I SA/Kr 1383/05

|Sygn. akt I SA/Kr 1383/05 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 lutego 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Anna Znamiec, Sędziowie: NSA Józef Gach (spr), WSA Maria Zawadzka, Protokolant: Katarzyna Dydaś, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2007r., sprawy ze skargi K. B. i W. G., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 16 czerwca 2005r. nr [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, skargę oddala Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...].06.2005r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez K. B. (działającego w imieniu własnym i W. G.) od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...].07.2004r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za rok 2004. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia ustalono, że odwołanie zostało złożone po terminie. Zgodnie z treścią art. 213 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm., dalej zwanej u.o.p.) strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub co do skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Uzupełnienie lub sprostowanie decyzji następuje w drodze decyzji. Z treści §4 cyt. przepisu wynika, że w przypadku wydania decyzji o uzupełnieniu lub sprostowaniu decyzji termin do wniesienia odwołania lub skargi biegnie od dnia doręczenia tej decyzji. §5 stanowi natomiast, że odmowa uzupełnienia lub sprostowania decyzji następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, przy czym przepis §4 stosuje się odpowiednio. Wynika z tego, że początek 14 dniowego terminu do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia postanowienia wydanego przez organ podatkowy I instancji w sprawie odmowy uzupełnienia lub sprostowania decyzji. W przedmiotowej sprawie zatem, bieg terminu do złożenia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...].07.2004 r. w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za rok 2004 rozpoczął się w dniu [...].09.2004 r., bowiem tego dnia K. B. doręczono prawidłowo postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...].08.2004 r. nr [...] o odmowie uzupełnienia treści wcześniej wspomnianej decyzji, a zakończył w dniu [...].09.2004 r. Natomiast K. B. złożył odwołanie w dniu [...].03.2005r. Dlatego organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia tego odwołania. W skardze na powyższe postanowienie K. B., działając nadal także jako pełnomocnik W. G., wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy do organu II instancji w celu wydania decyzji do złożonego dnia [...].03.2005 r. odwołania w sprawie podatku od nieruchomości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania poprzez błędne zastosowanie do przedmiotowego stanu faktycznego art. 228 §1 pkt 2 u.o.p. oraz art. 213 §1 – 4 u.o.p., art. 214 u.o.p. i art.223 §1 u.o.p. poprzez ich pominięcie. Powołując się na postanowienie SKO z dnia [...].12.2004 r., [...] wydane po rozpoznaniu zażalenia na postanowienia Prezydenta Miasta z dnia [...].08.2004 r. odmawiające uzupełnienia decyzji w sprawie podatku od nieruchomości wskazał, że negatywne zakończenie postępowania w przedmiocie uzupełnienia lub sprostowania decyzji, nie ogranicza możliwości wniesienia środków odwoławczych od wnioskowanej do uzupełnienia decyzji. W myśl art. 213§5 w zw. z art. 213§4 u.o.p. termin do wniesienia odwołania biegnie wtedy od dnia doręczenia postanowienia organu II instancji. Dlatego termin do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...].07.2004r. upływał [...].03.2005 r., gdyż rozpoczął swój bieg z dniem [...].02.2005 r. kiedy to doręczono skarżącemu decyzję SKO z dnia [...].12.2004 r. W związku z tym strona złożyła odwołanie w terminie. Skarżący podniósł także, że błędne pouczenie nie może szkodzić stronie w postępowaniu podatkowym stosownie do art. 214 u.o.p. Poza tym wybór drogi odwoławczej określonej w art. 213§4 i §5 u.o.p. wyklucza wniesienie odwołania od pierwotnej decyzji, gdyż nie rozpoczyna się termin do wniesienia odwołania. Przesunięcie początku biegu terminu na dzień otrzymania postanowienia organu odwoławczego wydanego w wyniku wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji jest następstwem odpowiedniego stosowania art. 213§4 u.o.p. do sytuacji opisanej w art. 213 §5 u.o.p. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 213 § 1 u.o.p. stanowi, że strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub co do skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Organ podatkowy może z urzędu, w każdym czasie, uzupełnić albo sprostować decyzję w zakresie, o którym mowa w § 1 (art. 213 §2 u.o.p.). Uzupełnienie lub sprostowanie decyzji następuje w drodze decyzji (art.213§3). W przypadku wydania decyzji o uzupełnieniu lub sprostowaniu decyzji termin do wniesienia odwołania lub skargi biegnie od dnia doręczenia tej decyzji (§4 tego artykułu). W §5 tego samego artykułu natomiast stwierdzono, że odmowa uzupełnienia lub sprostowania decyzji następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Przepis § 4 stosuje się wtedy odpowiednio. Z przepisów tych wynika, że strona postępowania może wystąpić, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, z żądaniem jej uzupełnienia lub sprostowania. W tym samym terminie strona może również wnieść odwołanie. Na tym etapie postępowania oba te środki się wykluczają, gdyż albo wnosi się odwołanie, albo też występuje z żądaniem uzupełnienia. Ustawodawca pozostawił więc wybór drogi dochodzenia swoich racji stronie (tak postanowienie NSA w Warszawie, sygn. akt III SA 674/00, LEX nr 158825). Gdy organ podatkowy "uzupełnia" decyzję czyli wydaje rozstrzygnięcie pozytywne, to następuje to w formie decyzji, od której przysługuje odwołanie na zasadach ogólnych. Rozstrzygnięcie negatywne, a więc o odmowie uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Konieczność wyraźnego wskazanie, że na takie postanowienie przysługuje zażalenie wynika z art. 236 §1 u.o.p., który stanowi, że zażalenie przysługuje wtedy, gdy ustawa tak stanowi. Tak więc oba rozstrzygnięcia są zaskarżalne. W wypadku wydania decyzji o uzupełnieniu decyzji, termin do wniesienia odwołania biegnie dopiero od dnia doręczenia tej decyzji, a więc decyzji o uzupełnieniu, czyli decyzji organu I instancji. W wypadku wydania postanowienia w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji do liczenia terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji stosuje się taką samą zasadę jak przy wydaniu decyzji pozytywnej. Tak więc termin ten biegnie od dnia doręczenia tego postanowienia. Wówczas odwołanie nie wyklucza się z zażaleniem. Termin do wniesienia zażalenia jest tylko krótszy gdyż wynosi 7 dni. Biegnie on również od dnia doręczenia postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji (art. 236§2 pkt 1 u.o.p.). Skarżącemu postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji zostało doręczone w dniu [...].09.2004r. W tym momencie rozpoczął się bieg terminu zarówno do wniesienia zażalenia na to postanowienie jak i do wniesienia odwołania od decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za 2004 r. Skarżący złożył w terminie pierwszy środek prawny. Natomiast drugi środek prawny złożył po terminie. Stąd też wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 228§1 pkt 2 u.o.p. jest zgodne z prawem. Odnośnie natomiast zarzutu dotyczącego naruszenia art. 214 u.o.p., który stanowi, że nie może szkodzić stronie błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania, wskazać należy, że zarzut ten jest niezasadny. Pouczenie co do prawa odwołania w decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości było prawidłowe. Skarżący zdawali sobie sprawę z tego, że utracili to prawo, gdyż wnieśli o uzupełnienie decyzji. Co najwyżej można przyjąć, iż pouczenie o prawie do odwołania powinno być zawarte w postanowieniu o odmowie uzupełnienia decyzji i to niezależnie od pouczenia o prawie do zażalenia. Jednakże brak pouczenia nie może dawać tej stronie specjalnych uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania, czyli np. kreować środek prawny, który na danym etapie postępowania nie jest już dopuszczalny. Strona może natomiast wnieść wówczas wniosek o przywrócenie uchybionego terminu. Na marginesie zauważyć należy, że orzeczenie NSA (wyrok z 27.07.2001 r., sygn. akt III SA 1236/00, ONSA 2002/3/130), na które powołują się skarżący, zawarte w uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO z dnia [...].12.2004 r., dotyczyło innej sytuacji procesowej. W rozpoznawanej tam sprawie nie chodziło bowiem o wniesienie odwołania po uzyskaniu orzeczenia organu I instancji w przedmiocie uzupełnienia decyzji, lecz wniesienia odwołania przed wydaniem orzeczenia co do tego uzupełnienia. Takiej sytuacji dotyczyło zawarte w nim stwierdzenie, że oba te środki wykluczają się w tym sensie, że albo wnosi się odwołanie, albo też występuje z żądaniem uzupełnienia. Jeżeli bowiem strona wystąpi z żądaniem uzupełnienia odwołanie będzie można wnieść, jak to zostało już wyjaśnione, dopiero po doręczeniu orzeczenia organu I instancji w przedmiocie uzupełnienia decyzji uprzednio wydanej (czyli decyzji o uzupełnieniu albo postanowienia o odmowie uzupełnienia). Mając na uwadze wyżej przytoczone okoliczności, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.