I SA/Kr 1400/03

Dnia 14 października 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka Sędziowie: WSA Ewa Michna (spr) WSA Anna Znamiec Protokolant: Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2005r sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 lipca 2003r Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2000 rok -skargę oddala- I SA/Kr 1400/03 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] czerwca 2003r. Prezydent Miasta T. ustalił A. M. wymiar podatku od nieruchomości za 2000r. w kwocie 1 353,80zł. - nieruchomości usytuowanej w T., przy ul. T. 74. W rozstrzygnięciu, ustalając osobę zobowiązaną do deklarowania i zapłaty podatku od nieruchomości, organ podatkowy oparł się na zgromadzonym materiale dowodowym, a to fakturze VAT z dnia [...] października 1997r oraz umowie sprzedaży zawartej w zwykłej formie pisemnej z dnia [...] października 1997r. pomiędzy "S." w T.jako sprzedającym, a A. M. jako kupującym. Oba dokumenty dotyczyły sprzedaży pawilonu handlowego, murowanego, trwale z gruntem związanego. Dodatkowo, jak ustalił organ podatkowy I instancji, A.j M. zawarł dnia [...] sierpnia 1998r. umowę użytkowania w zwykłej formie pisemnej z Gminą Miasta T. (jako właścicielem), której przedmiotem było oddanie odpłatne w użytkowanie na okres 3 lat tj. od 15 sierpnia 1998r. do 15 sierpnia 2001 r. działki, zabudowanej pawilonem handlowym, jak podano w umowie, "będącym własnością M. A." . Kwestionując prawidłowość rozstrzygnięcia organu podatkowego I instancji, A.M. w wniesionym dnia [...] czerwca 2003r. odwołaniu, zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne przyjęcie, że jest podatnikiem podatku od nieruchomości, czym naruszono, jego zdaniem, przepisy art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dodatkowo we wniesionym odwołaniu A.M. zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez powołanie powyższych przepisów w podstawie prawnej wydania decyzji, co nie odpowiadało, jego zdaniem stanowi faktycznemu. W uzasadnieniu odwołania A. M. wskazał przede wszystkim, że nie jest właścicielem pawilonu handlowego z uwagi na niezachowanie wymogu formy aktu notarialnego umowy sprzedaży, a co za tym idzie - nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2003r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, powołując się na okoliczność, że skoro A. M. jest właścicielem pawilonu na podstawie faktury VAT z dnia 31 października 1997r. to jest zobowiązany do regulowania zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości. W złożonej skardze z dnia[...] lipca 2003r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie A. M. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia organu II instancji i zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania ponownie zarzucając, że w rozumieniu cywilnoprawnym nie jest właścicielem pawilonu handlowego, który jest budynkiem trwale z gruntem związanym. W uzasadnieniu skargi powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2001 r. (sygn. FPK4/00), w której Sąd stwierdził, że posiadacz lokalu nie wyodrębnionego prawnie, a będącego częścią nieruchomości, stanowiącej własność jednostki samorządu terytorialnego, nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie powołując się na fakt bycia właścicielem budynku- pawilonu handlowego przez A.M.nabytego na podstawie faktury VAT i wzniesionego na działce będącej przedmiotem zawartej umowy użytkowania z Gminą Miasta T., a co za tym idzie powstania obowiązku podatkowego na zasadzie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Oczywistym jest, że sprzedaż lokalu - pawilonu handlowego trwale z gruntem związanego, na podstawie umowy sporządzonej w zwykłej formie pisemnej i faktury VAT, nie wywołała skutków prawnych w postaci przeniesienia własności nieruchomości. Zgodnie z art. 73 §1 k.c. w zw. z art. 158 k.c. brak formy aktu notarialnego zawartej umowy sprzedaży skutkował nieważnością postanowień umownych dotyczących przeniesienia własności. Ponadto, co należy zaznaczyć, sprzedawca tj. "S." również nie był właścicielem sprzedawanego pawilonu, a to z uwagi na brak praw właścicielskich do gruntu, na którym pawilon był wzniesiony. "S." nie mógł zatem przenieść na A. M. więcej praw niż sam posiadał. W konsekwencji, A. M.na podstawie zawartej umowy z "S." co najwyżej mógł rościć sobie prawa do nakładów na wzniesiony pawilon. Niemniej jednak, należy zauważyć, że A. M. zawarł z Gminą Miasta T.jako właścicielem gruntu, będącym jednocześnie właścicielem budynku - pawilonu handlowego na zasadzie superflcies solo cedit, umowę "użytkowania". Umowa ta, zawarta co prawda w zwykłej formie pisemnej, regulowała korzystanie z budynku i gruntu, na którym budynek był wzniesiony. W rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9 poz. 32 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym w 2000r. posiadacz nieruchomości stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego, którego posiadanie wynikało z umowy zawartej z właścicielem lub innego tytułu prawnego jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Taka sytuacja zaistniała w przypadku A. M. jako posiadacza budynku trwale z gruntem związanego, dysponującego gruntem na podstawie umowy zawartej z jednostką samorządu terytorialnego. Dysponowanie bowiem budynkiem na podstawie umowy przenoszącej własność nakładów oraz dysponowanie gruntem na podstawie umowy zawartej z jednostką samorządu terytorialnego powoduje powstanie obowiązku podatkowego posiadacza budynku z tytułu podatku od nieruchomości. Natomiast powołana przez skarżącego uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2001 r. (sygn. FPK4/00) dotyczy innego stanu faktycznego i nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Rozpoznając sprawę oparto się na art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zmianami) stanowiącym, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami). W oparciu więc o art. 151 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.