I SA/Kr 1392/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 28 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 października 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania postanawia: oddalić wniosek o uzupełnienie wyroku z dnia 23 czerwca 2009 r. Wyrokiem z dnia 23 czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł o uchyleniu postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 października 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania i zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 50 zł. Na kwotę tę składał się wpis sądowy od skargi, który strona zwolniona w połowie od kosztów sądowych uiściła w dniu [...] sierpnia 2008 r. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu [...] lipca 2009 r. W piśmie wniesionym do tut. Sądu w dniu [...] lipca 2009 r. skarżący wniósł o uzupełnienie wskazanego wyroku o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według załączonego wykazu. Wykazem zostały objęte koszty doręczeń wniosków w toku postępowania sądowego i kosztów dojazdu strony do tut. Sądu autobusem, w łącznej kwocie 56,20 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli Sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek taki - stosownie do § 2 art. 157 cytowanej ustawy - sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Z przedstawionej regulacji prawnej wynika, że uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów postępowania może nastąpić poprzez zgłoszenie wniosku przez stronę, pod warunkiem, że orzeczenie o tych kosztach nie znalazło się w wyroku. Jednak w przypadku gdy Sąd zamieści w wyroku dodatkowe orzeczenie odnośnie zwrotu kosztów postępowania, to weryfikacja tego orzeczenia będzie możliwa wyłącznie w drodze zażalenia, jeżeli strona nie składa skargi kasacyjnej (art. 194 § 1 pkt 9 i art. 227 § 1 p.p.s.a.), a nie w drodze wniosku o uzupełnienie wyroku (wniosek a contrario z przepisu § 1 art. 157 p.p.s.a.) (tak NSA w postanowieniu z dnia 9 września 2009 r., sygn. akt I FZ 336/05, niepubl.). Jeśli więc w rozpatrywanej sprawie orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania zostało zawarte w wyroku z dnia 23 czerwca 2009 r. (pkt III wyroku), to brak było podstaw prawnych do rozpatrywania wniosku o uzupełnienie tegoż wyroku w omawianym zakresie (wniosek a contrario z przepisu § 1 art. 157 p.p.s.a.). Nie jest bowiem dopuszczalny wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli wyrok ten zawiera rozstrzygnięcie dotyczące kosztów postępowania. Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania następuje bowiem tylko w tych wypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania. Jeżeli natomiast sąd orzekł o nich w jakimś zakresie, np. zasądził koszty postępowania, lecz w mniejszym rozmiarze niż żądała strona, przysługuje jej na to postanowienie zażalenie, które nie przysługiwałoby, jeżeli sąd w ogóle nie wypowiedziałby się w orzeczeniu o kosztach postępowania. W konsekwencji należy uznać wniosek skarżącego za niedopuszczalny, a skoro tak to podlega on oddaleniu. Jedynie na marginesie zauważyć należy, że żądanie skarżącego jest całkowicie bezpodstawne, a to z uwagi na treść art. 205 § 1 p.p.s.a., który za niezbędne koszty postępowania prowadzonego przez stronę osobiście albo w jej imieniu przez pełnomocnika, nietrudniącego się zawodowo udzielaniem pomocy prawnej uznano poniesione koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie, przy czym dwie ostatnie pozycje nie mogą przekraczać łącznie wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego, wynikającego z odrębnych przepisów. Należy przy tym podnieść, że z przepisów odrębnych, których stosowanie w tej materii nakazuje § 3 komentowanego artykułu wynika, że odszkodowanie za utracony zarobek, a także zwrot kosztów podróży przysługuje stronie wówczas, gdy jej stawiennictwo w sądzie wynika z wezwania sądu (art. 2 i 3 w zw. z art. 13 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym, Dz. U. Nr 49, poz. 445 ze zm.). Taką sytuację w postępowaniu sądowoadministracyjnym przewiduje zaś jedynie art. 91 § 3 p.p.s.a. Tymczasem w toku niniejszego postępowania skarżący nie był wzywany w tym trybie do Sądu, a był jedynie zawiadamiany o kolejnych terminach posiedzeń – nie istniał zatem obowiązek stawiennictwa. Stąd też bezzasadne jest domaganie się przez niego kosztów dojazdu do Sądu i utraconych zarobków. Koszty zaś przesyłek o jakich wspomina skarżący nie mieszczą się w ogóle w katalogu z art. 205 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, na zasadzie art. 157 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.