I SA/Kr 1522/05

Sygn. akt I SA/Kr 1522/05 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 stycznia 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Asesor WSA Beata Cieloch (spr), Asesor WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Dominika Janik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2007r., sprawy ze skargi K. M., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 4 sierpnia 2005r. Nr [...], w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2005r., - s k a r g ę o d d a l a - Decyzją z dnia [...] lutego 2005 roku nr [...] Wójt Gminy ustalił K. M. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości i podatku rolnym na 2005 rok w wysokości [...] zł. Wysokość podatku organ podatkowy ustalił na podstawie danych z wypisu rejestru gruntów według aktualnego stanu na 2005 rok. Jako łączną powierzchnię gruntu przyjęto 0,8515 ha. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie. W uzasadnieniu odwołania podniosła, iż właściciel M. T. nabył działkę o powierzchni 0,98 ha na podstawie postanowienia Sądu w 1963 roku. Do roku 1991 opłacał podatek od tej powierzchni. W 1991 r. działka ta została podzielona na działki nr [...] o powierzchni 0,10 ha oraz [...] o powierzchni 0,88 ha. W dalszej części odwołania skarżącą podała, że Urząd Gminy zmniejszył w 2003 roku powierzchnię działki [...] o 3 ary i do obecnej chwili nie wyjaśnił na podstawie jakiego dokumentu dokonał powyższej zmiany Decyzją z dnia 4 sierpnia 2005 roku (nr [...]) wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.) w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 6 ust. 3 i ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. nr 9, poz. 84 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania K. M., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, iż organ podatkowy wymierza osobom fizycznym podatek od nieruchomości na podstawie złożonej przez nich informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, a podatek rolny na podstawie informacji o gruntach oraz aktualnego wypisu z rejestru gruntów i budynków. Podstawą zastosowania stawki podatku od nieruchomości wobec gruntów i budynków jest stan prawny tych gruntów i budynków, wynikający z ewidencji wskazanej w art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz. 163 ze zm.), który stanowi, iż podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatku i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych między innymi w postępowaniu podatkowym. Obejmuje ona informacje dotyczące położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości. Ponadto w ewidencji wykazuje się: właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych, inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części, miejsce zamieszkania lub siedzibę tych posiadaczy, wartość nieruchomości i informacje o wpisaniu do rejestru zabytków. Ewidencje gruntów i budynków prowadzą starostowie. Właściciele, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych, inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części, są obowiązane zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Organ podał, że w doktrynie i w orzecznictwie dominuje pogląd, że "organy podatkowe przy wymierzaniu podatku od nieruchomości są związane zapisami w ewidencji gruntów i budynków i nie są uprawnione do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie" oraz, że "organ podatkowy, dokonując wymiaru podatku, nie jest uprawniony do przyjęcia za podstawę wymiaru podatku innej powierzchni od tej jaka figuruje w rejestrze gruntów prowadzonym przez właściwy organ geodezyjny". Dlatego ustalony na podstawie aktualnych danych z rejestru gruntów, będących w posiadaniu organu I instancji, podatek od nieruchomości jest w prawidłowej wysokości. W przypadku natomiast, gdy podatnik kwestionuje powierzchnię gruntu figurującą w ewidencji, organ podatkowy będzie mu wymierzać podatek od nieruchomości w oparciu o dane z ewidencji, do czasu aż podatnik doprowadzi do zgodności zapisów ewidencyjnych z rzeczywistym stanem rzeczy. W wyroku z dnia 26 czerwca 1998 r. (sygn. akt I SA/Gd 1486/96) Naczelny Sąd Administracyjny w Gdańsku zajął stanowisko, że "zarzuty co do niewłaściwego określenia powierzchni działek, wynikającego z aktualnego rejestru gruntów, będących przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie mogą podlegać merytorycznemu rozpoznaniu w ramach prowadzonego postępowania podatkowego". Wyjaśnienia składane przez podatniczkę w trakcie prowadzonego postępowania nie stanowią podstawy do zmiany decyzji, stanowią informację dla Starostwa Powiatowego, która może mieć wpływ na zmianę zapisów w rejestrze gruntów. Dopiero taka zmiana będzie stanowić przesłankę do ustalenia podatku od nieruchomości w innej wysokości. Do dokonania takiej zmiany w zapisach rejestru gruntów właściwym jest jednak Starostwo Powiatowe a nie Wójt. W skardze na powyższą decyzję K. M. podniosła te same argumenty, które wskazała w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Ponadto wskazała ona, że domaga się podania, w którym roku dokonano zmiany w ewidencji gruntów i jakim dokumentem. W wypisie z rejestru gruntów z [...] czerwca 2001 r. widnieje zapis, że powierzchnia działki wynosi 0,88 ha. Taki sam zapis widnieje w odpisie z księgi wieczystej KW [...] z dnia [...] marca 2005 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi wywodząc podobnie jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 z 2002 r. poz.1269 z późn. zm - oznaczana dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi ( art. 134 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 sierpnia 2005 roku jak i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2005 roku została wydana w oparciu o prawidłowe przepisy prawa materialnego: ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jednolity: Dz.U. z 1993 r., nr 94, poz. 431 ze zm.), ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak i przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Należy w szczególności podkreślić, iż stosownie do treści art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r. Nr 100, póz. 1086 z późn. zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te (powierzchnia gruntów, rodzaj użytków gruntowych) mają więc istotny wpływ na załatwienie sprawy. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane w przepisach żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie mogą przyjąć innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Stanowisko to pozostaje w zgodzie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego min. wyrokiem z dnia 11 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995/42/24, wyrokiem z dnia 12 stycznia 1994 r., sygn. akt III SA 911/94, OwSS 1994/4-5/164, wyrokiem z dnia 29 grudnia 1993 r., sygn. akt III SA 747/93, ONSA 1994/4/163. Wobec kategorycznej normy omawianego przepisu stanowisko skarżącej, że faktycznie będąca w jej władaniu działka ma inną powierzchnię od tej jaka podana jest w ewidencji gruntów dla wymiaru podatku nie ma znaczenia. Przedstawione przez skarżącą dowody mogą stanowić jedynie podstawę zmiany danych zawartych w ewidencji gruntu i dopiero po jej dokonaniu może dojść do weryfikacji (wzruszenia) ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązania podatkowego. Jak słusznie zauważa organ II instancji do dokonania takiej zmiany nie jest uprawniony Wójt Gminy a jedynie Starostwo Powiatowe, które zobligowane jest także do udzielenia skarżącej żądanych przez nią w skardze danych. Zarzut skarżącej dotyczący niewłaściwego określenia powierzchni gruntu nie mógł podlegać ocenie Sądu w ramach prowadzonego postępowania sądowego, a wcześniej w ramach prowadzonego postępowania podatkowego. Byłoby to bowiem dokonywanie merytorycznych wiążących ustaleń i ocen co do czynności podjętych w ramach innego postępowania administracyjnego - w tym przypadku w ramach postępowania prowadzonego przez Starostwo Powiatowe w zakresie aktualizacji czy weryfikacji danych zawartych w ewidencji. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Jak wynika z aktualnego wypisu z ewidencji powierzchnia przedmiotowej działki nr [...] położonej w S. wynosi 0,8515 ha, w tym grunty orne 0.4080 ha, łąki trwałe 0.1172, użytki rolne zabudowane 0.1559 ha, pastwiska trwałe 0.1704 ha. Biorąc powyższe dane pod uwagę prawidłowo organ I instancji ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego w kwocie [...] zł, w tym podatek rolny w kwocie [...] zł i podatek od nieruchomości w kwocie [...] zł. Dokonując kontroli Sąd nie stwierdził także dokonania naruszeń przepisów postępowania. Z tych przyczyn zarzuty skarżącej co do niewłaściwego określenia powierzchni działki będącej przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie mogły podlegać merytorycznemu rozpoznaniu w ramach prowadzonego postępowania podatkowego. Wydane w ramach tego postępowania, a będące przedmiotem zaskarżenia, decyzje dotyczące podatku od nieruchomości za 2005 r., w których dokonano wymiaru tegoż podatku od rzeczywistej powierzchni nieruchomości wynikającej z aktualnego rejestru gruntów przy właściwym zastosowaniu aktualnie obowiązujących stawek podatkowych, należało uznać jako decyzje wydane bez naruszenia prawa materialnego, jak również przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Sąd orzekł o oddaleniu skargi.