie z którym wniesienie przez stronę działającą przez zawodowego pełnomocnika, od którego oczekiwany jest profesjonalizm, zażalenia w miejsce skargi kasacyjnej nie może być uznane za mylne oznaczenie środka zaskarżenia, ponieważ nadanie przez pełnomocnika dokonywanej przezeń czynności formy zażalenia zamiast skargi kasacyjnej nie jest mylnym oznaczeniem środka odwoławczego, lecz dokonaniem zupełnie innego aktu procesowego. W konsekwencji zażalenie takie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne (por. post. SN z 26 sierpnia 1998 r., II CZ 71/98, OSNC 1998, nr 12, poz. 226). Podkreślić dodatkowo należy, iż na gruncie niniejszej sprawy brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że rozpoznawane zażalenie - choć sporządzone i wniesione przez adwokata - jest w rzeczywistości skargą kasacyjną wadliwie nazwaną "zażaleniem". Powyższemu zaprzecza nie tylko oznaczenie rodzaju pisma, lecz także niezachowanie pozostałych nieodzownych wymogów formalnych i elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, określonych w przepisie art. 176 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Podkreślić należy, że niespełnienie wymagań szczególnych skargi kasacyjnej, przewidzianych w art. 176 po wyrazie "oraz" nie podlega sanacji. Wymagania te, jak to już zostało wcześniej wspomniane, są elementami konstrukcyjnymi, których brak uniemożliwia rozpoznanie sprawy. Na marginesie Sąd zauważa także, że pismo strony nie spełnia również wszystkich wymogów przewidzianych dla zażalenia, określonych w art. 194§3 p.p.s.a. Podsumowując, stwierdzić należy, że przeprowadzone wstępne badanie wniesionego zażalenia, prowadzić musiało do uznania nieprawidłowości dokonanej czynności procesowej, a w konsekwencji do stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Przechodząc natomiast do oceny wniesionego razem z zażaleniem wniosku o przywrócenie terminu, na wstępie przywołać należy treść art. 86 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. A zatem jednym z warunków przywrócenia terminu do dokonania czynności jest m. in. uchybienie terminowi. Jeżeli terminowi nie uchybiono, nie jest możliwe jego przywrócenie, a wniosek jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu (art. 88 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarga nie została odrzucona z tego powodu, że strona skarżąca nie dochowała terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Poza sporem pozostaje bowiem, że Spółka w terminie odpowiedziała na wezwanie Sądu. Jedynie sposób w jaki uzupełniła brak formalny skargi został zakwestionowany przez Sąd, co skutkowało uznaniem, że brak formalny skargi nie został uzupełniony. Nieuzupełnieniem braków jest bowiem nie tylko niewykonanie zarządzenia w ogóle, ale także jego nieprawidłowe wykonanie. Skutek takiego zachowania się strony skarżącej został określony w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zresztą sama Spółka w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu nie wskazuje na uchybienie terminowi do uzupełniania braku formalnego skargi, a jedynie potwierdza, że błędnie załączyła odpis KRS innego podmiotu. W sprawie nie doszło zatem do uchybienia terminowi do uzupełnienia braku formalnego skargi. Mając na uwadze w/w okoliczności, Sąd odrzucił zażalenie na zasadzie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 1 postanowienia. Wniosek o przywrócenie terminu został odrzucony na zasadzie art. 88 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 2 postanowienia.