I SA/Kr 14/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków P. K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawach ze skarg P.K. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 listopada 2009 roku, nr od [...]do [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2003 - 2005 postanawia : - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji - W skargach na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 listopada 2009 r. skarżący zawarł jednocześnie wnioski o wstrzymanie ich wykonania, uzasadniając to, odnośnie decyzji dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2003 i 2004 r., faktem, że ich "wykonanie przed rozpoznaniem skargi wyrządziłoby stronie znaczną szkodę oraz spowodowałoby wystąpienie trudnych do przewidzenia skutków. Nadto zdaniem skarżącego wykładnia przepisów prawa cywilnego dokonana przez Izbę Skarbową jest błędna". Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. nie zawiera uzasadnienia. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. -dalej "p.p.s.a."), "po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu (...), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy". Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Z powyższego wynika, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady wykonalności ostatecznych rozstrzygnięć, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie jej wykonania jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszych sprawach skarżący nie wskazał okoliczności spełniających powyższe przesłanki. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 rok w ogóle nie zawiera uzasadnienia. W pozostałych sprawach skarżący poprzestał jedynie na powtórzeniu zapisu ustawy odnośnie przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji, co więcej jedną z przesłanek powołał w odmiennym niż ustawowe brzmieniu. Przesłankę spowodowania przez wykonanie decyzji trudnych do odwrócenia skutków skarżący zamienił na przesłankę trudnych do przewidzenia skutków. Jest to przesłanka nieznana p.p.s.a. i jako taka nie może być podstawą do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z w/w uwag wynika, że obowiązkiem skarżącego jest uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powinien on wskazać konkretny stan faktyczny oraz potencjalne niebezpieczeństwo jakie niesie za sobą wykonanie zaskarżonej decyzji, tak aby przekonać Sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W sytuacji, gdy skarżący jedynie przywołuje przesłanki ustawowe, bez uzasadnienia, bądź poprzestaje na stwierdzeniu, że wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, to nie można uznać, iż wskazał on okoliczności, które pozwalałyby Sądowi na dokonanie oceny spełnienia w/w przesłanek. Podkreślić także należy, że Sąd nie jest zobligowany do poszukiwania okoliczności uzasadniających uwzględnienie wniosku. Zaznaczyć także należy, że zarzuty merytoryczne podnoszone przez skarżącego, dotyczące błędnej wykładni przepisów prawa nie mogą być podstawą do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż w tym zakresie Sąd bada jedynie czy zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Kwestia prawidłowości dokonanej przez organy podatkowe wykładni przepisów prawa będzie przez Sąd badana dopiero w ramach merytorycznej kontroli zaskarżonych decyzji, tj. przy rozpoznawaniu skarg. Mając na uwadze powyższe, ze względu na fakt, że skarżący nie wykazał istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji, orzeczono jak w sentencji na podstawie wyżej powołanych przepisów.