I SA/Kr 1436/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego K. G. o sprostowanie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2014 r., I SA/Kr 1436/14 w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 czerwca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: oddalić wniosek. Skarżący we wniosku o sprostowanie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2014 r. I SA/Kr 1436/14 domagał się wpisania, że J. G. – spadkodawczyni nieruchomości objętej decyzji administracyjną była jego babką a nie jak to podał Sąd – jego matką. Na poparcie tych okoliczności skarżący przedłożył odpisy skrócone aktów urodzenia – swój oraz jego ojca. Zdaniem skarżącego gdyby Sąd prawidłowo zidentyfikował jego tożsamość, to przyjąłby, że podatnikiem podatku rolnego jest posiadacz samoistny a nie właściciel. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 oraz art. 159 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. 2012, poz.270 ze zm.) - w skrócie "p.p.s.a.", Sąd może zarówno z urzędu jak i na wniosek prostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości podgląd, że prostować można również uzasadnienie wyroku. Aby można było jednakże dokonać sprostowania wyroku (uzasadnienia wyroku) wymienione w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości wyraża się ona w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (postanowienie NSA z 23 października 2013 r. II OSK 990/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotem sprostowania może być zatem, np. błędne oznaczenie imion i nazwisk stron postępowania, nieprawidłowe opisanie zaskarżonego aktu lub czynności (poprzez podanie złej sygnatury aktu lub daty) oraz inne błędy polegające np. na mylnej pisowni wyrazu lub jego nieprawidłowym użyciu. W uzasadnieniu wyroku z dnia 18 grudnia 2015 r. nie wystąpiły niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, które mogą być sprostowane w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a. Dlatego też wniosek skarżącego o sprostowanie nie może być uwzględniony. Podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące nieprawidłowego oznaczenia właścicielki nieruchomości – wpisanie matki skarżącego zamiast jego babki - nie mogą być postrzegane jako oczywista omyłka gdyż, jak już wskazano, warunkiem dopuszczalności sprostowania wyroku jest by nieprawidłowości miały charakter oczywisty, tj. niebudzący wątpliwości. W orzecznictwie podkreśla się, że w żadnym razie sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia, a żądanie skarżącego stanowiłoby właśnie ingerencję w rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy. Instytucja sprostowania nie służy zatem zmianie podejmowanych przez sąd rozstrzygnięć, a właściwym do tego celu środkiem jest skarga kasacyjna, o której skarżący został pouczony wraz z doręczonym odpisem wyroku i jego uzasadnieniem. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a., Sąd oddalił wniosek o sprostowanie.