I SA/Kr 1479/07

Dnia 19 lutego 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2001r postanawia : oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji M. W., działając przez swojego pełnomocnika, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2001 rok. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, motywując to tym, że konieczność jednorazowej zapłaty tak dużej kwoty stanowić będzie bardzo poważne obciążenie budżetu skarżącego, a sytuacja finansowa jego mocodawców nie pozwala na uiszczenie kwoty podatku bez narażenia na utratę koniecznych środków utrzymania dla siebie i rodziny. W efekcie konsekwencje decyzji Dyrektora Izby Skarbowej dotkną nie tylko jego mocodawców, ale także i osoby trzecie. Wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie, bowiem z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr l53 poz. l270) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu – postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004. W przedmiotowej sprawie podniesione przez pełnomocnika skarżącej okoliczności do takich konsekwencji nie prowadzą, a rodzaj obowiązku nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy przecież odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Z powyższych względów wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest bezprzedmiotowe.