I SA/Kr 1458/14

|Sygn. akt I SA/Kr 1458/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 grudnia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Protokolant: Ewelina Knapczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 r., sprawy ze skarg Z.G., na decyzje Dyrektora Izby Celnej, z dnia 10 lipca 2014 r. Nr [...],[...],[...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, - skargi oddala - Decyzjami z dnia 19 listopada 2010r., nr[...],[...],[...],[...], Naczelnik Urzędu Celnego orzekł, iż Z.G. odpowiedzialny jest za zaległości podatkowe E. w likwidacji, z tytułu podatku akcyzowego za październik, listopad i grudzień 2005r. Przedmiotowe decyzje stały się ostateczne, co potwierdził organ postanowieniem z 15 lipca 2011 r., pozostawiając odwołanie od w/w. decyzji bez rozpatrzenia. Pismami z 14 marca 2014 r. Z. G. wniósł o stwierdzenie nieważności w/w. decyzji. W ich treści skarżący podnosił, iż decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisów art. 107, art. 108, art. 116 w zw. z art. 187 § 1 § i 3 i art. 191 Ordynacji podatkowej, a tym samym art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 w/w. ustawy. Skarżący wskazał, iż część zobowiązań podatkowych przeniesionych na skarżącego powstała już w trakcie pobytu skarżącego w areszcie, a w okresie od 9.02.2007r. do dnia ustania bytu prawnego spółki osobą uprawnioną do jej reprezentowania był likwidator, w związku z tym należałoby zbadać, czy pomimo tej okoliczności miał skarżący rzeczywisty wpływ na wykonywanie przez spółkę obowiązków publicznoprawnych, a nadto czy po opuszczeniu aresztu śledczego istniały podstawy, aby wystąpił z wnioskiem o ogłoszenie upadłości spółki. Nadto w ocenie skarżącego bilans spółki w likwidacji nie wskazywał na konieczność zgłoszenia wniosku o upadłość. Dyrektor Izby Celnej w Krakowie decyzjami z 17 kwietnia 2014r. nr[...],[...],[...],[...], odmówił stwierdzenia nieważności wskazanych decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z 19 listopada 2010r. Z. G. złożył od powyższych rozstrzygnięć odwołania, zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania podatkowego, a to: a) art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie w sposób wszechstronny wszystkich okoliczności sprawy, zarówno w zakresie ustalenia stanu faktycznego, jak i jego oceny oraz subsumcji, b) art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie ustawowego obowiązku zgromadzenia oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co doprowadziło w efekcie do naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, c) art. 210 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, poprzez przedstawienie przez organ I instancji lakonicznego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia bez odniesienia szczegółowego do twierdzeń i zarzutów, 2. przepisów prawa materialnego podatkowego, a to: a) art. 247 § 1 pkt 3, w zw. z art. 116 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez ich błędne, nieuzasadnione zastosowanie w sytuacji, gdy zachodzą przyczyny wyłączające przeniesienie na skarżącego odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki, oraz b) art. 247 § 1 pkt 3, w zw. z art. 107 i art. 108 Ordynacji podatkowej, poprzez ich błędne, a także nieuzasadnione zastosowanie, mimo naruszenia przepisów postępowania podatkowego oraz prawa materialnego, w szczególności obrazę art. 107 i art. 108 Ordynacji podatkowej i samo rozstrzygnięcie, będące wynikiem błędnej wykładni tych przepisów, sprzecznej z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego - opartej na nieuzasadnionym przekonaniu, że skarżący winien odpowiadać za zaległości spółki mimo, że nie znajduje to uzasadnienia w zebranym w sprawie materiale dowodowym i wnioskach z jego oceny. Skarżący wniósł także o przeprowadzenie - na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej - dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów w sprawie, na okoliczność pozbawienia skarżącego prawa do obrony w postępowaniu prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Celnego, na skutek wadliwego doręczenia korespondencji, w szczególności o włączenie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu prowadzonym przez Naczelnika i przesłuchanie skarżącego oraz jego siostry na okoliczność wadliwego doręczenia korespondencji przez Naczelnika, a także na okoliczność braku możliwości wykonywania przez skarżącego funkcji członka zarządu przez czas pobytu skarżącego w areszcie i braku podstaw do ogłoszenia upadłości spółki przez cały czas, kiedy skarżący wykonywał obowiązki związane z pełnieniem funkcji prezesa zarządu. Decyzjami z dnia 10 lipca 2014r. nr nr[...],[...],[...],[...],, Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji przedstawiając jednocześnie szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Warunkiem koniecznym do uznania naruszenia prawa za rażące jest oczywisty charakter tego naruszenia. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu tzn. istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. Nie można zatem uznać, że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji, gdy nie jest wyjaśnione, czy w ogóle miało miejsce naruszenie prawa. Podstawą stwierdzenia nieważności decyzji może być rażące naruszenie każdego przepisu prawa, w tym również procesowego. Jednakże wada wskazująca na nieważność decyzji musi tkwić w samej decyzji, a to znaczy, iż z reguły jest następstwem rażącego naruszenia prawa materialnego. Nie będzie zatem uzasadniać stwierdzenia nieważności decyzji naruszenie przepisów postępowania, nawet o charakterze rażącym, jeżeli sama treść decyzji odpowiada prawu. W analizowanej sprawie nie doszło, wbrew twierdzeniom strony, do naruszenia przepisów postępowania tj. m.in. art. 123 Ordynacji podatkowej poprzez pozbawienie strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania, zawiadomienia o przysługujących stronie prawach, na mocy art. 200 Ordynacji podatkowej oraz decyzji Naczelnika Urzędu Celnego dokonano na podstawie przepisu art. 150 Ordynacji podatkowej. Do naruszenia prawa materialnego dochodzi natomiast wówczas, gdy organ jest zobligowany do dokonania pewnych ustaleń, a nie dokonuje ich, poprzestając na bezrefleksyjnej subsumcji stanu faktycznego. W takiej sytuacji mamy do czynienia z naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego jak i procesowego, co w analizowanej sprawie nie miało miejsca. Organ dokonał niezbędnych ustaleń uzasadniających zastosowanie przepisu art. 116 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Dla orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu organ podatkowy jest zobowiązany wykazać okoliczność pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie, w którym upływał termin płatności zobowiązania podatkowego. Okoliczność ta została udowodniona przez Naczelnika Urzędu Celnego na podstawie dokumentu urzędowego, stanowiącego odpis z rejestru przedsiębiorców, przesłanego przez Wydział XI Gospodarczy KRS Sądu Rejonowego dla Krakowa -Śródmieścia, który jako członka zarządu spółki w okresie od czerwca do grudnia 2005r. wskazuje skarżącego . Odnośnie twierdzenia skarżącego, iż zachodzą przesłanki wyłączające przeniesienie na niego odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki, o których mowa w art. 116 § 1 i § 2, to w niniejszym postępowaniu organ nie może oceniać prawidłowości ustalonego stanu faktycznego, który był podstawą do wydania decyzji orzekającej o odpowiedzialności podatkowej. Nie istnieją też bezsporne i oczywiste sprzeczności pomiędzy treścią decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, a przepisem art. 116 Ordynacji podatkowej. Stwierdzenie, że bilans spółki za 2005 r. został sporządzony już po aresztowaniu strony oraz, że nie wskazywał na konieczność zgłoszenia upadłości stanowi zarzut dotyczący ustaleń Naczelnika Urzędu Celnego dokonanych w toku postępowania w zakresie przeniesienia odpowiedzialności i nie może być badany w toku postępowania o stwierdzenie nieważności. Zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym, które zostały przeniesione na skarżącego, dotyczą okresu od czerwca do grudnia 2005 r. a więc powstały, przed osadzeniem go w areszcie śledczym (od 10 marca 2006r. do 5 lutego 2007r.). Przed tym okresem upłynął również termin ich płatności. Strona nie wskazała również powodu, dla którego między dniem 5 a 9 lutego 2007r.(termin, od którego w imieniu spółki działał likwidator) nie mogła podjąć skutecznie odpowiednich czynności mających na celu zapobieżenie zastosowania w sprawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie organu fakt przebywania w areszcie nie pozbawia całkowicie członka zarządu możliwości dokonywania jakichkolwiek czynności w celu dopełnienia ustawowych warunków związanych z pełnioną funkcją. K.p.k. zarówno w art. 245 § 1 dotyczącym zatrzymanego, jak i w art. 261 § 1 i 3 dotyczącym osoby tymczasowo aresztowanej reguluje możliwość nawiązania w dostępnej formie kontaktu z adwokatem i innymi osobami. Z żadnej normy prawnej nie wynika zakaz korespondencji z organami administracji publicznej. Wręcz odwrotnie, kwestia ta została uregulowana w k.k.w. (art. 217b § 1) oraz w regulaminie organizacyjno-porządkowym wykonywania tymczasowego aresztowania. Ograniczenia w utrzymywaniu kontaktów dotyczą wyłącznie możliwości widzeń z członkami rodziny i najbliższymi w wyniku zastosowania wobec osób zatrzymanych, tymczasowo aresztowanych, czy skazanych kar dyscyplinarnych. Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej poprzez przedstawienie przez organ I instancji lakonicznego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia bez szczegółowego odniesienia się do zarzutów i twierdzeń skarżącego. Dyrektor Izby Celnej podał, że szczegółowo przeprowadzona analiza zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, uzasadniających ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, zamieszczona w decyzji z 17 kwietnia 2014 r. dobitnie temu zarzutowi zaprzecza. Ponadto twierdzenia skarżącego, istotne dla podejmowanych rozstrzygnięć w postępowaniu zwykłym nie wpływają na ocenę przesłanek istotnych dla ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji. Twierdzenia te, w analizowanej sprawie dotyczą zarzutów do postępowania prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Celnego, które nie wchodzą w zakres badania przeprowadzanego w postępowaniu w w/w. trybie nadzwyczajnym, a nadto nie uzasadniają wzruszenia decyzji ostatecznej w tym trybie. Z powyższymi decyzjami nie zgodził się Z G, wnosząc skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i zarzucając naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego: - art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez niewyjaśnienie w sposób wszechstronny wszystkich okoliczności sprawy, zarówno w zakresie ustalenia stanu faktycznego, jak i jego oceny oraz subsumcji, - art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie ustawowego obowiązku zgromadzenia oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co doprowadziło do naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, która nie dopuszcza dowolności takiej oceny i wybiórczego traktowania dowodów, - art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej przez nieodniesienie się do zarzutu lakonicznego przedstawienia przez organ l instancji uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia bez odniesienia się szczegółowo do twierdzeń i zarzutów skarżącego, - art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 116 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez ich błędne, nieuzasadnione zastosowanie w sytuacji, gdy zachodzą przesłanki wyłączające przeniesienie na skarżącego odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki, a skutki materialne rozstrzygnięcia są tak ogromne, że nie dadzą się pogodzić z obowiązującym porządkiem prawnym, oraz - art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 107 i art. 108 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne i nieuzasadnione zastosowanie, mimo tego, że organ I instancji nie dostrzegł naruszenia przez Naczelnika Urzędu Celnego przepisów postępowania oraz podatkowego prawa materialnego, w szczególności obrazę art. 107 i art. 108, w trakcie postępowania zakończonego wydaniem decyzji przenoszącej na skarżącego odpowiedzialność podatkową i samo rozstrzygnięcie, będące wynikiem błędnej wykładni tych przepisów, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego - opartej na nieuzasadnionym przekonaniu, że skarżący winien odpowiadać za zaległości spółki mimo, że nie znajduje to uzasadnienia w zebranym w sprawie materiale dowodowym i wnioskach z jego oceny. W uzasadnieniu zarzutów skarżący podtrzymał dotychczasowe twierdzenia w zakresie oceny, że samo formalne bycie członkiem zarządu spółki nie oznacza spełnienia przesłanki warunkującej odpowiedzialność za jej zobowiązania podatkowe, gdyż nie może być skierowana wobec takiej osoby, która ani faktycznie nie pełniła obowiązków członka zarządu spółki, ani też nie miała możliwości ich pełnienia. Podkreślił, że kwestionowane decyzje z dnia 19 listopada 2010r., nr nr[...],[...],[...],[...], Naczelnika Urzędu Celnego orzekające, iż Z G.odpowiedzialny jest za zaległości podatkowe E. w likwidacji, nie zostały prawidłowo doręczone skarżącemu, nie został on także powiadomiony w sposób prawidłowy o wszczęciu postępowania jak i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a następnie bezpodstawnie nie został uwzględniony jego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Celnej podtrzymał w całości dotychczas zajmowane w sprawie stanowisko i wniósł o oddalenie skarg. Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny połączył sprawy wynikające z zaskarżonych decyzji o sygn. I SA/Kr 1458/14 do I SA/Kr 1460/14 celem ich łącznego rozpoznania, a także rozstrzygnięcia pod sygn. I SA/Kr 1458/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Zarzuty podniesione w skargach są niezasadne, stąd skargi podlegają oddaleniu. Wbrew stanowisku skarżącego organy prawidłowo uznały, iż kontrolowane przez nie decyzje o odpowiedzialności podatkowej Z. G. za zobowiązania spółki, której był prezesem, nie są dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa (art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej). Przede wszystkim wskazać należy, iż postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie rozstrzyga ponownie co do istoty pierwotnej sprawy tj. w tym przypadku o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki za jej zobowiązania w oparciu o art. 116 Ordynacji podatkowej, lecz ma na celu ustalić jedynie, czy rozstrzygnięcie podjęte w postępowaniu zwykłym nie naruszyło rażąco prawa. Organ prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie może rozpatrywać sprawy co do istoty, gdyż nie może powtarzać tego samego postępowania, kreując jego kolejną instancję. Stwierdzenie nieważności decyzji ma jedynie umożliwić wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznych dotkniętych najpoważniejszymi wadami. Rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy między rozstrzygnięciem podjętym w decyzji przez organ podatkowy, a zastosowaniem przepisu prawa występuje wyraźna i oczywista sprzeczność. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny. Rażące naruszenie prawa stanowi zatem kwalifikowaną formę naruszenia prawa. Utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem prawa nie jest słuszne. Naruszenie musi mieć charakter oczywisty, wynikający z niewątpliwego stanu prawnego i nie chodzi o błędy interpretacyjne prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób niedwuznaczny. W orzecznictwie ugruntował się pogląd, iż w przypadku wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa strona powinna wykazać, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i że charakter tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (tak wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2001 r., III SA 907/00). Z rażącym naruszeniem prawa mamy czynienia w momencie, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu wskazuje na wzajemną sprzeczność, a orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym, co należy podkreślić, wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości (tak wyrok NSA z dnia 13 lipca 2001r., III SA 1110/00). O ile podstawą stwierdzenia nieważne decyzji może być rażące naruszenie każdego przepisu prawa, w tym również procesowego, to wada wskazująca na nieważność decyzji musi tkwić w samej decyzji, a to znaczy, iż z reguły jest następstwem rażącego naruszenia prawa materialnego. Nie będzie zatem uzasadniać stwierdzenia nieważności decyzji naruszenie przepisów postępowania, nawet o charakter rażącym, jeżeli sama treść decyzji odpowiada prawu (por. np. wyroki NSA z 12 października 2001 r., III SA 1472/00 oraz z dnia 7 sierpnia 2001 r., III SA 1285/00). Tym samym obok naruszenia przepisów prawa materialnego, wyjątkowo za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. Zatem w kontekście art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej skarżony organ prawidłowo, w ocenie sądu, ocenił, iż skoro w pierwotnym postępowaniu podatkowym, w którym przypisano skarżącemu odpowiedzialność jako prezesa zarządu spółki za jej zobowiązania badano i wykazano wystąpienie przesłanek pozytywnych do przeniesienia nań odpowiedzialności podatkowej za zaległości spółki, a to istnienie zaległości podatkowej, której egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna, doręczenie spółce decyzji określającej zobowiązanie podatkowe i pełnienie przez skarżącego obowiązków członka zarządu w terminie płatności przedmiotowego zobowiązania, to podnoszenie obecnie dodatkowych okoliczności odnoszących się do faktycznej niemożliwości pełnienia funkcji prezesa zarządu, czy argumentów zmierzających do wykazania, że nie było podstaw do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości ze względu na dobrą kondycję finansową spółki, zmierza de facto do ponownego badania podstaw przypisania skarżącemu odpowiedzialności w oparciu o art. 116 Ordynacji podatkowej. Argumentacja podatnika zawarta zarówno we wniosku o stwierdzenie nieważności, jak i dalszych pismach procesowych, w tym w skargach do sądu, kłóci się z celami ustawodawcy wprowadzającego przepis art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Powyżej opisane zarzuty dotyczące niemożliwości pełnienia funkcji prezesa, czy oceny kondycji spółki na poszczególnych etapach jej działalności, także przez pryzmat zaciągania i spłaty dalszych kredytów, winien skarżący artykułować w zwykłym postępowaniu. Na etapie postępowania o stwierdzenie nieważności nie ma natomiast podstaw, aby organowi wydającemu decyzję o przypisaniu skarżącemu odpowiedzialności zarzucać rażące naruszenie prawa, albowiem - jak logicznie wywodzi Dyrektor Izby Skarbowej, pełnienie funkcji członka zarządu jest funkcją dobrowolną, wymagającą zgody osoby powołanej na to stanowisko, a osoba ta może zrezygnować w każdym czasie ze swojej funkcji. Wobec tego za niewadliwą można uznać ocenę, że skoro w okresie kiedy upływał termin płatności przedmiotowego zobowiązania skarżący pełnił obowiązki prezesa zarządu i nie przebywał w areszcie, to musiał, względnie powinien mieć wiedzę o przedmiotowych zobowiązaniach. Powyższe rozciąga się również na okres pobytu w areszcie, zaś samo wynikające z tego faktu utrudnienia w pełnieniu funkcji nie oznaczają niemożności przypisania odpowiedzialności, a to już choćby tylko z braku rezygnacji. Poza tym po opuszczeniu aresztu miał skarżący możliwość wywiązania się z obowiązku złożenia wniosku o upadłość, czego nie uczynił. Ocena powyższa nie oznacza zatem rażącego naruszenia prawa, lecz jest oczywiście uprawniona w ramach swobodnej oceny dowodów. Niezasadne są także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, gdyż jak wyżej zaznaczono, postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie rozstrzyga ponownie istoty pierwotnej sprawy, lecz ustala jedynie, czy rozstrzygnięcie podjęte w postępowaniu zwykłym nie naruszyło rażąco prawa, stąd organy podatkowego są obowiązane do zgromadzenia dowodów tylko w takim zakresie. Skarżone organy dokonały niewadliwej i wystarczającej oceny okoliczności pobytu skarżącego w areszcie, w kontekście przypisania mu odpowiedzialności za zobowiązania spółki, a także analizy czy okoliczność ta wpływa na możność przyjęcia wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Wobec tego nie było po stronie tych organów obowiązku przeprowadzania dodatkowych dowodów, czy to z zeznań skarżącego czy świadków, ponieważ wyprowadzone już wcześniej ze zgromadzonych dowodów ustalenia były w tej materii wystarczające. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie ma miejsca na weryfikowanie ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe w postępowaniu podatkowym zwykłym, lecz ma miejsce jedynie badanie podstaw nieważności. W związku z tym za bezzasadny należy uznać zarzut lakoniczności uzasadnień, czy braku odniesienia się do zarzutów, skoro organy ustaliły i przedstawiły istotę sprawy, a także rozstrzygnęły węzłowe kwestie prawne. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące wadliwych doręczeń korespondencji przed organem, który wydał decyzje o przypisaniu skarżącemu odpowiedzialności za zobowiązania spółki, a to nie tyle ze względu na ich lakoniczność a w konsekwencji nieweryfikowalność, ale zważywszy na to, iż dotyczą materii związanej z niezapewnieniem stronie bez jej winy prawa do udziału w postępowaniu, co stanowi podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania (art. 240 § 1 pkt 4 kpa), a nie do stwierdzenia nieważności decyzji. Ponadto kwestie prawidłowego doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego mogły być kwestionowane w trybie zaskarżenia postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a nie w obecnym tym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze sąd, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., oddalił skargi.