I SA/Kr 1385/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas Sędzia: WSA Inga Gołowska Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.) Protokolant: specjalista Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2020 r. sprawy ze skargi T. s.c. [...] w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] października 2019 roku Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za październik i listopad 2014 roku skargę oddala. Zgodnie z informacjami pozyskanymi z Centralnej Ewidencji [...] przeważającym przedmiotem działalności T. s.c. K. G. i D. G. była produkcja wyrobów tartacznych. Na podstawie upoważnienia do kontroli nr [...] wydanego w dniu 23.01.2017r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. B. została przeprowadzona w spółce kontrola w zakresie podatku od towarów i usług za październik 2014r. Następnie na podstawie upoważnienia do kontroli nr [...] z dnia 13.02,2017r. została również przeprowadzona kontrola za listopad 2014r. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że zafakturowane przez stronę skarżącą wewnątrzwspólnotowe dostawy na rzecz czeskiej spółki B. s.r.o. powinny być opodatkowane podstawową stawką podatku VAT w wysokości 23%. W związku z powyższym na podstawie art. 290 § 5 w związku z art. 193 Ordynacji podatkowej organ stwierdził w tym zakresie nierzetelność prowadzonych ewidencji VAT za październik i listopad 2014r. Postanowieniami z dnia 1.08.2017r, nr [...] oraz [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. B. wszczął z urzędu postępowania podatkowe w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za październik i listopad 2014r. W protokole badania ksiąg z dnia 1.08.2018r. stwierdzono, że rejestry sprzedaży VAT kontrolowanej spółki za październik 2014r. są nierzetelne również w części dotyczącej ewidencjonowania wewnątrzwspólnotowych dostaw na rzecz czeskiej spółki L. s.r.o. W konsekwencji decyzjami z dnia 7.11.2018r. nr [...] oraz [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. B. określił skarżącej za październik i listopad 2014r. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w miejsce wykazanej przez podatniczkę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. [...] s.c. K. G. i D. G. złożyła odwołania, zarzucając; 1. naruszenie art. 191 w zw. z art. 122 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez: - stwierdzenie zaistnienia okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy (dokonanie przez podatnika nieudokumentowanych podatkowo dostaw krajowych), która to okoliczność nie znajduje żadnego potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, - błędne ustalenie, iż zebrane w toku postępowania kontrolnego i podatkowego, przedłożone organowi podatkowemu dokumenty w postaci umów sprzedaży, pełnomocnictwa, dokumentów rejestrowych, faktur oraz dokumentacji przewozowej nie obrazują rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, dokumentując zdaniem organu transakcje, które nie zostały dokonane pomiędzy podmiotami widniejącymi na fakturach, a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż dokumentacja powyższa stwierdza nieprawdę, co do miejsca, czasu i podmiotu, któremu dostarczono towar, - błędne ustalenie, iż towar wskazany na fakturach wystawionych przez [...] s.r.o. oraz L. M. s.r.o. nigdy nie trafił do miejsca przeznaczenia wymienionego w dokumentach CMR, - błędne ustalenie, iż w dokumentach przewozowych i fakturach brak jest specyfikacji towaru będącego przedmiotem transakcji, - błędne ustalenie, iż wskazane w dokumentacji podatkowej pojazdy skarżącej, którymi dostarczany był towar do S. dla spółek B. S. s.r.o. i L. M. s.r.o. faktycznie nie mogły w październiku i listopadzie 2014r. dostarczać drewna do S. , - błędne ustalenie, iż wykazana w rejestrach sprzedaży VAT w październiku i listopadzie 2014r. sprzedaż na rzecz spółek B. S. s.r.o. i L. M. s.r.o. nie spełnia warunków wewnatrzwspólnotowej dostawy towarów i nie może mieć do nich zastosowania stawka 0%. 2. naruszenie art. 191 w zw. z art. 194 § 1 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez pominiecie przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego okoliczności wynikającej z pozyskanego dokumentu urzędowego tj. dokumentu SCAC, polegające na złożeniu przez spółkę B. S. deklaracji podatkowej za październik 2014r. oraz wykazaniu transakcji wewnątrzwspólnotowych za ten okres, jak również poprzez przyjęcie, jako udowodnionych okoliczności sprzecznych z ww. treścią dokumentu urzędowego bez przeprowadzenia przeciwdowodu przeciwko temu dokumentowi. 3. naruszenie art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez bezzasadne uznanie, że zapisy zawarte w rejestrze VAT skarżącej za miesiąc październik i listopad 2014r. prowadzone były nierzetelnie i nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego. 4. naruszenie art. 13 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 7 w zw. z art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ustawy z dnia 11.03.2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177 poz.1054 ze zm.) poprzez błędne uznanie, iż skarżąca nie ma prawa do zastosowania stawki 0% do opodatkowania kwestionowanych przez organ transakcji, w szczególności ze względu na brak specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku dostarczanego w ramach wewnątrzwspólnotowych dostaw oraz dokumentu, o którym mowa w art. 42 ust. 4 ww. ustawy, podczas gdy tego typu braki w dokumentacji podatkowej nie przesądzają o braku prawa do zastosowania stawki 0%, przy czym skarżąca w przypadku rzeczonych transakcji wypełniła wszystkie pozostałe warunki pozwalające jej na zastosowanie ww. stawki. 5. naruszenie art. 138 ust. 1 w zw. z art. 131 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28.11.2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE.L. z 2006r. nr 347, str. 1 ze zm.), poprzez odmowę prawa do zastosowania stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów dokonanych w kontrolowanym okresie z zaniechaniem wskazania jednoznacznych podstaw prawnych tej odmowy, co doprowadziło organ do naruszenia właściwych dla systemu opodatkowania wartości dodanej zasady neutralności i proporcjonalności. 6. naruszenie art. 99 ust. 12 w zw. z art. 5 w zw. z art 7 w zw. z art. 146a ustawy o VAT poprzez określenie kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług od transakcji udokumentowanych kwestionowanymi przez organ fakturami według stawki właściwej dla krajowej dostawy towarów, podczas gdy organ w decyzji nie dowiódł w żaden sposób, iż udokumentowane ww. fakturami transakcje w rzeczywistości miały charakter dostaw krajowych. 7. naruszenie art. 207 § 1 i 2 w zw. art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnione wydanie decyzji określającej kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług i wskazanie w tejże decyzji, że skarżąca w okresie objętym postępowaniem kontrolnym zaniżyła wartość podatku należnego. 8. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art 193 § 1 i 6-8 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez zakwestionowanie rzetelności ksiąg handlowych obejmujących ewidencję VAT za listopad 2014r. i nie uznania ich za dowód w sprawie, przy jednoczesnym braku sporządzenia protokołu z badania ksiąg zawierającego dookreślenie, za jaki okres i w jakiej części organ nie uznaje ksiąg za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów a w konsekwencji nieuniemożliwienie podatnikowi wniesienia zastrzeżeń do poczynionych w tym zakresie przez organ podatkowy ustaleń. 9. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 122, 187 § 1, art. 191 i art. 229 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprzeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego, tj. zaniechanie przeprowadzenia przesłuchania członków zarządu spółki P. a.s. na potrzeby ustalenia, czy i ewentualnie, komu był udostępniany plac położony w [...], na który były dokonywane przez podatnika dostawy w okresie października i listopada 2014r. oraz zaniechanie przesłuchania B. K. na potrzeby ustalenia faktu, zakresu i okoliczności współpracy prowadzonej przez podatnika i spółek B. S. s.r.o. i L. M. s.r.o, a nadto ustalenia faktu i zakresu współpracy prowadzonej przez ww. spółki słowackie ze S. K.. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. decyzją nr [...] z dnia 18 października 2019 r. uchylił decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. B. i określił za ww. okresy zobowiązanie podatkowe w mniejszej kwocie. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie należało określić zobowiązanie w podatku od towarów i usług dokonując jego wyliczenia z uwzględnieniem w cenie sprzedaży podatku VAT (metoda w stu). Mianowicie z art. 29a ust. 1 w związku z ust. 6 pkt 1 ustawy o VAT wynika, że podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę, przy czym podstawa opodatkowania nie obejmuje kwoty podatku (należnego od danych czynności). W uzasadnieniu decyzji podkreślono, iż zadeklarowane przez skarżącą, jako WDT na [...] nie mogą być uznane za dostawy wewnątrzwspólnotowe. Organ podatkowy stwierdził, że: - nie nastąpił wywóz towarów z terytorium Polski na terytorium Słowacji, - nie nastąpiło przeniesienie na B. S. s.r.o. oraz L. M. s.r.o. prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, a w konsekwencji, że nie przysługuje skarżącej prawo do zastosowania stawki podatku VAT 0% w stosunku do ww. transakcji z uwagi na fakt, iż nie zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 41 ust. 3 w związku z art. 42 ustawy o podatku od towarów i usług. W szczególności wykazano, iż zarówno B. S. s.r.o. oraz L. M. s.r.o. nie przedłożyły za sporny okres żadnych deklaracji, nie kontaktują się z organem podatkowym, nie składają wyjaśnień, nie posiadają pojazdów, ani nieruchomości, siedziba firmy jest wirtualna, przy tym nie wynajęto od spółki P. a.s. gruntów na składowanie drewna. Podkreślono przy tym, iż łączna ocena dowodów doprowadziła do jednoznacznych wniosków o braku WDT. Zebrany w sprawie materiał dowodowy został przez organ oceniony zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Wbrew twierdzeniom skarżącej nie pominięto w postępowaniu żadnych istotnych okoliczności (skarżąca ich nie wskazuje). To właśnie logika i doświadczenie życiowe wskazały na niemożliwość dostaw drewna, w sytuacji gdy samochody rzekomo transportujące drewno do [...], poruszały się w tym czasie innymi trasami i odnotowywały przejazdy w systemach viaToll oraz e-myto na innych, często odległych trasach. W określonym czasie samochody te miały dostarczać towar do [...], przy czym nie odnotowano wtedy ruchu tych pojazdów w systemach opłat drogowych. Organ stwierdził, że zgromadzone dane z systemu viaTool i e-myto obrazują jedynie część tras, po których poruszały się pojazdy, które rzekomo miały dostarczać drewno do [...] w październiku i listopadzie 2014 roku. Niemniej jednak organ nie poprzestał na tym twierdzeniu i wyjaśnił, że zgromadzony materiał dowodowy niezbicie dowodzi, że pojazdy skarżącej nie mogły w październiku i listopadzie dostarczać drewna do [...] i wskazał, z czego to wynika. W szczególności dokonano dogłębnej analizy w kontekście poszczególnych dni spornego okresu, ilości samochodów w danym dniu, sposobu przemieszczania się, w tym przez granicę, możliwości rozładunkowych placu, informacji z punków poboru opłat, tankowania paliwa, itd., a także zeznań kierowców, którzy pomimo wielokrotności podawanych kursów nie byli w stanie podać szczegółów, co do placu przeładunkowego, stąd ich zeznania uznano za niewiarygodne. Zatem towary, których sprzedaż przez skarżącą na rzecz B. S. s.r.o. oraz L. M. s.r.o. dokumentują sporne faktury, nie zostały wywiezione z terytorium kraju, tym samym transakcje te nie mogą być uznane za dostawy wewnątrzwspólnotowe i w konsekwencji nie mogą być opodatkowane według 0% stawki podatku, o której mówi przepis art. 41 ust. 3 i art. 42 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, niespełnione bowiem zostały przesłanki określone w art. 13 ust. 1 ustawy. Skarżąca nie wykazała też dobrej wiary i należytej staranności w doborze kontrahentów, w szczególności nie upewniła się, że transakcje, w których bierze udział, nie prowadzą do nadużycia, czy oszustwa podatkowego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał na niemożność dokonania przedmiotowych dostaw drewna. Tym samym organ zasadnie określił w zaskarżonych decyzjach skarżącej kwotę zobowiązania podatkowego, niemniej zrobił to w błędnej wysokości, co spowodowało konieczność uchylenia przez organ odwoławczy zaskarżonych decyzji i określania prawidłowych kwot podatku. Błąd miał jedynie charakter rachunkowy i nie podważał żadnych ustaleń faktycznych. Organ odwoławczy odniósł się szczegółowo do zarzutów odwołania, nie uwzględniając ich. Na to rozstrzygnięcie została wniesiona przez [...] s.c. K. G. i D. G. skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której przywołano w całości zarzuty z odwołań, nadto zarzucono naruszenie art. 233 § 1 pkt 2, art. 207 § 1 i 2 w zw. art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnioną odmową wydania decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i umarzającej postępowanie oraz nieuzasadnione wydanie decyzji określającej kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług i wskazanie w tejże decyzji, że skarżąca w okresie objętym postępowaniem kontrolnym zaniżyła wartość podatku należnego. W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości skarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podkreślono, iż w chwili podpisania umowy ze spółką B. S. s.r.o. B. K. przedstawiał się, jako pełnomocnik tejże spółki, co potwierdził wcześniej ustnie A. Y. - nieobecny przy podpisaniu umowy. W dniu podpisania umowy pisemnym pełnomocnictwem nie dysponował, jak również nie dysponował wtedy wypisem z rejestru handlowego. Podatnik zastrzegł konieczność uzupełnienia dokumentów. Powyższe dokumenty A. Y. i B. zobowiązali się dostarczyć niezwłocznie i faktycznie zostały one dostarczone w kolejnych dniach października. Stąd pełnomocnictwo ma datę późniejszą niż umowa. Mając na względzie fakt realizowania umowy przez spółkę B. S. s.r.o. od początku października, nigdy nie było wątpliwości, iż zawarta umowa jest ważna i skuteczna i nigdy nie budziła z którejkolwiek strony zastrzeżeń. Powyższe rozbieżności zostały ostatecznie wyjaśnione poprzez dostarczenie uzupełniającej dokumentacji, która w opinii podatnika nie wymagała korekty. Błędne są wnioski organu podatkowego, który z racji rozbieżności widniejących na wydrukach KP w odniesieniu do wystawcy tych druków (J. Z.) stara się wywodzić o ich nierzetelności. Druki KP, stanowiące pokwitowanie przez podatnika odbiorów gotówki znajdują się w dokumentacji księgowej w siedzibie podatnika z adnotacją, iż zostały wystawione przez J. G.. Faktem jest, iż do akt postępowania zostały przedłożone wydruki z danymi wystawcy J. Z.. Wynika to z tego, iż przy wysyłce druków do organu podatkowego pracownica zamiast dokonać kopii druków KP znajdujących się w dokumentacji księgowej dokonała ponownego wydruku przedmiotowych druków KP zapisanych w systemie księgowym firmy. Na wydrukach KP przesłanych do organu podpis podatnika znajduje się wyłącznie w miejscu "sprawdził" i "zatwierdził", natomiast na załączonych do dokumentacji księgowej wydrukach KP, wystawianych przy każdorazowym odbiorze gotówki podpis podatnika znajduje się w miejscu "kwotę powyższą otrzymałem". Nadto każdy z kierowców potwierdził, iż dostarczał drewno do S. B., określił na jaki plac był ten towar dostarczany, w jaki sposób transport był odbierany przez czeskie spółki. Organ podatkowy w treści uzasadnienia decyzji, posługując się uzyskanymi w toku postępowania podatkowego danymi z viatoil i e-myto wskazuje argumenty, które jego zdaniem zmierzają do uznania, iż podatnik w okresie października i listopada 2014 roku nie dokonywał dostaw drewna do [...]. Zważyć należy jednakże, iż powyższa analiza została dokonana przy założeniu, iż dostawy drewna do [...] musiały być dokonywane po drogach płatnych, a przejazd musiał następować przez przejście graniczne w C. . Przyjęcie powyższych założeń, które absolutnie nie znajdują podstaw w zebranym materiale dowodowym, a wręcz pozostają z nim w sprzeczności, podważa prawidłowość dalszych ustaleń i wniosków organu. Sprzeczność powyższych założeń z materiałem dowodowym wynika chociażby z treści zeznań świadków K. G., J. K. czy A. S., którzy wskazywali, że przy wykonywaniu dostaw wybierali przejazdy drogami niepłatnymi jak też, iż dostawy do [...] wykonywali przez przejście w L. . Fakty powyższe znajdują potwierdzenie w analizie danych z systemów opłat drogowych, które, co sam organ zauważył, obrazują jedynie część tras, po których pojazdy się poruszały (korzystając również z dróg niepłatnych), co uwidaczniają też często występujące bardzo duże odstępy czasu podczas kolejnych logowań pojazdów. W tych okolicznościach przywoływane przez organ wnioski, co do niemożności wykonania przez kierowców transportów na teren S. oparte o opisane wyżej błędne założenia, nie mogą się ostać. Podatnik wskazywał, iż informację o posiadanym przez czeskie spółki tytule prawnym do placu miał wyłącznie od jej przedstawicieli i okoliczności tej nie weryfikował osobiście. Tym niemniej wobec realizacji kolejnych dostaw bez utrudnień nie było podstaw do kwestionowania tych zapewnień. Organ podatkowy weryfikując powyższy fakt posłużył się pisemnym sprawozdaniem sporządzonym przez celników z Biura Kryminalnego [...] w Z. , którzy mieli przesłuchać przedstawiciela zarządu spółki P. a.s. - właściciela placu. Zważyć należy jednakże, iż sposób przeprowadzenia powyższego dowodu uniemożliwił podatnikowi wzięcie w tej czynności bezpośredniego udziału i zadawanie przedstawicielowi pytań. W zasadzie świadek udzielił odpowiedzi na kilka wcześniej przygotowanych pytań, które w żadenej mierze nie doprowadziły do wyjaśnienia wszystkich okoliczności, w tym występowania bezpośrednich relacji spółki z przedstawicielami spółek B. S. s.r.o. i L. M. s.r.o., udostępniania działki P. S. K., którego B. K. wskazuje jako osobę, która pośredniczyła przy zapewnieniu spółkom placu na potrzeby dostaw. Nie można także wykluczyć sytuacji, iż spółka z racji nieformalnego wydzierżawienia placu, ewentualnego nieodprowadzenia od tego podatku, nie będzie zainteresowana ujawnieniem tego faktu organom kontroli skarbowej. Pomimo tych ewidentnych mankamentów związanych z przywołanym wyżej dowodem organ podatkowy niemalże bezkrytycznie uznał za prawdziwe i niebudzące wątpliwości relacje przedstawiciela spółki P. a.s., jednocześnie kwestionując w ten sposób wiarygodność innych dowodów. Nadto podkreślono, iż organ na gruncie przeprowadzonego postępowania dowodowego nie dowiódł, iż zamiast transakcji WDT miała miejsce jakakolwiek transakcja krajowa. Rejestr VAT Podatnika prowadzony był w sposób niewadliwy (tj. zgodny z przepisami prawa) i rzetelny (tj. zgodny z rzeczywistością), wszelkie dokumentowane w nich transakcje miały natomiast charakter rzeczywisty i zostały podatkowo rozliczone w sposób zgodny z przepisami prawa podatkowego. W zakresie należytej staranności i dobrej wiary podkreślono, iż organ podatkowy powinien wykazać, że podatnik przynajmniej mógł przewidywać, że dokonywał transakcji, których celem było uzyskanie korzyści majątkowej. Nie jest zaś przy tym wystarczające samo powołanie się na to, że podatnik nie skorzystał z uprawnienia, jakie daje mu art. 96 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Nawet w przypadku uznania działalności kontrahentów podatnika za fikcyjną, co w ocenie kontrolowanego nie znajduje uzasadnienia, podatnik dopełnił należytej staranności w trakcie Ich weryfikacji, co wyłącza możliwość postawienia mu zarzutu wadliwego podatkowego rozliczenia przedmiotowych faktur. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podtrzymał swoje stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r., poz. 270 - oznaczanej dalej jako "p.p.s.a."), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala. Skarga jest nieuzasadniona. Punktem wyjścia dla tej konstatacji jest stwierdzenie, że postępowanie wyjaśniające, mające na celu ustalenie okoliczności istotnych dla sprawy, organy podatkowe obowiązane są przeprowadzić zgodnie z wymogami przepisów Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 122 o.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W myśl art. 124 o.p. organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Postępowanie podatkowe powinno nadto być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.). Zgodnie z art. 187 § 1 o.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jak wynika z art. 191 o.p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ostatni z przytoczonych przepisów uznaje się za zdefiniowanie w postępowaniu podatkowym tzw. zasady swobodnej oceny dowodów. Kryteria prawidłowej oceny materiału dowodowego nie zostały wprost wskazane w przepisach, jednak w tym zakresie orzecznictwo wskazuje, że aby ocenę dowodów można było uznać za swobodną (a nie dowolną, arbitralną), powinna być ona po pierwsze wszechstronna, a więc uwzględniająca wszystkie zgromadzone w sprawie dowody. Po drugie, ocena ta musi być zgodna z regułami logicznego rozumowania. Po trzecie, wnioski wyciągnięte z powyższej oceny dowodów powinny być zgodne z doświadczeniem życiowym (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3863/14, Lex Omega nr 1957834). Materiał dowodowy jest zupełny, jeśli zebrano i rozpatrzono wszystkie dowody, przeprowadzono wnioski dowodowe, a udowodniony stan faktyczny stanowi pełną, spójną i logiczną całość. Organ, rozpatrując materiał dowodowy, nie może pominąć żadnego istotnego dowodu. Pominięcie dowodu może nasuwać wątpliwości, co do zgodności z rzeczywistością ustalonego stanu faktycznego oraz może wzbudzić wątpliwości, co do trafności oceny innych dowodów. Przyjęta w art. 191 o.p. zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, że organ podatkowy nie jest skrępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Aby w ramach owej swobodnej oceny nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów powinien, m.in. kierować się prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla rozpatrywanej sprawy, wszechstronnością oceny (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 października 2015 r., sygn. akt I FSK 1148/14, Lex Omega nr 1815078). Nie wystarczy wskazać w sposób wybiórczy na określony dowód, ponieważ jego moc i wiarygodność powinna być zbadana i oceniona na podstawie całego zebranego materiału dowodowego przy uwzględnieniu wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu oraz wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych środków dowodowych, mających znaczenie dla sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt I GSK 48/13, Lex Omega nr 1452060). Gwarancją realizacji zasady swobodnej oceny dowodów jest ustawowy wymóg, aby decyzja podatkowa zawierała m. in. uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 210 § 1 pkt 6 o.p.). Stosownie do art. 210 § 4 o.p. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Organ podatkowy ma zatem obowiązek nie tylko ocenić cały materiał dowodowy zgodnie ze wskazaniami wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, ale także musi w wyczerpujący sposób przedstawić swój tok rozumowania w uzasadnieniu decyzji. Dotyczy to w szczególności omówienia, które dowody i z jakich przyczyn uznane zostały przez niego za wiarygodne i wzięte za podstawę ustaleń faktycznych, a którym dowodom i z jakich powodów odmówił on mocy dowodowej. W niniejszej sprawie organy podatkowe zgromadziły obszerny materiał dowodowy, który w wyczerpujący sposób oceniły, omówiły też bardzo dokładnie cały ustalony stan faktyczny oraz dowody, na których te ustalenia zostały oparte. Organy podatkowe ustaliły, że nie doszło do wywozu zakwestionowanych towarów z terytorium [...] na terytorium [...], nie nastąpiło też przeniesienie na B. S. s.r.o. oraz L. M. s.r.o. prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, a w konsekwencji nie przysługuje skarżącej prawo do zastosowania stawki podatku VAT 0% w stosunku do inkryminowanych transakcji. Dokonując ustaleń faktycznych organy podatkowe korzystały z całego spektrum szczegółowo przywołanych w uzasadnieniach decyzji dowodów, tak o charakterze osobowym, jak i z dokumentów, w tym z włączonych do akt materiałów dowodowych zgromadzonych w toku innych postępowań kontrolnych i podatkowych, a także w postępowaniach przygotowawczych. W kontekście powyższego nie może odnieść skutku argumentacja skarżącej ukierunkowana na wykazanie wad prowadzonego postępowania dowodowego oraz nieadekwatności ustalonych jego wyników w relacji do zgromadzonego w sprawie materiału. W pełni uprawnione jest stanowisko organów w przedmiocie zakwestionowania podatnikowi prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących rzekomą wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Skarżąca nie podważyła skutecznie dokonanej przez organy oceny poszczególnych dowodów, a nade wszystko kwestionując ich wymowę nie przedstawiła, mimo odmiennych twierdzeń zawartych w skardze, wniosków dowodowych wskazujących na to, że - wobec ustaleń dokonanych przez organy – kontestowane faktury dokumentowały rzeczywiste transakcje i zdarzenia gospodarcze, oraz że miała miejsce zweryfikowana negatywnie przez organy wewnątrzwspónotowa dostawa towarów. Skarżąca negując ustalenia faktyczne dokonane przez organy podatkowe, poprzez wytknięcie rzekomych naruszeń proceduralnych w toku postępowania podatkowego nie przedstawiła w istocie żadnych konkretnych dowodów, które zmierzałyby do podważenia tych ustaleń. W szczególności cel ten nie mógł być osiągnięty przez forsowanie własnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w oderwaniu od wymowy, kontekstu i wzajemnych relacji dowodów, które legły u podstaw dokonania niewątpliwych, istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń. Zarówno dowody te, jak i ich ocena, a także oparta na nich faktografia zostały nad wyraz obszernie, a nawet wręcz drobiazgowo przedstawione w uzasadnieniach decyzji. Zauważyć należy, że powoływana w skargach zasada wynikająca z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie ma charakteru bezwzględnego, na co zwracano uwagę w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 14 lipca 2005 r., sygn. akt: I FSK 2600/04 niepubl., wyrok NSA z 15 grudnia 2005 r. sygn. akt: I FSK 391/05 niepubl.). Bezwzględne jej stosowanie prowadziłaby do faktycznej niemożności ukończenia jakiegokolwiek postępowania podatkowego z obawy przed pominięciem jakiegoś dowodu, niezależnie od jego wartości dowodowej oraz w związku z wzajemnymi oczekiwaniami stron, co do konieczności przeprowadzenia dowodu przez przeciwnika w sprawie. Mogłoby dojść do sytuacji, w której należałoby prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarczyłby do podjęcia rozstrzygnięcia, a także wówczas, gdy należyta ocena zebranego materiału dowodowego prowadziłaby do nieodmiennej konstatacji, iż innych dowodów poza ujawnionymi nie należy oczekiwać. (wyrok NSA z 27.09.2011r., I FSK 1241/10) W postępowaniu podatkowym nacisk kładzie się na zasadę współdziałania. Jeżeli podatnik kwestionuje jakąś okoliczność faktyczną przyjętą przez organ, to na tymże podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji m.in. poprzez przedstawienie stosownego dowodu (wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2004r., sygn. akt: III SA/Wa 1452/02). Nie można więc nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających, iż faktury dokumentowały rzeczywiste transakcje gospodarcze, jeżeli strategia podatnika opiera się wyłącznie na negowaniu działań podejmowanych przez te organy. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego t.j., gdy wyprowadzone ze zgromadzonych dowodów wnioski naruszają przesłanki swobodnej oceny dowodów. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy podatkowe. Sam fakt, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy podatkowe oceniony odmiennie niż oczekiwała tego strona skarżąca nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego przywołanych w skardze. Na gruncie kontrolowanej sprawy stanowisko skarżącej sprowadzało się do negowania przedstawionej w uzasadnieniach decyzji wymowy i oceny dowodów, a w efekcie ustaleń poczynionych przez organy podatkowe, a to w następstwie – jej zdaniem - niewłaściwej oceny materiału dowodowego i pominięcia korzystnych dla skarżącej dowodów i okoliczności. Konsekwencją tego stanu rzeczy miało być poczynienie ustaleń niezgodnych ze stanem faktycznym, tj. zanegowanie przez organy wewnątrzwspónotowej dostawy towarów. Rozważając powyższe wskazać należy przede wszystkim na brak wiarygodnych dowodów bezpośrednich, z których wynikałoby, że przedmiotowe transakcje i zdarzenia miały rzeczywiście miejsce i zostały zrealizowane, a także na fakt nie przedstawienie przez samego podatnika takich dowodów. Odmienną wymowę mają natomiast dowody przyjęte za podstawę rozstrzygnięć organów. Pozwalają one na poczynienie zgodnych z wyznacznikami swobodnej oceny dowodów ustaleń sprowadzających się do przyjęcia, że zakwestionowane faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i nie potwierdzają wykonania specyfikowanych w nich dostaw wewnątrzwspólnotowych. Poza dowodami wprost i jednoznacznie przemawiającymi za stanowiskiem organów przywołać należy także potwierdzające je, obszernie i szczegółowo opisane w uzasadnieniach decyzji obiektywne, poparte szczegółowo ocenionymi dowodami okoliczności, układające się w logiczny splot zdarzeń. Z tej perspektywy twierdzenia podatnika rażąco abstrahują od kompleksowej wymowy prawidłowo ocenionych przez organy dowodów i wskazanych przez nie okoliczności. W szczególności zaakcentować tu należy niepodważalne okoliczności wskazujące na niemożność przyjęcia u podatnika braku świadomości, co do odliczania podatku z faktur niedokumentujących rzeczywistych transakcji. Organy wskazywały w tym kontekście na niemożliwość dostaw drewna, w sytuacji gdy samochody rzekomo transportujące drewno do [...], poruszały się w tym czasie innymi trasami i odnotowywały przejazdy w systemach viaToll oraz e-myto na innych, często odległych trasach. W określonym czasie samochody te miały dostarczać towar do [...], przy czym nie odnotowano wtedy ruchu tych pojazdów w systemach opłat drogowych. Skarżąca nie wyjaśniła, dlaczego w analogicznym okresie samochody logowały się w innych punktach poboru opłat, pokonując inne trasy. Organ stwierdził, że zgromadzone dane z systemu viaTool i e-myto obrazują jedynie część tras, po których poruszały się pojazdy, które rzekomo miały dostarczać drewno do [...] w październiku i listopadzie 2014 roku. Nie poprzestano na tym twierdzeniu i wyjaśniono, że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że pojazdy skarżącej nie mogły w październiku i listopadzie dostarczać drewna do [...] w szczególności przedstawiono analizę w kontekście poszczególnych dni spornego okresu, ilości samochodów w danym dniu, sposobu przemieszczania się, w tym przez granicę, możliwości rozładunkowych placu, informacji z punków poboru opłat, tankowania paliwa, itd., a także zeznań kierowców, którzy pomimo wielokrotności podawanych kursów nie byli w stanie podać szczegółów, co do placu przeładunkowego, stąd ich zeznania słusznie uznano za niewiarygodne. Zatem uprawniona jest konstatacja, że towary, których sprzedaż przez skarżącą na rzecz B. S. s.r.o. oraz L. M. s.r.o. dokumentują sporne faktury, nie zostały wywiezione z terytorium kraju, tym samym transakcje te nie mogą być uznane za dostawy wewnątrzwspólnotowe i w konsekwencji nie mogą być opodatkowane według 0% stawki podatku, o której mówi przepis art. 41 ust. 3 i art. 42 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Nie zostały bowiem spełnione przesłanki określone w art. 13 ust. 1 ustawy. Skarżąca nie wykazała też dobrej wiary i należytej staranności w doborze kontrahentów, w szczególności nie upewniła się, że transakcje, w których bierze udział, nie prowadzą do nadużycia, czy oszustwa podatkowego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał na niemożność dokonania przedmiotowych dostaw drewna. Tym samym organ zasadnie określił w zaskarżonych decyzjach skarżącej kwotę zobowiązania podatkowego, niemniej zrobił to w błędnej wysokości, co spowodowało konieczność uchylenia przez organ odwoławczy zaskarżonych decyzji i określania prawidłowych kwot podatku. Błąd miał jedynie charakter rachunkowy i nie podważał żadnych ustaleń faktycznych. Nieuprawniony jest zarzut dotyczący arbitralnej oceny zeznań świadków przywołanych w skardze. Podkreślić należy, że organy analizowały materiał dowodowy kompleksowo i akcentując jego koherentność, nie upatrując w osobno ujawnionych aspektach sprawy znaczenia determinującego, lecz podkreślając łączną wymowę ujawnionych faktów; stad zarzut wadliwego zinterpretowania zeznań świadków jest chybiony. Także okoliczność, że część ich zeznań pochodzi z innych postepowań podatkowych nie stanowi uchybienia procesowego w świetle art. 180 i 181 Ordynacji podatkowej. Z uwagi na obszerność materiału i drobiazgowość dokonanej analizy nie wszystkie dowody korzystają tu z przymiotu zupełności, jednak w powiązaniu z pozostałymi tworzą spójną i jednoznaczną całość. Skarżąca twierdzi, że mając na względzie fakt realizowania umowy przez spółkę B. S. s.r.o. od początku października, nigdy nie było wątpliwości, iż zawarta umowa jest ważna i skuteczna i nigdy nie budziła zastrzeżeń. Jej zdaniem wszelkie rozbieżności zostały ostatecznie wyjaśnione poprzez dostarczenie uzupełniającej dokumentacji, która w opinii podatnika nie wymagała korekty. Abstrahując od wykazanych przez organy okoliczności poddających w wątpliwość zawarcie samej umowy, wskazać tu należy dodatkowo na wykazaną nieracjonalność działań skarżącej wskazujących na brak realizacji umowy oraz na brak umocowania do czynności dla S. K.. Organy przekonująco wyjaśniły także, dlaczego wyjaśnienia skarżącej w przedmiocie rozbieżności na wydrukach KP uznały za niewiarygodne. U podstaw ustaleń w przedmiocie statusu placu rozładunkowego w [...] legły informacje i dokumenty pozyskane od słowackiej administracji celno-finansowej w trybie regulowanym w rozdziale 11 działu IV Ordynacji podatkowej istotnie nie przewidującym stosowania wymogów polskiej procedury podatkowej do czynności podejmowanych przez obce władze w celu udzielenia informacji. Stąd odrzucić należy zarzut wadliwości poczynionych w tym trybie ustaleń, zwłaszcza przez pryzmat pozbawienia skarżącej bezpośredniego udziału w czynnościach. Chybiony jest tez zarzut naruszenia art. 191 w zw. z art. 194 § 1 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez pominiecie przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego okoliczności wynikającej z pozyskanego dokumentu urzędowego tj. dokumentu SCAC, polegające na złożeniu przez spółkę B. S. deklaracji podatkowej za październik 2014r. oraz wykazaniu transakcji wewnątrzwspólnotowych za ten okres. Organy wyjaśniły wszak, że w odpowiedzi na zapytanie skierowane do czeskiej administracji podatkowej uzyskano informację, że spółka B. S. nie kontaktuje się z organem podatkowym, nie składa deklaracji VAT i nie odpowiada na wezwania organu podatkowego, czeska administracja nie odnotowała też w swoim systemie deklaracji spółki VAT 7 za objęty kontrolą okres. Powyższe dotyczyło także spółki L. . Nieuprawniony jest zarzut naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnioną odmowę przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, w sytuacji gdy okoliczności mające być przedmiotem wnioskowanych dowodów nie zostały stwierdzone innymi dowodami. Odmawiając przeprowadzenia określonych dowodów, czy też odmawiając im wiarygodności organ prawidłowo motywował w tym zakresie swe stanowisko, czy to w formalnym postanowieniu, czy w uzasadnieniu decyzji. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd, iż w świetle art. 180 § 1 i art. 181 Ordynacji podatkowej nie istnieje prawny nakaz, aby w toku postępowania podatkowego koniecznym było powtórzenie przesłuchania świadka, który zeznawał w innym postępowaniu. W postepowaniu podatkowym nie obowiązuje zasada bezpośredniości. W konsekwencji korzystanie z tak uzyskanych zeznań samo w sobie nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym, ani też nie może naruszać jakichkolwiek innych przepisów Ordynacji podatkowej. Dowodem w sprawie jest bowiem wszystko co nie jest sprzeczne z prawem, a może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i co wynika z prymatu zasady prawdy materialnej wobec zasady bezpośredniości. W ocenie sądu twierdzenia i wnioski skarżącej pozostają w oczywistej opozycji do przeprowadzonych w sprawie dowodów, których wymowa jest jednoznaczna. Organy podatkowe wykazały, że skarżąca nie dopełniła warunków do zastosowania stawki VAT"0", tym niemniej nie twierdziły, że dostaw drewna nie było w ogóle, stąd zastosowanie stawki podstawowej 23 %. Nie może również zasługiwać na uwzględnienie zarzut, że organ naruszył art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że zapisy zawarte w rejestrze VAT podatnika za miesiące październik i listopad 2014r. prowadzone były nierzetelnie i nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego; organ podatkowy stwierdzając nierzetelność i wadliwość prowadzonej dokumentacji, określił za jaki okres i w jakiej części nie uznał jej za dowód tego, co wynika z zawartych w niej zapisów. W takim przypadku organ podatkowy mógł określić wysokość zobowiązania podatkowego w innej wysokości niż wynikającej z ksiąg podatkowych. W toku prowadzonych postępowań organy podatkowe na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego stwierdziły, że skarżący ujął w swoich rejestrach faktury dokumentujące czynności, które faktycznie nie miały miejsca, zatem rejestry te prawidłowo organy uznały w tym zakresie za nierzetelne, gdyż zawarte w nich zapisy nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Reasumując: z akt kontrolowanej sprawy wynika jednoznacznie, że materiał dowodowy został zebrany przez organy podatkowe w sposób rzetelny i skrupulatny. Był on przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia. Organy wyczerpały wszelkie możliwości dowodowe, a spójna, logiczna i kompleksowa ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe rozpatrzyły nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale i poddały analizie całość zebranego materiału dowodowego, akcentując jego kompleksową wymowę i wzajemną koherentność. Wobec powyższego zarzuty skarżącej, dotyczące naruszenia przywołanych wyżej przepisów postępowania są nieuzasadnione. Wedle skarżącej doszło także do naruszenie art. 13 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 7 w zw. z art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ustawy z dnia 11.03.2004r. o podatku od towarów i usług poprzez błędne uznanie, iż skarżąca nie ma prawa do zastosowania stawki 0% do opodatkowania kwestionowanych przez organ transakcji, w szczególności ze względu na brak specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku dostarczanego w ramach wewnątrzwspólnotowych dostaw oraz dokumentu, o którym mowa w art. 42 ust. 4 ww. ustawy, podczas gdy tego typu braki w dokumentacji podatkowej nie przesądzają o braku prawa do zastosowania stawki 0%, przy czym skarżąca w przypadku rzeczonych transakcji wypełniła wszystkie pozostałe warunki pozwalające jej na zastosowanie ww. stawki. Dojść miało także do naruszenie art. 138 ust. 1 w zw. z art. 131 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28.11.2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE.L. z 2006r. nr 347, str. 1 ze zm.), poprzez odmowę prawa do zastosowania stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów dokonanych w kontrolowanym okresie z zaniechaniem wskazania jednoznacznych podstaw prawnych tej odmowy, co doprowadziło organ do naruszenia właściwych dla systemu opodatkowania wartości dodanej zasady neutralności i proporcjonalności, a także do naruszenie art. 99 ust. 12 w zw. z art. 5 w zw. z art 7 w zw. z art. 146a ustawy o VAT poprzez określenie kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług od transakcji udokumentowanych kwestionowanymi przez organ fakturami według stawki właściwej dla krajowej dostawy towarów, podczas gdy organ w decyzji nie dowiódł w żaden sposób, iż udokumentowane ww. fakturami transakcje w rzeczywistości miały charakter dostaw krajowych. W konsekwencji poczynienia przez organy niewadliwych ustaleń faktycznych nie doszło do naruszenia powołanych przepisów prawa materialnego, w tym art. 138 ust. 1 w związku z art. 131 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 z późn. zm.), poprzez odmowę skarżącemu prawa do zastosowania stawki 0% dla dostaw wewnątrzwspólnotowych. Skarżąca nie wykazała dobrej wiary i należytej staranności w doborze kontrahentów, w szczególności nie upewniła się, że transakcje, w których bierze udział, nie prowadzą do nadużycia, czy oszustwa podatkowego. Słusznie akcentuje organ, że w podejmowanych działaniach gospodarczych konieczne jest nie tylko sprawdzenie, czy nabywca spełnia warunki formalne istotne dla wewnątrzwspólnotowej dostawy, ale także ustalenie jego wiarygodności oraz upewnienie się, że towar dotarł do nabywcy do miejsca docelowego. Trafnie także zauważa, że przedłożone przez skarżącą wydruki VIES pochodzą dopiero z 2018r., a w chwili prowadzenia postepowania odwoławczego spółki B. i L. M. posiadały nieważny numer VAT UE dla transakcji wewnątrzwspólnotowych. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0 %, pod warunkiem, że: podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów oraz przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Stosownie do art. 42 ust. 3 ustawy dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju: dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi), oraz specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku. Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju (art. 13 ust. 1 ustawy). Przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 ustawy). Samo dysponowanie dokumentami, wymienionymi w powołanych przepisach nie jest wystarczające dla wykazania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów a w konsekwencji samo w sobie nie uprawnia do zastosowania preferencyjnej 0% stawki podatku. Istotna jest również tzw. poprawność materialna dokumentów: muszą one odzwierciedlać zdarzenia, które miały faktycznie miejsce w rzeczywistości, a zatem dokonanie wewnątrzwspólnotowej dostawy, tj. wywiezienie towarów z terytorium kraju i przeniesienie prawa do dysponowania nimi jak właściciel na inny podmiot. Z ustaleń poczynionych w sprawie wyraźnie wynika, że o ile strona skarżąca dysponowała zarówno fakturami VAT, jak i dokumentami, potwierdzającymi odbiór towaru w miejscu przeznaczenia, to nie zostały spełnione materialne przesłanki uznania spornych transakcji za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Ze stanu faktycznego, ustalonego przez organy podatkowe wynika, że nie dochodziło do przeniesienia prawa do dysponowania tym towarem jak właściciel na zagranicznego kontrahenta, firma ta nie nabyła własności towarów objętych fakturami, ponieważ w rzeczywistości nie prowadziła realnej działalności gospodarczej, a jedynie wykonywały czynności w fikcyjnym obrocie towarami. Dowody załączone do faktur sprzedaży nie odpowiadały faktycznej drodze przewozu sprzedanych towarów. W konsekwencji odrzucić należy także zarzut naruszenia art. 99 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług, skoro ujawnione w kontrolowanej sprawie nieprawidłowości obligowały organ do jego zastosowania. Zważywszy na zaprezentowane wywody sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione i skargę oddalił w oparciu o art.151 ustawy o p.p.s.a. Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonych decyzji. (art. 134 p.p.s.a.)