I SA/Kr 1412/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 listopada 2009 r. skargi "G." Sp. z o.o. w G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów reprezentowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 czerwca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia: odrzucić skargę Zaskarżona interpretacja indywidualna Ministra Finansów z dnia 15 czerwca 2009 r. została doręczona wnioskodawcy w dniu 16 czerwca 2009 r. Skarżąca spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Odpowiedź na wezwanie upoważniony Dyrektor Izby Skarbowej udzielił pismem z dnia 22 lipca 2009 r., które zostało skutecznie doręczone skarżącej spółce 27 lipca 2009 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi za pośrednictwem upoważnionego przez Ministra Finansów Dyrektora Izby Skarbowej upłynął wraz z dniem 26 sierpnia 2009 r. Skarga na w/w interpretację prawa podatkowego została nadana w polskim urzędzie pocztowym w dniu 27 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. - skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wniesienie skargi w terminie stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi. W niniejszej sprawie termin do złożenia skargi upłynął wraz z dniem 26 sierpnia 2009 r., tymczasem skarga została nadana w polskim urzędzie pocztowym w dniu 27 sierpnia 2009 r., a zatem po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. W związku z powyższym, z uwagi na przekroczenie terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a., na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.