I SA/Kr 1465/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia E. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2010 r., odrzucające skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 grudnia 2009 r. w sprawie ze skargi E. D. na decyzje Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 1 września 2008 r. nr [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za lata 2006 i 2007 postanawia odrzucić zażalenie. Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2009 r. WSA w Krakowie oddalił skargi E. D. na decyzje Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 1 września 2008 r. o nr [...] oraz [...], w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za lata 2006 i 2007. Odpis w/w wyroku wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej (w tym o obowiązku sporządzenia jej przez pełnomocnika – adwokata lub radcę prawnego) doręczony został skarżącemu w dniu 18 stycznia 2010 r. W trakcie biegu terminu do złożenia skargi kasacyjnej E. D. skierował do tut. Sądu pismo, wysłane dnia 25 stycznia 2010 r., które zawierało, po wstępnej analizie, elementy zarówno wniosku o sprostowanie, gdyż skarżący powołał się w nim na różnego rodzaju błędy językowe zawarte jego zdaniem w uzasadnieniu wyroku, elementy wniosku o wykładnię uzasadnienia wyroku, jak też i pewne elementy skargi kasacyjnej (zarzuty o charakterze merytorycznym) – k: 139 akt sądowych. Skarżącego wezwano pismem z dnia 22 lutego 2010 r. o sprecyzowanie, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, czy pismo z dnia 25 stycznia 2010 r. należy potraktować jako jeden z w/w wniosków czy też jako skargę kasacyjną, gdyż ani sprostowanie ani wykładnia uzasadnienia wyroku nie mogą polemizować z zarzutami merytorycznymi, które zostały w nim podniesione. Wyjaśniono, iż sprecyzowanie to jest konieczne, aby nadać pismu (wnioskowi, skardze kasacyjnej) dalszy bieg – k: 144 akt sądowych. Odpowiedź na powyższe wezwanie nie wpłynęła do tut. Sądu. Natomiast w tym samym czasie skarżący E. D. skierował do tut. Sądu pismo, wysłane w dniu 15 lutego 2010 r., w którym zwrócił się z wnioskiem do Naczelnego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem tut. Sądu, o uchylenie wyroku z dnia 7 grudnia 2009 r. zapadłego w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 1465/08. W uzasadnieniu pisma podniósł wobec uzasadnienia do w/w wyroku zarzuty podobnej treści jak w piśmie z dnia 25 stycznia b.r., tj. liczne błędy językowe, niewłaściwą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, próbę narzucenia pewnych obowiązków bez podania podstawy prawnej – k: 142 akt sądowych. Tut. Sąd, pomimo braku odpowiedzi w kwestii wyjaśnienia charakteru pisma skarżącego z dnia 25 stycznia 2010 r., uznał za stosowne potraktować pismo skarżącego z dnia 15 lutego 2010 r. jako skargę kasacyjną. Pismo to zaadresowano bowiem zostało do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem WSA w Krakowie, zawierało wniosek o uchylenie w całości wyroku tut. Sąd zapadłego w przedmiotowej sprawie, jak również pewne, choć bliżej niesprecyzowane zarzuty o charakterze merytorycznym. Skarga kasacyjna E. D. została odrzucona, postanowieniem WSA w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2010 r., jako niedopuszczalna – nie została bowiem sporządzona przez adwokata ani radcę prawnego (k: 150-152 akt sądowych). W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił skarżącemu, jakie wymogi winno spełniać każde pismo w postępowaniu sądowym, a jakie szczególne wymogi stawiane są wobec skargi kasacyjnej, zarówno pod kątem formalnym jak i merytorycznym. Skarga kasacyjna musiała zostać odrzucona, gdyż nie została sporządzona przez adwokata albo radcę prawnego (doradcę podatkowego, rzecznika patentowego) – wbrew wyraźnemu przepisowi art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270, ze zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Nie stwierdzono też, aby zachodziły wyjątki, o których mowa w art. 175 §§ 2 i 3 cyt. ustawy. Postanowienie to, wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia zażalenia, zostało doręczone skarżącemu w dniu 21 maja 2010 r. Pismem nadanym w dniu 28 maja 2010 r. E. D. złożył wniosek do Naczelnego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem tut. Sądu, "o uchylenie w całości postanowienia WSA w Krakowie z dn. 28 kwietnia 2010 r. odrzucającego skargę kasacyjną (...)". Uzasadnieniu w/w postanowienia zarzucono, iż "nie powołano w nim dowodów na domysły dotyczące autorstwa, treści i formy złożonych pism". Podniesiono, iż "Sąd nie wiem, kto jest autorem pism ani jakie są jego kwalifikacje (...)". Zdaniem skarżącego nie było żadnego pouczenia o "obowiązku przedstawienia dowodów dotyczących kwalifikacji autora pism i takie dowody nie są znane sądowi wojewódzkiemu". Zatem badanie pisma skarżącego pod kątem wymogów stawianych skardze kasacyjnej nie zostało przeprowadzone w oparciu o zgromadzone dowody, co wymaga, w ocenie skarżącego, ponownego rozpatrzenia tej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zażalenie na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej nie zostało sporządzone przez adwokata ani radcę prawnego, wbrew wyraźnemu brzmieniu art. 194 § 4 p.p.s.a., i jako takie podlega odrzuceniu. Zgodnie z brzmieniem art. 194 § 1 pkt 7 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej. Zgodnie natomiast z § 4 w/w artykułu zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Ponadto wskazać należy, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej (art. 197 § 2 p.p.s.a.), a zatem zażalenie na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej podlega wstępnemu badaniu przez sąd I instancji, który w przypadkach określonych w ustawie jest władny odrzucić takie zażalenie, np. jako niedopuszczalne (art. 178 p.p.s.a.). Pismo skarżącego E. D. z dnia 28 maja 2010 r. zostało potraktowane jako zażalenie, co wynika zarówno z jego treści, jak również ze sformułowania, iż stanowi ono wniosek o uchylenie postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. Zostało ono podpisane przez E. D., jak również zapewne przez niego sporządzone, na co wskazuje charakter odręcznego pisma oraz wcześniejszych pism wnoszonych przez skarżącego. Tut. Sąd stwierdza z urzędu, na co znajdują się dowody w aktach sprawy, iż zarówno do odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem jak i do odpisu postanowienia odrzucającego skargę kasacyjną załączono stosowne pouczenia, w tym dotyczące obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej oraz zażalenia na jej odrzucenie przez profesjonalnego pełnomocnika oraz o możliwości złożenia wniosku o prawo pomocy w tym zakresie – dowód: k: 137-138 oraz k: 156 akt sądowych (wraz ze zwrotką). Z tego ostatniego uprawnienia skarżący nie skorzystał. Tut. Sąd pragnie pouczyć skarżącego, iż to na nim ciąży obowiązek wykazania, iż skarga kasacyjna /zażalenie spełnia wymogi określone w art. 175 p.p.s.a. Sąd nie ma obowiązku przeprowadzać jakiegokolwiek postępowania dowodowego w tym zakresie, wbrew sugestiom zawartym w zażaleniu. Zatem to skarżący musi wykazać, iż dane pismo zostało sporządzone przez adwokata bądź radcę prawnego, ewentualnie, iż on sam spełnia wymogi określone w art. 175 p.p.s.a. Stwierdza się, iż w przedmiotowej sprawie nie wykazano tego, ani nawet nie podjęto takiej próby. Zgodnie z brzmieniem art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Niedopuszczalną jest m.in. taka skarga kasacyjna, która nie została sporządzona przez jedną z osób wymienionych w art. 175 p.p.s.a. Brak tego rodzaju, wobec prawidłowego pouczenia skarżącego w tym zakresie, nie podlega sanowaniu. Na zasadzie odesłania z art. 194 § 4 oraz art. 197 § 2 p.p.s.a. dotyczy to również zażalenia na odrzucenie skargi kasacyjnej. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji, działając na zasadzie art. 178 w zw. z art. 194 § 4 oraz art. 197 § 2 p.p.s.a.