I SA/Kr 1503/10

Sygn. akt I SA/Kr 1503/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 marca 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk, Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2011 r., sprawy ze skarg T. B., na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 15 czerwca 2010 r. Nr [...], [...], w przedmiocie łącznego zobowiązania podatkowego za 2009 i 2010 rok - skargi oddala - Wójt Gminy G. decyzjami z dnia 25 lutego 2010r. Nr [...] oraz z dnia 11 lutego 2010r. Nr [...] za 2010r. ustalił T.B. łączne zobowiązania pieniężne w sprawie wymiaru podatku rolnego i leśnego za 2009r. i 2010r. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał na przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych określające podatnika, a także na normy wynikające z ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, a wskazujące, iż podstawą wymiaru podatku od nieruchomości dla organu podatkowego jest wypis z danych ewidencji gruntów i budynków. W odwołaniach od powyższych decyzji T.B. zarzucił , iż decyzje organu I instancji są szczątkowe i nie obejmują całości przedmiotu podpadającego pod zobowiązania podatkowe za poszczególne lata. Odwołujący wskazał, iż zaskarżone decyzje są nieadekwatne do protokołu zdawczo - odbiorczego oraz zgłoszenia informacji w sprawie przedmiotowego podatku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia 15 czerwca 2010r. Nr [...] i Nr [...], działając na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086), art. 1, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2006r. Nr 136 poz. 969 ze zm.), uchwały nr XXV/133/08 Rady Gminy w Gołczy z dnia 28 października 2008r. w sprawie obniżenia ceny skupu żyta będącej podstawą obliczenia podatku rolnego na 2009r. (Dz.Urz. Województwa Małopolskiego nr 712, poz. 4942), art. 1, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 30 października 2002r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2002, Nr 200, poz. 1682 ze zm.) oraz art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymało w mocy zaskarżone decyzje. W uzasadnieniach decyzji organ odwoławczy wskazał, że z treści art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika jednoznacznie, iż podstawą wymiaru podatku są dane wynikające z ewidencji gruntów rolnych i budynków i w oparciu o te właśnie dane organy podatkowe ustalają wymiar zobowiązania podatkowego. W konsekwencji, dla organu podatkowego ustalającego wymiar podatku zapis w ewidencji gruntów, dopóki nie zostanie zmieniony, jest wiążący. Ewidencja, o której mowa w przywołanej wyżej ustawie stanowi urzędowe źródło informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych. Zatem w oparciu o te właśnie dane organ podatkowy ustalił wymiar zobowiązania podatkowego. Organ wyszczególnił jakich działek właścicielem był odwołujący w 2009 i 2010r. dalej wskazał na treść art. 3 ust. 1 ustawy o podatku rolnym oraz art. 2 ust. 1 ustawy o podatku leśnym określających podatnika. Organ wskazał także na przepisy w/w ustaw określające przedmiot opodatkowania. W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze mając na uwadze w szczególności dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji dokonał niezbędnych ustaleń oraz prawidłowo wydał decyzję w sprawie. Organ I instancji obejmując kontrolą grunty podatnika za podstawę przyjął dane wynikającymi z wypisu z ewidencji gruntów i budynków, nie mógł przy tym samodzielnie wprowadzać zmian w danych w ewidencji gruntów i budynków. Za prawidłowe i aktualne prowadzenie danych w ewidencji gruntów i budynków odpowiedzialne jest Starostwo Powiatowe. Na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków przesłanych przez Starostwo Powiatowe organ podatkowy dokonuje ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Skargi na powyższe decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł T.B. zarzucając oparcie decyzji na błędnych danych przedstawionych przez Wójta Gminy G. Uzasadniając powyższe skarżący wskazał, iż Wójt Gminy G. oraz Starosta Powiatowy w M. nie wykonali obowiązku na rzecz T. B. wynikającego z ostatecznej decyzji Wojewody M. dnia 30 sierpnia 2006 roku, [...] oraz z dnia 13 października 2008 roku [...]. Wszystkie ich czynności bez wykonania ostatecznej decyzji są bezprzedmiotowe i podlegają uchyleniu. Nadto w ocenie skarżącego otrzymał on decyzję do całości, a nie części wybranej przez urzędników według osobistego uznania. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o ich oddalenie i podtrzymało stanowisko prezentowane w zaskarżonych decyzjach. Postanowieniem z dnia 11 marca 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył sprawy wynikające z w/w decyzji, a to o sygn. akt od I SA/Kr 1503/10 do I SA/Kr 1504/10 w celu prowadzenia ich pod wspólną sygn. I SA/Kr 1503/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Skargi Są bezzasadne i podlegają oddaleniu, ponieważ zaskarżone decyzje nie są obarczone naruszeniami prawa mogącymi skutkować ich uchyleniem. Wedle treści art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. z 2000r. , Nr 100, poz. 1086 z późn. zm. ) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zatem z jednoznacznego brzmienia powołanej ustawy wynika , że podstawą zastosowania i wymiaru rzeczonych podatków jest stan prawny i faktyczny gruntów i budynków, wynikający z ewidencji (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r., III SA 1685/93, POP 1999, nr 2, s. 163). Z powyższego z kolei wynika, że organy podatkowe, ustalając podatki, nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń, niż te wynikające z ewidencji gruntów. Nie mogą również dokonywać zmian w tym operacie ewidencyjnym (zob. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 1993 r., III SA 747/93, ONSA 1994, nr 4, poz. 163). Skoro więc z urzędowego rejestru gruntów wynika, że skarżący jest we władaniu konkretnych działek to organy podatkowe zobowiązane były do uwzględnienia tych zapisów przy wymiarze podatku. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym, w tym i postępowaniu podatkowym. Jeżeli więc skarżący kwestionuje zawarte tam dane, najpierw powinien wystąpić o ich korektę, w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych (zob. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994 r., III SA 911/94, OSS 1994, nr 4-5, s. 164). Także w sytuacji, gdy skarżący kwestionuje kompletność danych zawartych w ewidencji, nie może on domagać się od organu podatkowego samodzielnego wprowadzenia zmian w zakresie danych ewidencyjnych gruntów i budynków. Za prawidłowe ich prowadzenie, w tym za aktualizację – co słusznie akcentuje organ odwoławczy – odpowiedzialne jest bowiem właściwe starostwo powiatowe. Tym samym nie sposób podzielić pretensji skarżącego adresowanych do organów podatkowych , jakoby wszelkie ich czynności do czasu wprowadzenia pełnych danych ewidencyjnych przez starostwo powiatowe były bezprzedmiotowe. Organy te bowiem związane są danymi już zawartymi w ewidencji. Mając powyższe na względzie sąd skargę oddalił na zasadzie art.151 p.p.s.a.