I SA/Kr 1508/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu Przedsiębiorstwa "P" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. od postanowienia Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 grudnia 2009 r. w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa "P" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 sierpnia 2009 r. znak: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2003 r. postanawia: odrzucić sprzeciw. Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2009 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oddalił wniosek skarżącego Przedsiębiorstwa "P" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. o zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżąca spółka wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia, który był podpisany przez prokurenta E. H. W aktach sprawy brak było przy tym jakiegokolwiek dokumentu, z którego by wynikało, że osoba podpisana pod sprzeciwem jest w rzeczywistości prokurentem. Co więcej, ze znajdujących się w aktach sprawy odpisów z Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 04 września 2009 r. oraz 05 listopada 2009 r wynikało, że w skarżącej spółce prokura nie została ustanowiona. W związku z powyższym, zarządzeniem z dnia 22 lutego 2010 r. strona skarżąca została wezwana do wykazania umocowania do reprezentowania Spółki jednoosobowo przez prokurenta na dzień wniesienia sprzeciwu, skoro sprzeciw podpisał prokurent, a ze znajdującego się w aktach odpisu z KRS nie wynikało, aby w ogóle była ustanowiona prokura. Wezwanie to zawierało termin siedmiu dni do uzupełnienia braków wniesienia sprzeciwu oraz pouczenie, że skutkiem niezastosowania się do wezwania będzie odrzucenie sprzeciwu. Przedmiotowe wezwanie zostało skutecznie doręczone w dniu 01 marca 2010 r. W odpowiedzi na to wezwanie dołączony został w dniu 10 marca 2010 r. (czyli po upływie zakreślonego terminu) odpis z KRS z dnia 04 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie wniesiony sprzeciw zawierał braki formalne w postaci braku wykazania, że osoba, która podpisała sprzeciw, miała prawo do jednoosobowego reprezentowania spółki. Sprzeciw jest pismem procesowym, do którego zastosowanie znajduje art. 46 wyżej wskazanej ustawy, normujący podstawowe wymogi formalne, które powinien zawierać sprzeciw. Zgodnie z tym przepisem, każde pismo procesowe powinno zawierać między innymi podpis strony, albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Za osobę prawną muszą podpisać się osoby uprawnione do jej reprezentacji, bądź ustanowiony pełnomocnik. Osobą taką może być prokurent, który jednak musi wykazać, że został ustanowiony prokurentem oraz musi wykazać rodzaj udzielonej prokury. Dopiero wykazanie tych elementów pozwala sądowi zbadać, czy pismo zostało podpisane przez właściwą osobę i czy w związku z tym może mu być nadany bieg. Dokumentem, którym prokurent może wykazać swoje umocowanie, będzie najczęściej odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Można w tym miejscu wskazać na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 07 stycznia 2009 r. (I GSK 147/08 – LEX nr 484878), w którym zostało potwierdzone, że prokurent musi złożyć dokument, z którego by wynikało, że został ustanowiony prokurentem. Dokumentem, który zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie będzie budził wątpliwości jest odpis z KRS. W niniejszej sprawie, odpowiadając na wezwanie sądu, skarżący właśnie odpisem z KRS zdecydował się wykazać, że osoba, która podpisała sprzeciw, miała do tego uprawnienie. Niestety z przedłożonego odpisu nie wynika, że osoba podpisująca sprzeciw była prokurentem, a nawet nie wynika, że prokura została ustanowiona. Skoro strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych wniesionego sprzeciwu, podlega on odrzuceniu, na zasadzie art. 259 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.