I SA/Kr 1465/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 24 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia E. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 czerwca 2010 r., odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2010 r., odrzucające skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 grudnia 2009 r. w sprawie ze skargi E. D. na decyzje Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 1 września 2008 r. nr [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za lata 2006 i 2007 postanawia odrzucić zażalenie. Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2009 r. WSA w Krakowie oddalił skargi E. D. na decyzje Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 1 września 2008 r. o nr [...] oraz [...], w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za lata 2006 i 2007. Odpis w/w wyroku wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej (w tym o obowiązku sporządzenia jej przez pełnomocnika – adwokata lub radcę prawnego) doręczony został skarżącemu w dniu 18 stycznia 2010 r. W trakcie biegu terminu do złożenia skargi kasacyjnej E. D. skierował do tut. Sądu pismo, wysłane dnia 25 stycznia 2010 r., które zawierało, po wstępnej analizie, elementy zarówno wniosku o sprostowanie, gdyż skarżący powołał się w nim na różnego rodzaju błędy językowe zawarte jego zdaniem w uzasadnieniu wyroku, elementy wniosku o wykładnię uzasadnienia wyroku, jak też i pewne elementy skargi kasacyjnej (zarzuty o charakterze merytorycznym) – k: 139 akt sądowych. Skarżącego wezwano pismem z dnia 22 lutego 2010 r. o sprecyzowanie, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, czy pismo z dnia 25 stycznia 2010 r. należy potraktować jako jeden z w/w wniosków czy też jako skargę kasacyjną, gdyż ani sprostowanie ani wykładnia uzasadnienia wyroku nie mogą sprowadzać się do polemiki z argumentacją merytoryczną w tym uzasadnieniu zawartą. Wyjaśniono ponadto, iż sprecyzowanie to jest konieczne, aby nadać pismu (wnioskowi, skardze kasacyjnej) dalszy bieg – k: 144 akt sądowych. Odpowiedź na powyższe wezwanie nie wpłynęła do tut. Sądu. Natomiast w tym samym czasie skarżący E. D. skierował do tut. Sądu pismo, wysłane w dniu 15 lutego 2010 r., w którym zwrócił się z wnioskiem do Naczelnego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem tut. Sądu, o uchylenie wyroku z dnia 7 grudnia 2009 r. zapadłego w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 1465/08. W uzasadnieniu pisma podniósł wobec uzasadnienia do w/w wyroku zarzuty podobnej treści jak w piśmie z dnia 25 stycznia b.r., tj. liczne błędy językowe, niewłaściwą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, próbę narzucenia pewnych obowiązków bez podania podstawy prawnej – k: 142 akt sądowych. Tut. Sąd, pomimo braku odpowiedzi w kwestii wyjaśnienia charakteru pisma skarżącego z dnia 25 stycznia 2010 r., uznał za stosowne potraktować pismo skarżącego z dnia 15 lutego 2010 r. jako skargę kasacyjną. Pismo to zaadresowane bowiem zostało do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem WSA w Krakowie, zawierało wniosek o uchylenie w całości wyroku tut. Sąd zapadłego w przedmiotowej sprawie, jak również pewne, choć bliżej niesprecyzowane zarzuty o charakterze merytorycznym. Skarga kasacyjna E. D. została odrzucona postanowieniem WSA w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2010 r. jako niedopuszczalna – nie została bowiem sporządzona przez adwokata ani radcę prawnego (k: 150-152 akt sądowych). W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił skarżącemu, jakie wymogi winno spełniać każde pismo w postępowaniu sądowym, a jakie szczególne wymogi stawiane są wobec skargi kasacyjnej, zarówno pod kątem formalnym jak i merytorycznym. Skarga kasacyjna musiała zostać odrzucona, gdyż nie została sporządzona przez adwokata albo radcę prawnego (doradcę podatkowego, rzecznika patentowego) – wbrew wyraźnemu przepisowi art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270, ze zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Nie stwierdzono też, aby zachodziły wyjątki, o których mowa w art. 175 §§ 2 i 3 cyt. ustawy. Postanowienie to, wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia zażalenia, zostało doręczone skarżącemu w dniu 21 maja 2010 r. Pismem nadanym w dniu 28 maja 2010 r. E. D. złożył wniosek do Naczelnego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem tut. Sądu, "o uchylenie w całości postanowienia WSA w Krakowie z dn. 28 kwietnia 2010 r. odrzucającego skargę kasacyjną (...)". Uzasadnieniu w/w postanowienia zarzucono, iż "nie powołano w nim dowodów na domysły dotyczące autorstwa, treści i formy złożonych pism". Podniesiono także, iż "Sąd nie wie, kto jest autorem pism ani jakie są jego kwalifikacje (...)". Zdaniem skarżącego nie było żadnego pouczenia o "obowiązku przedstawienia dowodów dotyczących kwalifikacji autora pism i takie dowody nie są znane sądowi wojewódzkiemu". Zatem badanie pisma skarżącego pod kątem wymogów stawianych skardze kasacyjnej nie zostało przeprowadzone w oparciu o zgromadzone dowody, co wymaga, w ocenie skarżącego, ponownego rozpatrzenia tej sprawy. Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2010 r. WSA w Krakowie odrzucił zażalenie, gdyż tak potraktowano w/w pismo skarżącego z dnia 28 maja 2010 r., na postanowienie tut. Sądu w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wskazano m.in., że zażalenie to nie zostało sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika, wbrew wyraźnemu brzmieniu art. 194 § 4 p.p.s.a. Stosując zatem odpowiednio do tegoż zażalenia przepisy o skardze kasacyjnej, zgodnie z dyspozycją art. 194 § 2 p.p.s.a., dokonano wstępnego badania przedmiotowego zażalenie i odrzucono je, jako niedopuszczalne na podstawie art. 178 cyt. ustawy. Pouczono także skarżącego, iż to na nim ciąży obowiązek wykazania, iż skarga kasacyjna, względnie zażalenie, spełnia wymogi określone art. 175 p.p.s.a, a sąd nie ma obowiązku przeprowadzać w tym zakresie postępowania dowodowego (k: 163-167 akt sądowych). Postanowienie to, wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zostało doręczone skarżącemu w dniu 13 lipca 2010 r. (dowód w aktach sprawy). W dniu 20 lipca 2010 r. E. D. skierował do tut. Sądu pismo, które należało potraktować jako zażalenie na w/w postanowienie z dnia 22 czerwca 2010 r. Podobnie jak w swoich wcześniejszych pismach, skarżący zarzucił powyższemu postanowieniu brak logicznych wywodów oraz rażące błędy językowe. Krytycznie odniósł się ponadto do obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej (zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną) przez profesjonalnego pełnomocnika, stwierdzając, iż szkoda na to zarówno czasu jak i pieniędzy. Na koniec skarżący skrytykował system unijnych dopłat do rolnictwa. Merytorycznych argumentów wobec postanowienia z dnia 22 czerwca 2010 r. nie podniesiono. Ponieważ pismo skarżącego zostało przesłane w formie kserokopii, pismem z dnia 26 lipca 2010 r. wezwano E. D. do podpisania zażalenia oraz do nadesłania 1 egzemplarza odpisu zażalenia poświadczonego za zgodność z oryginałem bądź też osobiście podpisanego, zgodnie z wymogami stawianymi pismom procesowym przez art. 47 p.p.s.a. Wskazano 7-dniowy termin na od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w sposób zastępczy: pierwsze awizo w dniu 29 lipca 2010 r., powtórne awizo w dniu 5 sierpnia 2010 r., doręczenie zastępcze w dniu 16 sierpnia 2010 r. (13 sierpnia – sobota). Pomimo upływu wyznaczonego terminu braków formalnych nie uzupełniono. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zażalenie skarżącego podlega odrzuceniu z powodu nieuzupełnienia w wyznaczonym do tego terminie braków formalnych. Pismo skarżącego, nadane w dniu 20 lipca 2010 r., stanowi niewątpliwie zażalenie na postanowienie tut. Sądu z dnia 22 czerwca 2010 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną. Skarżący wyraził to wprost, a ponadto wskazuje na to treść przedmiotowego pisma. Jednakże pisma procesowe co do zasady należy wnosić w oryginale w formie pisemnej, a minimum wymaganej formy stanowi własnoręczny podpis osoby wnoszącej pismo, jej pełnomocnika bądź przedstawiciela ustawowego (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Podpis musi być własnoręczny, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4. Odtworzony mechanicznie na piśmie wzór podpisu nie czyni zadość wymogowi przewidzianemu w art. 46 § 1 pkt 4, podobnie jak i kserokopia (w tym przypadku całe pismo, wraz z podpisem, stanowiło kserokopię). Podpisem strony jest podpis w rozumieniu art. 78 k.c. Skarżący został również wezwany do nadesłania odpisu zażalenia poświadczonego za zgodność z oryginałem bądź osobiście podpisanego. Zgodnie bowiem z art. 47 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych (§ 1). Odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (§ 2). Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Braki formalne to braki, o których mowa w w/w przepisach art. 46-47 powołanej ustawy. Skarżący E. D. nie uzupełnił przede wszystkim braków formalnych zażalenia, o których mowa powyżej, pomimo iż otrzymał w tym przedmiocie wezwanie wraz ze stosownym pouczeniem, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie to zostało doręczone w trybie art. 73 p.p.s.a. (doręczenie zastępcze), co skutkuje przyjęciem fikcji prawnej doręczenia – jest zatem tak samo skuteczne jak np. doręczenie skarżącemu osobiście. Ostatni dzień terminu, o którym mowa w art. 73 § 1 cyt. ustawy przypadał na sobotę, 13 sierpnia 2010 r., zatem doręczenie zastępcze miało miejsce w dniu 16 sierpnia 2010 r. (dzień roboczy, poniedziałek), zgodnie z zasadą obliczania terminów, o której mowa w art. 83 § 2 p.p.s.a. Termin do uzupełnienia braków formalnych zażalenia upłynął zatem, bezskutecznie, w dniu 23 sierpnia 2010 r. Ponieważ do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej (art. 197 § 2 p.p.s.a.), to przedmiotowe zażalenie należało odrzucić na zasadzie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 oraz w zw. z art. 49 § 1 cyt. ustawy.