I SA/Kr 1465/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Zakładu "P" Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r. postanawia: 1. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 1465/11 w ten sposób, że w rubrum wyroku w miejsce błędnie określonego numeru zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej "[...]" wpisać numer "[...]"; 2. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 1465/11 poprzez zastąpienie w pierwszym zdaniu pierwszego akapitu uzasadnienia błędnie określonego numeru zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej "[...]" prawidłowym numerem "[...]". W dniu 10 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydał wyrok, sygn. akt I SA/Kr 1465/11, w którego rubrum błędnie oznaczono numer zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. Identyczny błąd wkradł się do uzasadnienia przedmiotowego wyroku. Z całości akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja nosi numer "[...]", a nie "[...]", w związku z czym zaistniała konieczność sprostowania powyższej oczywistej omyłki. Mając to na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie sprostował z urzędu oczywistą omyłkę zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), który stanowi, że sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, a może to uczynić na posiedzeniu niejawnym. Powyższe uregulowanie odnosi się również do uzasadnienia wyroku (tak: T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 487).