I SA/Kr 1451/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku R.P. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 1451/13 w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 5 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnatrzwspólnotowego samochodu osobowego. postanawia : odmówić uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 1451/13 Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 5 lipca 2013 r. nr [...] wydaną w wyniku złożonego odwołania , utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego określającą Z.P. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnatrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Porsche Cayenne o numerze [...] w wysokości 23.408,00 złotych. Pismem z dnia 9 sierpnia 2013 r R.P.złożył skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej. Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 1451/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzje oraz poprzedzająca ją decyzje organu pierwszej instancji jednocześnie zasądzając na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 2 400 zł. Pismem z dnia 7 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o uzupełnienie ww. wyroku poprzez orzeczenie zwrotu kosztów postępowania sądowego na rzecz pełnomocnika ustanowionego z urzędu . W ocenie pełnomocnika w przypadku uwzględnienia skargi skarżącego reprezentowanego przez pełnomocnika z urzędu, do zwrotu kosztów postępowania zobowiązany pozostaje (zgodnie z zasadą ogólną wynikającą z ustawy) organ, który wydał zaskarżony akt, niemniej jednak wypłata następuje zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu, na rzecz pełnomocnika, nie zaś reprezentowanej przezeń strony - ta bowiem korzysta z prawa pomocy, którego podstawą jest właśnie brak możliwości poniesienia wydatków związanych z wynagrodzeniem profesjonalnego pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis art. 209 p.p.s.a. stanowi, że o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę. W myśl art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zgodnie natomiast z art. 210 § 1 p.p.s.a., strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów postępowania, jeśli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego niewątpliwie spełnił ustawowe wymagania do ubiegania się o zasądzenie kosztów postępowania składając na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 r. stosowny wniosek . Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględniając ten wniosek w wyroku z dnia 11 grudnia 2013 r. zasądził od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 2 400 zł. W niniejszej sprawie skarżący był zwolniony z ponoszenia kosztów sądowych a zatem , przyznane koszty dotyczyły nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu. Abstrahując od prawidłowości tego postanowienia , nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem pełnomocnika , że wyrok z dnia 11 grudnia 2013r. nie zawierał stosownego rozstrzygnięcia w tym zakresie. Na marginesie zauważyć należy , że uzupełnienie wyroku o orzeczenie zwrotu kosztów postępowania sądowego na rzecz pełnomocnika skarżącego, powodowałoby podwójne orzeczenie kosztów postępowania . Zaznaczyć natomiast należy , że pełnomocnikowi negującemu prawidłowość takie rozstrzygnięcia przysługuje prawo do złożenia zażalenia na postanowienie objęte pkt 3 ww. wyroku , z czego zresztą pełnomocnik skorzystał . W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że wydany przez Sąd w dniu 11 grudnia 2013 r. wyrok jest zupełny, zawiera wszystkie wymagane prawem rozstrzygnięcia i nie może zostać uzupełniony o orzeczenie o kosztach postępowania. Z uwagi na powyższe, Sąd działając na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 209 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.